Nu u zo langzaamaan aan het einde van uw economische levensduur begint te komen, is het ergens toch wel eens terecht om de vraag rechtstreeks te stellen: “Hoe vindt u zelf dat het gaat?” Want enige zelfreflectie mogen we zo onderhand wel eens van u verwachten.

Tot nu toe hebben we daar namelijk vrij weinig van gemerkt. Integendeel: de grootste klagers bevinden zich onder uw generatie en helaas wil het geval dat ze -zowel absoluut als relatief gezien- redelijk talrijk zijn; een gegeven dat mij alle recht geeft om deze aanklacht generaliserend te formuleren en u zodanig met al uw generatiegenoten over één kam te scheren.

Aan het feit dat u zo talrijk klaagt, kunt u in de basis vrij weinig doen; dat vooropgesteld. U bent namelijk gewoon met te veel. Dat is te danken aan uw ouders die zich in alle bevrijdingsvreugd zo daags na de donkere oorlogsdagen enthousiaste hebben voortgeplant -als konijnen, als ik even zo oneerbiedig mag zijn. U kwam dus met velen tegelijk; als een ware tsunami van enfantisering. Echter, dit punt hebt u niet in het landsbelang kunnen omzetten. Nee, egoïsme heeft de boventoon gevoerd en helaas is egoïsme de rode draad die door uw generatie loopt.

Want nadat uw ouders goed en wel het land hadden opgebouwd uit de puinhopen van vijf jaar nazibruin en zij in de tussentijd ook nog flink wat kinderen (ja, u) hadden opgevoed, koos u er niet voor om het succesverhaal van uw door de oorlog getekende ouders voort te zetten, maar te gaan werken aan uw eigen belang. Zelfontplooiing noemde u dat.

Daarentegen werd er slechts op de winkel gepast. U voltooide de door uw ouders ontworpen Deltawerken, knapte hier en daar een historische stadskern op en bouwde het Europese ideaal uit dat -alweer- uit de schoot van uw ouders was ontsproten. Tot zover weinig aan de hand, zou u denken en daar zit hem juist het venijn.

Laat ik daarvoor een korte anekdote uit mijn jeugd aanhalen. Mijn leraar Aardrijkskunde -ook van uw generatie- liet ons de welbekende bevolkingspiramide zien. In een oogopslag kon je zien dat er, letterlijk en figuurlijk, iets scheef zat. Rondom de staven van de 40-50 jaar zat een enorme uitstulping. Het leek wel een flink uit de handgelopen keelkankertumor, maar dan nog iets erger. “Dat,” zo sprak hij de profetische woorden, ”zijn wij, de babyboomers. En vanaf 2010 stoppen we allemaal met werken. En dan moeten jullie voor ons zorgen.” Zelfs de meest zwakke havist zag het probleem aankomen. En ik weet het zeker: u ook. Maar u deed niets. Geen geleidelijke verhoging van de pensioenleeftijd, zoals vadertje Drees zo graag had gezien, en geen natuurlijke of sociale bevolkingsgroei.

Want daar komt ‘ie weer: de zelfontpooiing. Kinderen waren een last en u als babyboomer zag geen kans om in uw eigen o-zo-belangrijke leventje voor fatsoenlijke aanwas te zorgen. Wat een mooie oplossing was het geweest als u uw geboortebeperkende gedrag had weten te compenseren door de sociale groei een fijne boost te geven: mensen importeren, om het beestje maar bij de naam te noemen. Helaas was u daar alleen maar voor te porren om het harde fabriekswerk dat uw ouders jarenlang gedaan hadden op te laten knappen. U had immers, vaak op staatskosten, flink doorgeleerd. Uw goed recht, maar het valt u wel degelijk aan te rekenen dat het krom is om vervolgens te klagen over zogenaamde massa-immigratie. Me dunkt dat we wel wat extra handen kunnen gebruiken om over een jaar of 15 uw bips te wassen!

In plaats daarvan laat u nu een land in verwarring achter. De zogenaamde vrijheidsstrijd die u in alle naïviteit in de zomer van ‘68 met uw Europese generatiegenoten voerde, hebt u nooit meer onder controle gekregen. Hedonisme viert hoogtij. Nederland is zodanig vermaakziek dat de Efteling het sterkste merk van eigen bodem is. En u: u klaagt dat u zo lang en zo hard heeft moeten werken en dat het allemaal de schuld is van de politici in Den Haag. U hebt veertig jaar lang de kans gekregen om het zelf te doen in ons politieke epicentrum (een treinkaartje en een lidmaatschap van een willekeurige politieke partij kunnen u onmogelijk de kop hebben gekost), maar u liet u liever in de watten leggen door een op waanideeën gebaseerde verzorgingsstaat.

