Weggegooid geld, want u wordt er terecht niet warm of koud van, die ongeinspireerde zelfkietelarij. Dan hadden ze in Bolsward tientallen jaren geleden al veel beter gesnapt hoe ze uw aandacht wél vast kunnen houden:

"Cocksucking Cuntsluts? Dat is toch met Romy Schneider? Dat ze keizerin wordt?"

Zelfs een intellectuele polyglot als Ivo Niehe maakt wel eens een foutje. Zoals die keer dat hij te gast was bij het schrijversechtpaar Nicci French. De mevrouw van de twee vertelde dat ze vol verbijstering had gekeken naar de film The Aristocrats. Nog nooit had ze zoiets vulgairs gezien. 

Nou, die film kende Ivo ook wel. De kinderen-Niehe hadden ‘m toch zeker tien keer gezien. Als het niet vaker was. Het was zelfs een van de favoriete rolprenten in huize Ivo. Onder het interview werden vrolijke beelden van aaibare tekenfilmpoesjes geplaatst.

Pas later, toen het kwaad al was geschied en de uitzending uitgezonden, realiseerde Ivo Niehe zich waarom mevrouw Nicci French zo verbaasd had gekeken bij zijn opmerking over kinderen die zo genoten van The Aristocrats. Ze had niet, zoals hij dacht, gedoeld op The Aristocats, de Disney-film uit 1970 waarin een sloot katten wordt ontvoerd en die volzit met guitige liedjes. De schrijfster bedoelde The Aristocrats, een film uit 2005, waarin comedians op een zo goor mogelijke wijze The Aristocrats vertellen, een vulgaire grap die iedere komiek op z’n repertoire heeft.  Niet een film om gezellig met je kind te kijken, Ivo. Vooral niet wanneer Bob Saget -toch een keurige man- helemaal losgaat en een bult vuil spuit waar een dromedaris met papdiarree alleen maar met afgunst naar kan kijken.

Elke komiek heeft zijn eigen versie van The Aristocrats, maar het globale verhaal is dit:
Een gezin (vader, moeder en een x-aantal kinderen plus vaak een zuigeling) komen bij een impressario op auditie. Ze geven een buitengewoon smerige show weg (het is bijvoorbeeld niet ongebruikelijk dat de baby in allerlei seksueel comprommiterende situaties wordt gemanoeuvreerd). Als ze klaar zijn trekt de impressario een zuinig mondje en informeert naar de naam van de familieact. “The Aristocrats”, antwoordt de vader.

Dat is natuurlijk helemaal niet zo’n beste grap. Maar de lol zit ‘m er in om zo lang mogelijk zo schunnig mogelijke acties te verzinnen en daarmee zo hard mogelijk te shockeren. Uiteraard zijn er genoeg amateurs op internet ook een duit in het zakje doen. We kozen er drie voor u uit. Kunt u het beter? 

Wij in Nederland kennen tv-verkoper Billy Mays niet, maar dat is zonde, leert een blik op zijn Wikipagina. Waar wij ons moeten behelpen met goedwillende amateurs als René ‘Kogel’ Kogelman, hebben ze in de Verenigde Staten gestaalde professionals om kwaliteitsproducten aan de man te brengen.

In Nederland werd OxiClean -hier gepromoot door Hanna Tokkie- nooit echt een succes.

Of beter gezegd: die hadden ze. Want na Mike Levey van Amazing Discoveries, die vanaf 2003 zijn boenwas aan Petrus probeert te slijten, is nu ook Billy Mays overleden.

Ach, Billy Mays. De kolos (hij heeft wel iets van een poetsende Chuck Norris) werd geboren in Pennsylvania en trok nog voor zijn twintigste naar New Jersey om er op de Boardwalk van Atlantic City de ‘Washmatik portable washing device’ te verkopen. Later begon hij ook poetsmiddeltjes en keukenmachines aan de man te brengen. Inderdaad: precies de spullen die ze u ook altijd op een thuiswinkelkanaal aan proberen te smeren.

