In plaats van het verwachte bericht over een politierechter die spullen van zijn fiets verloor, begon Tinyurl te flippen toen er doorgelinkt moest worden vanaf Twitter. Want een screenshot van CounterStrike, dat snapt ‘ie kennelijk niet.

Het nieuws komt later wel

En terecht. Ga eens aan het werk, NOS-luitjes. Foei!

Twitter, een duidelijker symptoom voor wat er allemaal mis is met onze moderne samenleving is er niet. Als vlot, jong mens ben je natuurlijk 24 uur per dag, 7 dagen per week bereikbaar. Dat is echter niet genoeg.  Je moet vooral constant iedereen op de hoogste houden van waar je mee bezig bent, of wat er door dat unieke brein van je gaat. Dit is Twitter.com in een notendop.

Je opent je eigen mini-blog en typt de godganse dag via je computer of mobieltje korte berichtjes (tweets); bij voorkeur over je cavia, het wassen van je auto of het feit dat je vriendin ongesteld is. Het lijkt haast alsof een ervaring niets meer waard is tenzij al je vrienden ervan op de hoogte zijn. Twitter heeft een lucht van “ikke ikke ikke.” Al die twoets en twuuts dienen als ideaal hulpmiddel voor de moderne egocentrische mens.

"Ik ben een gigantische twat", aldus Giphart

Misschien nog wel kwalijker is het feit dat Twitter steeds vaker opduikt als bron in serieuze verslaggeving. Bij een belangrijke gebeurtenis, zoals de vliegramp in Haarlemmermeer, zijn het toevallige voorbijgangers die er als de kippen bij zijn om het nieuws te twoetteren en twaateren. Tot nu toe gaat het goed, maar er komt ongetwijfeld een keer dat een krant of nieuwsprogramma gigantisch het schip in gaat door een valse twuut.

Ook BN’ers hebben Twitter ondekt. Ronald Giphart en Tim Overdiek beginnen een heuse roman op hun mini-blogs. Iedereen kan, mits eerst uitgenodigd, een zin toetwatteren. Het idee is leuk, maar er is geen ontkomen aan het gevoel dat het hier meer om de gadget dan om de inhoud gaat. We zullen zien.

Web 2.0 – wie dat ooit bedacht heeft mag zichzelf naar de hel Twitteren. Niet zonder trots geven de Ridders van het Vrije Woord u een inkijkje in de grootste farce van het web.

Web 2.0 is een zeepbel met aan alle kanten gaten, en alleen daarom al een natuurkundig wonder. Toegegeven: er zijn erg goede, leuke en bruikbare Web 2.0 toepassingen bedacht. Maar dat praat het nog niet goed. Ik bedoel, meneer Porsche en meneer Hitler hadden het heel gezellig ooit in Duitsland en ik ben dol op het werk van de eerste. Maar laten we voor die paar Volkswagens Kever niet direct de hele Tweede Wereldoorlog op gaan hemelen.

Het stomste aan Web 2.0 is dat het een loze term is die bedacht is door een soort Dries Roelvink die al drie dagen niet op Nu.nl heeft gestaan. ‘En ik noem het web 2.0′ zei de goede man na het bouwen van zijn eerste site in Microsoft Frontpage. Gek genoeg is de term, die niets zegt, blijven hangen. Als je het internet dan toch in generaties zou willen indelen, dan zijn we al heel wat verder dan de tweede, neem dat maar even van me aan. De criteria zijn ook wat vaag, alleen al omdat niemand echt weet wat Web 2.0 is. In ieder geval heeft het te maken met een mooie, ‘glimmende’ layout, en daar ga ik nog wel in mee. Grote lettertypes, felle kleuren, prima. AJAX, PHP, Ruby, allemaal mooie nieuwe technieken en helemaal Web 2.0, maar geen enkel probleem voor mij.

Maar Web 2.0 geeft de macht aan de massa, en dat hadden ze nooit moeten doen. Opeens is Miep uit Meppel journalist en Joost uit Rotterdam is cameraman. Dat is niet erg zolang er maar een scheiding blijft tussen een professional en een hobbyist. Als die grens vervaagt heb je de dood in de pot. En het gebeurt nu al.

Ik stoor me mateloos aan websites die worden gemaakt in opdracht van mannen in pakken die zelf nog nooit verder zijn gekomen dan het bezoeken van telegraaf.nl via een snelkoppeling op hun Bureaublad, en die denken snel geld te kunnen verdienen met een site waarbij ‘jouw nieuws telt‘. Miep uit Meppel is namelijk een fantastische vrouw die appeltaarten bakt die beter zijn dan die van mijn oma, maar ze kan niet een ANP-bericht leesbaar herschrijven, of een genuanceerd beeld schetsen zoals een getraind journalist.

Toen ik ooit tijdens een stage bij de televisie een DVD moest omzetten naar professioneel Beta-formaat, mocht ik dat niet zelf doen op de PC, terwijl dat prima was gegaan. Het moest naar een speciaal bedrijf dat de maximale kwaliteit uit de schijf konden persen. Dat dat mijn complete maandinkomen kostte was geen enkel probleem, als het maar goed was. Die cultuur is bij de omroepen volledig verdwenen. Fragmenten worden niet meer opgevraagd bij Beeld en Geluid, maar simpelweg van YouTube getrokken. Die site is verschrikkelijk interessant door zijn omvang, maar heeft het moreel van Hilversum met een factor tien omlaag gebracht, waardoor een uitzending op het kwaliteitsniveau van 1960 gewoon kan.

Het internet is een fantastisch medium en een deel van de kracht is de onbeperkte grootte en de mogelijkheid voor iedereen om een website te beginnen. Dat oude media, in hun angst, krampachtig zijn en snel succes willen op het web begrijp ik. Maar in plaats van de slag naar kwaliteit te maken zijn er teveel die op verstikkende wijze proberen ‘jou’ te bereiken. En daar gaat het internet de komende tien jaar óf aan bezwijken, óf het gaat zich splitsen. En dan kan kwaliteit op het web, gemaakt door vakmensen of in ieder geval onder toezicht van vakmensen, echt beginnen.

Als het aan mij ligt maken meer websites de slag naar kwaliteit en worden Web 2.0 elementen ingevoerd als daar goed over is nagedacht en echt iets kan toevoegen. Als middel, niet als doel. Daarom gaan we volgende week pas echt van start met het stevig onder de loep leggen van Web 2.0 mislukkingen in binnen- en buitenland, als onregelmatige rubriek. Want sommige sites kunnen echt niet.

Zegt het voort!

]]> http://www.riddersvanhetvrijewoord.nl/2008/12/de-leugens-van-web-20/feed/ 6