Dus wat treffen we uiteindelijk aan als uw erfenis? Niet het motto: Make love, not war, maar liever Après nous le déluge, na ons de zondvloed. Geen kleine en grote verhalen van een Europa dat zich verder aan haar bloedige verleden ontworstelde, maar nietszeggende akkefietjes als: Wie waren er beter? The Beatles of The Stones? Donder op, ze waren allebei best wel ruk.

Daarom luidt de eis als volgt: een verplichte werkstraf van tenminste 48 maanden, ingaande vanaf het 65ste levensjaar. De straf kan slechts worden beëindigd indien u onomstotelijk kan aantonen dat u daadwerkelijk van enig nut bent geweest voor deze maatschappij. Verder wens ik u een algeheel klaagverbod op te leggen, welke alleen met een medisch attest kan worden opgeheven. Bedenk echter wel, dat u dan automatisch uw stemrecht -voor zover u daar nog gebruik van maakte- verliest.

Ik wens u veel sterkte en wijsheid toe in de laatste jaren die ons nog samen resten. Laten we er het beste van maken.

Niks geen dure sterren op de bruiloft van Wesley Sneijder en Yolanthe van Kasbergen, zo kon u bij De Telegraaf lezen. Michael Oomen, volkszanger en gokhalportier komt het feestje opluisteren met zijn bassende stem.
De Ridders spraken Michael in 2006 al eens, toen ze een boek over het Levenslied in Nederland schreven. Oomen was toen op artiestenreis in Alanya. En daarom heeft u alvast leuke anekdotes over piepende harnassen paraat voor als Mike straks voorbij komt bij SBS. Doe er uw voordeel mee.

“Als zanger kom je op de raarste plekken. Een optreden in Heerenveen bijvoorbeeld. Na anderhalf uur in de auto kom ik daar aan, zit iedereen in harnas op me te wachten. Blijkt het een Ridderfeest te zijn. Die mensen kwamen uit heel Europa. Ze hadden een veldslag nagespeeld of zoiets. Staan ze daar met piepende harnassen te swingen. Mooi man.

Het meest bizar was nog wel een boeking in een parenclub. Ik nog even een zonnebankie gepakt, mooi pak aan, want dat kon een goede klant worden. Ik had een lijst met wat oudere nummers gemaakt, van Engelbert Humperdinck en Elvis enzo. Want je verwacht daar allemaal uitgezakte ouwe mensen. Nou, niks daarvan hoor. Op de oprit alleen maar dikke Porsches en BMW’s en bloedmooie vrouwen binnen. Van die kanjers, zal ik maar zeggen. Het was echt een chique club. Ik heb maar snel even een ander lijstje gemaakt met lekkere dansmuziek.

Dus ik sta daar in m’n pakkie met tweehonderd mensen van rond de dertig lekker te zingen. Om zeven uur gaat iedereen daar naar boven, dat is de code he, dan gaan ze aan de gang. Even daarvoor moeten de kleren uit en gaat iedereen al in lingerie lopen. De verwarming gaat dan op standje levensgevaarlijk, dus ik zweten als een otter. Bij het laatste nummer voor de pauze werden de vrouwen he-le-maal gek. Die trokken zich de kleren van het lijf. Ze bleven maar schreeuwen dat ik m’n jasje ook uit moest doen. En m’n neef, die altijd meegaat naar optredens maar lachen: “Lekker lange! Het gaat beginnen!”

Kijk ik eens wat beter rond, zie ik op vijf meter van me een vrouw liggen, de string een beetje opzij geschoven. Ligt er een kerel tussen d’r benen te grazen als een gek. Poeh, ik heb daarna maar wat makkelijke nummers gezongen, anders was ik zo de tekst kwijtgeraakt. In de pauze kwam er een eigenaar van een Belgisch cafe naar me toe, zo’n vochtig type. Die wou me ook wel eens boeken. Sta ik daar gewoon een serieus gesprek te voeren met iemand die in z’n satijnen onderbroek staat. En z’n vriendin in een stringetje ernaast. Ongelooflijk. God, wat hebben m’n neef en ik gelachen in de auto op weg naar huis.”

(Uit: Gedeelde Smart, Uitgeverij Terra Lannoo, 2007. Foto’s: Sybrand Treffers)

Weggegooid geld, want u wordt er terecht niet warm of koud van, die ongeinspireerde zelfkietelarij. Dan hadden ze in Bolsward tientallen jaren geleden al veel beter gesnapt hoe ze uw aandacht wél vast kunnen houden:

Meer Duits dan de hele Mannschaft.

En dan nog even terug naar dat vervelende getik rondom de middencirkel. Frank Snoeks, die met de week meer gaat lijken op Evert ten Napel, vond het gisteravond allemaal prachtig. “Kijk toch eens naar die circulatie, het is net een machine!” Leuk, een beetje in hoog tempo de bal rondspelen op het middenveld. Maar wat koop je ervoor? Zodra die balletdansertjes te dicht bij onze verdedigende middenvelders De Jong (niet voor niets de best verdienende speler van Oranje) en Van Bommel in de buurt komen voor een aanname en een actie, liggen ze op de grond en zijn ze de bal kwijt. Dat Nederlandse duo alleen al is meer Duits dan de hele Mannschaft.
 