Het verkoopballetje begon pas goed te rollen (de Amerikanen noemen dit op Wiki ‘Rise to Prominence’, schitterend!) toen Mays bevriend raakte met een van zijn concurrenten, die hem vroeg op tv OxiClean te promoten, een soort listig bleekmiddel. Kennelijk was Mays in staat om alles te verkopen, want al snel stond hij als ‘Pitchman’ alles aan te prijzen wat los en vast zat en richtte hij een eigen bedrijf op. De bebaarde woekeraar werd zelfs zo populair, dat hij met collega Anthony Sullivan een eigen realityserie op Discovery Channel kreeg: Pitchmen. Op 23 juni verscheen Mays nog in de Late Night Show van Conan O’Brien.

Nu is Billy er niet meer. Op de ochtend van de achtentwintigste juni 2009 werd hij dood in bed aangetroffen door zijn vrouw. Hij was een jaar jonger dan die andere overleden King. Maar zijn erelijst zal altijd een voorbeeld blijven voor toekomstige generaties Pitchmen:

OxiClean
Orange Glo
Kaboom
Engrave It
Handy Switch
iCan
Mighty Mendit
Mighty Putty (regular) &
Mighty Putty Wood
Hercules Hook
AwesomeAuger
Steam Buddy
Zorbeez
Big City Slider Station
The Ding King
ESPN 360
Emergency! Defibrillator
Energize
Computer Wizard
Impact Gel Insoles
Omni DualSaw
Jupiter Jack
What Odor?
Soap-A-Dub-Slop Stopper
Tool Bandit
SIMONIZ Instant Shine
SIMONIZ fix it! (regular) &
fix it! PRO
Gopher,
Samurai Shark
Grater Plater
Ragazzi’s Pizza, and
Green Now!

Vloeken: het kan de beste overkomen.

Bijna mocht er in Ermelo weer gevloekt worden. Maar de gemeenteraad van het fundamentalistische Veluwedorp besliste anders, verdulleme.

Burgemeester en wethouders vonden het vloekverbod niet te handhaven en wilden wel van de bepaling in de Algemene Plaatselijke Verordening af. Maar met 11 tegen 9 stemmen besloot de gemeenteraad anders. Het verbod werd zelfs nog een beetje aangescherpt: ook ruw en onzedelijk taalgebruik is  nu verboden door de Poldertaliban. Ermelo is overigens niet de enige gemeente met een vloekverbod, er is een hele hand vol. Koren op de molen van het Ermelose godvrezende raadslid Snoek en de bond met de papegaai, maar uiteraard volstrekt idioot. Vloeken is niet chiq, maar onderdeel van de vrijheid van meningsuiting. Bovendien kan onze Lieve Heer me dunkt prima zijn eigen bonen doppen. Daarom, een ode aan de vloek en het ruwe taalgebruik:

Minty
Het nummer ‘Useless Man’ uit 1994 was stylistisch noch muzikaal een hoogvlieger. Minty’s single zal dan ook vooral worden herinnerd om de vuig-obscene tekst:

Boot lickin, piss drinkin, fingerfriggin, tit tweakin, love bitin, arse lickin, shit stabbin, mother fuckin, spunk lovin, ball bustin, cock suckin, fist fuckin, lipsmackin, thirst quenchin, cool livin, ever givin USELESS MAN”

George Carlin
Wereldberoemde sketch van de Amerikaanse comedian: The seven words you can never say on television: “You know the 7, don’t you, that you can’t say on television? Shit, Piss, Fuck, Cunt, CockSucker, MotherFucker, and Tits”

Noswearing.com
Of het hier gaat om een paar reli-freaks of een stelletje jolige studenten, wordt me niet helemaal duidelijk. De makers van Noswearing.com zeggen in ieder geval de mogelijkheid te willen bieden om teksten te filteren van onkuise woorden. Om dat doel te bereiken leveren ze echter ook een alfabetische lijst met alle schuttingtaal, compleet met Gristelijk alternatief. En het voorbeeldtekstje ‘Type some Fucking Words Here, Asshole’ duidt ook op een weinig godvrezende achtergrond. Vertaling van de zeven verboden woorden van George Carlin levert overigens het volgende op: “Poop, urinate, fornicate, female genitalia, homosexual, mother lover, and breasts.”

Jules Deelder
De Rotterdamse nachtburgemeester zette al een artistiek hoogtepunt neer toen hij de door hem geschreven ode aan de vagijn ‘Oh Kut’ samen met Herman Brood op plaat zette. Maar deze tirade tegen Amsterdam en de Amsterdammers mag er ook zijn:

EO
Murw gebeukt door alle blasfemie en genitalien? Bij de EO hebben ze op de afdeling nazorg een speciaal hoekje voor wie zich ergert aan vloeken. Een paar citaten:

- ‘De naam van Jezus als stopwoordje. Wisten ze maar Wie ze aanriepen, dan zouden ze zijn kracht en genade gaan ontdekken.’
- ‘Je vrienden tegen je in het harnas jagen door ze er steeds op te wijzen is ook niet echt reclame voor leven met Jezus’
- ‘Bidden kan je altijd doen. Zegen de vloekers.’

Amen.

Een eigenaardige manier om jezelf te beschrijven.

Hoe het kan dat je onbedoeld één dag het wereldnieuws domineert, terwijl je eigenlijk gewoon een rustig leventje wilde?

Stel je eens voor, je bent journalist en je woont in Harderwijk, Twello of Boxmeer. Je bent niet ongelukkig en hebt op de manier waarop het land bestuurd wordt niet zo veel aan te merken. Wat heb jij er immers mee te maken? Het leven van alledag is al moeilijk genoeg, dus je echt bemoeien met de landelijke politiek zorgt alleen maar voor problemen. Veel liever ben je gelukkig met je gezin, schrijf je over lokale voetbalwedstrijden, carnavalsoptochten en corrupte dorpsbestuurders. Jouw reikwijdte is niet groot, maar hij volstaat. Althans, totdat Zweden besluit Nederland binnen te vallen.

Wat is namelijk het geval? Zweden vindt dat de manier waarop het land door minister-president Balkenende wordt gerund, niet is zoals ze in Zweden vinden dat het moet. En dat is fout. Ernstig fout. Daarom vinden ze daar in het hoge noorden dat het bij jou net zo moet gaan als bij hun. Want dat is niet alleen voor jullie goed, durven ze te zeggen, maar maakt het voor die Zweden ook nog eens makkelijker om controle te krijgen over de toiletpapiermarkt, waarop Nederland een goede positie in inneemt.

Haard en huis wordt in de strijd om het toiletpapier opgeofferd. Zweedse militairen schieten je buurman, schilder en achterneef dood omdat ze lijken op CDA’ers. Waar eerst de bewoners van Friesland en Groningen vredig naast elkaar woonde, proberen ze elkaar nu met geweld van elkaars land te jagen. De Commissaris van de Koningin van Zeeland wil een greep doen naar de macht, net als die van Limburg, Brabant en Drenthe. Dat er duizenden Nederlanders omkomen, komt niet in het nieuws. Slechts die twee Zweden die er per maand door hun eigen collega’s worden omgelegd, komen groot in het nieuws.

En dan komt de premier van Zweden op bezoek in een dorpje bij jouw in de buurt. Om de verzamelde pers te vertellen hoe goed het gaat, sinds hij je vredige leven naar de gallemiezen heeft geholpen. En omdat jij de enige lokale journalist was die kon die dag, moest jij van je baas naar de persconferentie. Maar terwijl je daar zo zit, begint het te koken van binnen. De man die jouw land uit elkaar heeft gerukt, staat daar een beetje te grijnzen en houdt een huichelachtig verhaal op over wat voor goeds hij wel niet allemaal heeft gedaan. De woede wordt zo ondraagbaar dat er iets knapt. En je dit doet, en daarmee in één klap zelf wereldnieuws bent:

Nedly was namelijk in de vorige eeuw een grote meneer in de Nederlandse jazzscene. Naast trompet speelde hij ook piano en was hij een toonaangevend componist, lees ik op zijn wikipagina.

Ditmer Weertman van muzieksite Jazzarchief noemt Nedly in een uitgebreid artikel over zijn werk een ‘innemend en kwetsbaar mens.’
In 1983 won Nedly de belangrijkste Nederlandse jazzprijs, de Boy Edgar Prijs. Ik weet eigenlijk niks van jazz. Maar als je die prijs wint, weet je wel wat van muziek, lijkt me zo.

Eerlijk gezegd had ik, tot dat vandaag bij toeval veranderde, nog nooit van Nedly gehoord. Noem het een gebrek aan opvoeding.

Zijn zoon ken ik een stuk beter. Het blijkt dat genen rare dingen zijn. En dat muzikaal talent kennelijk niet te beroerd is om een generatie over te slaan:

Potverdrie. Weer geen sneeuw in Afrika deze Kerst.

Je hoort nooit eens de 1989-versie van Do They Know it’s Christmas op de radio. En het is nog wel de vrolijkste van de drie uitvoeringen.

Zo eens in de zoveel tijd doe je een ontdekking waar de rest van de wereld allang notie van heeft genomen. Zo kon ik een tijdje geleden iemand melden dat Vlugge Japie en Bassie door dezelfde persoon gespeeld worden. Wist diegene niet. Geschikt was ze. Erger nog: internet moest eraan te pas komen om het bewijs te leveren.

Zojuist verbaasde ik mezelf. Ik weet toch redelijk wat van van muziek. Maar dat er in 1989 een Band Aid II heeft bestaan, dat was nieuw voor me.

Nu Kerstmis nadert, wordt het origineel uit 1984 van Do They Know it’s Christmas weer veelvuldig gedraaid. Aardige plaat, tjokvol grote namen als Bono, Sting, George Michael en David Bowie. Initiatiefnemer Bob Geldof (Boomtown Rats) kon tevreden zijn: er werd een fortuin mee binnengesleept ter bestrijding van de toenmalige hongersnood in Ethiopie.

Dat origineel wordt deze weken dus grijsgedraaid. En zo tussendoor hoor je soms ook wel eens de versie uit 2004, opgenomen ter gelegenheid van de twintigste verjaardag van Band Aid. Ditmaal waren het de hongerende kindertjes uit Darfur die van de opbrengst brood en rijstepap kregen.
Die versie uit 2004 is wat ingetogener dan de eerste. Chris Martin van Coldplay trapt af, onder andere de Sugababes en Robbie Williams volgen. Op een rap van Dizzee Rascal na veroorlooft Band Aid 20 zich weinig frivoliteiten.

Wat ik dus niet wist, is dat er in 1989 ook een versie is opgenomen van Do They Know. Het leek Geldof (zo leerde enige research me) dat jaar wel een geinig idee om het nummer in de reprise te gooien, met de sterren van die tijd. Ook handig: het ging weer niet al te best in Afrika. Geldof belde Pete Waterman (van het trio Stock Aitken Waterman) met de vraag of hij niet wat kon regelen. Dat kon Pete.

Het resultaat is een in mijn ogen wat wonderlijk nummer. De tekst is gelijk gebleven, maar het nummer heeft die gezellige jaren 80 beat waar types als Jason Donovan en Kylie Minogue zo veel succes mee hadden. Beiden doen trouwens mee op het plaatje.

Rolf Harris. Niemand kent hem, maar hij mocht wel lekker in de buurt van Kylie staan, in 1989.

Naast bekende namen als bovengenoemde twee, Wet Wet Wet, Cliff Richard (die je eerder zou verwachten in een 1952 versie) en Chris Rea, figureren er ook lieden waar ik nog nooit van gehoord heb. De boyband Big Fun? Doet geen bel rinkelen. Hetzelfde geldt voor de zangers Kevin Godley, Glen Goldsmith en Rolf Harris en voor zangeres Sonia.

In Engeland deed de plaat het best goed en haalde de hoogste notering in de hitlijsten. In Nederland wilde het minder vlotten, het nummer bleef steken op de 18e plaats. En zo werd het hier een voetnoot in de muzikale geschiedenis.

Alles over Band Aid (inclusief ‘wie zong wat in welke uitvoering’) vindt u hier.

Onderstaand de drie versies. Eerst de 1989-editie, dan die uit 2004 en als laatste de overbekende eerste uitvoering. Zoek de verschillen en bepaal uw favoriet.

Het Vaticaan maakt zich na ruim 40 jaar nog steeds druk over een geintje van John Lennon. Maar wat Bill Kaulitz flikt is vele malen erger.

Wat zal Yoko Ono een paar weken geleden opgelucht adem hebben gehaald. Haar overleden hubbie John Lennon werd toen door het Vaticaan (nu ja, een Vaticaanse krant, maar die spreekt natuurlijk alleen het woord van Zijne Heiligheid) na 42 jaar gerehabiliteerd.

Langharige John had het gewaagd in 1966 zijn – indertijd nochtans redelijk populaire bandje – ‘groter dan Jezus’ te noemen. Dat vonden de paapse vrienden natuurlijk een grote schande. Met het Lam Gods spot je immers niet. Met het betasten van geslachtsonrijpe koorknaapjes had de kerk indertijd wat minder moeite, maar dat terzijde.

Nico Haaks opmerking dat hij 'groter dan Boeddha' was, maakte in 1984 weinig indruk.

Anno 2008 zijn ze in Rome eindelijk de schrik te boven. De uitlatingen van de bebrilde Beatle waren maar overmoedig geblaat van een eigenwijs jongmens, is nu de heersende opvatting. Dat het Vaticaan nu pas Lennon vergeeft is overigens een beetje flauw. Die gaf al vrij snel na zijn uitspraak aan dat hij wellicht wat andere woorden had kunnen gebruiken.

Waar de heren kardinalen zich beter eens druk over kunnen maken, is het onrecht dat diezelfde Lennon wordt aangedaan. Of, om in de termen van de kerk te blijven: de heiligschennis die op zijn erfenis wordt gepleegd.

In 2034 bekijkt het Vaticaan of Paskal Jakobsen kan worden vergeven voor de muziek van Bløf.

Het gaat hier om een versie van Instant Karma. Ik ben niet zo’n dweper die vindt dat je niks van Lennon of The Beatles mag coveren, maar er zijn heus grenzen aan wat je met muziek van een overleden genie mag doen.

Het overbekende solonummer van Lennon is in dit geval onder handen genomen door de tsjikkies van Tokio Hotel. Die band, met als fronthermafrodiet Bill Kaulitz, staat al niet bekend om haar gevoel voor melodie en ritme, maar hier wordt een kritische grens overschreden.

Kijk, als jongens als Richard Cheese of Mambo Kurt een moppie coverwerk doen, dan is dat met een duidelijke knipoog. En als de nogal koeiige tweelingzussen van Double Date de Logical Song van Supertramp aanranden, wordt het ronduit dolkomisch.

Maar Duitse Billie neemt zichzelf nogal serieus, en dan valt er weinig meer te lachen. Het allerpijnlijkst wordt het nog wanneer je bedenkt dat de versie (overigens de eerste en vooralsnog enige cover van TH) op verzoek van Amnesty International is opgenomen. Dan krijgt het begrip mensenrechten weer een heel andere lading.

Enfin, oordeelt u zelf:

Dan schakelen we nu over naar de reclame. Want in een land waar een film wordt nagesynchroniseerd als iemand wat de fuck zegt (de mond zegt fuck, het geluid hel); in een land waar er soms meer geb**pt wordt dan gepraat; in een land waar een flintertje tepel wekenlang voorpaginanieuws is, wordt wel erg veel reclame gemaakt voor viagra.

Je ziet een zwart echtpaar een dansje doen in de woonkamer. De deur naar de slaapkamer is suggestief geopend. Je ziet een blanke oude man met een wel heel strak jong vrouwtje zich uitsloven om te laten zien dat hij echt heel goed mee kan in het nachtleven. Een grafisch buisje vult zich met vloeistof.

En wat zegt voice-over? Als je erectie langer dan vier uur duurt, neem dan contact op met je dokter.

Wolf Blitzer en Peter Ullenbroeck presenteren afwisselend de inhoud van de volgende BN/DeStem op YouTube

Bij BN/DeStem, een regionale krant in Brabant, hebben ze sinds een jaar of twee een eigen YouTubekanaal aangemaakt.

Reuze modern natuurlijk. En handig als je geïnteresseerd bent in de winnaar van de Kinderpostzegel Trofee of het wel en wee rond de Galderseweg.

Als extra service geven de Brabantse journalisten hun lezers via YouTube de inhoud van de krant van de volgende dag cadeau. Maar een groot succes lijkt dat – getuige het nogal armetierige aantal clicks – nog niet. Wij hebben wel een aantal tips hoe het beter kan:

Beperk gebruik van het stopwoord Eeeh tot rond de 37 keer per minuut.
Vermijd gekrab aan de armen.
Breng belangrijk nieuws als eerste. Dus niet eerst een reuzelonderwerp als Allerzielen en als laatste een groot onderzoek over coffeeshops.

En vervang de nogal schurftig ogende (no offense, Peet!) Peter Ullenbroeck door een Brabantse babe.

Zo dus liever niet meer:

(EDIT: BN/De Stem heeft de betreffende video verwijderd. De krant heeft nog wel een eigen kanaal)