Vies
Dus laat Spanje maar lekker rondtikken, net als wij in 1974. Wij hebben achterin de allerbeste balafpakkers van dit toernooi. En een verdediging die bijna niet te kloppen is. Als Spanje moeite heeft met scoren tegen landen als Zwitserland, Chili, Honduras of Paraguay, dan wordt dat tegen ons ook lastig. Het tekent meteen de sterkte van dit Nederland. Dus laat de angst er niet insluipen. En belangrijker nog: laat de Spanjaarden maar denken dat ze er al zijn. Laat de hele wereld het maar denken. Laat de Spanjaarden het spel maar maken op het middenveld. Wij krijgen voorin altijd onze momenten. Uit het niets. Heel vies en heel Duits.
 
Ach, eigenlijk komt het hier allemaal op neer. In Spanje denken ze dat ze van Duitsland hebben gewonnen. Fout. Spanje moet zondag pas tegen Duitsland aantreden. Wij zijn namelijk het nieuwe Duitsland. Een land dat slechter speelt dan jij maar wel van je wint. Wij zijn Internazionale en Spanje is Barcelona. Laat ze maar janken zondag. “Voetbal is zo gemeen! Zo oneerlijk!”
 
2026
Tja, Spanje… Mooi land, lekker eten, fijne mensen. Ik kom er graag. Heel graag zelfs. Maar goed, laten we eindigen met de harde feiten. Spanje was de laatste fascistenstaat van Europa. Het wordt tevens het laatste topvoetballand dat ooit de wereldtitel gaat pakken. Ik gok in 2026. Met Mark van Bommel als bondscoach.

Jonkheer Ton

Een verhaal over pijpen. En de eerste keer.

Daar stond ik. Mijn haar uit model, brak, met een ongestropte das om mijn nek. En met kauwgom in mijn schaamhaar. Zo zacht mogelijk schuifelde ik door de middeleeuwse conferentiezaal naar mijn plek. Met een iets te harde zucht ging ik zitten. Begripvolle, vermoeide blikken-over-schouders verraadden sympathie, maar ik was de laatste. Te laat.

Ik had anderhalf uur door Brussel gezworven vanaf het hotel. Slenterend door straten die groter waren dan ik gewend was. Haast had ik niet, ik rookte veel. En ik dronk espresso’s als ware het de biertjes van de avond ervoor. En de Stoli. En de rode wijn. En die cocktail van restjes die we dronken uit die wijnkoeler. Daarna met het laatste restje cognac uit de hotelbar nog geprobeerd een diep gesprek te voeren met Sietske.

Ze kwam uit Velp of Wamel en studeerde ook iets. Sietske had lang blond haar en luisterde graag naar The Doors en die liedjes uit Amelie. Ze hield van mannen met een passie. Mannen die er goed uit zien in een pak. En glad geschoren zijn. We praten over haar moeder. En over het beste recept voor een Catalaanse paella. Sietske hield van pijpen. Althans, dat zei ze na de laatste cognac.

In de vierpersoonshotelkamer was het feest. Matrassen werden naar buiten gegooid, brallers lieten met deodorant het brandalarm afgaan. Glas en peuken lagen op het tapijt als ware het een Pollock. Het was mijn kamer, maar ik was niet in de stemming. Sietske wilde niet naar haar kamer. In het fletse tl-licht zaten we met de deur op slot op de badrand. Ongemakkelijk dronken zoenend probeerden we elkaar uit te kleden. Af en toe klopte er iemand op de deur.

Zie hield ervan. En kon het ook goed. Ik hield haar haar naar achteren. Ze nam er de tijd voor. Ik somde de namen van Aziatische hoofdsteden op in mijn hoofd. En ik probeerde niet in het bad te vallen. Ik kwam na vier minuten. Onbaatzuchtig streek ze haar rokje recht en vertrok. Met mijn schoenen aan viel ik in slaap.

Ik werd wakker toen de kamer al leeg was. Eenmaal onder de douche realiseerde ik me dat er geen handdoeken lagen. Zonder boxershort stapte ik in mijn broek toen ik het zag. Het stukje kauwgom dat ik Sietske in de badkamer had aangeboden. Genesteld in mijn schaamhaar. Het was een raar gezicht. Met een paraplu onder mijn arm stapte ik het hotel uit. Het regende niet.

De dag duurde te lang. Pijnigende plenaire sessies volgden elkaar op. In de werkgroep viel ik twee keer in slaap. Bij de lunch zag ik Sietske. Ik bood haar een glas witte wijn aan. Ze zei niets. Om kwart voor acht het afscheid. Weer niets. Ze ging niet mijn kant op. Of althans, ik niet de hare. Thuis keek ik nog eens in de spiegel. Ik pakte de tondeuse van mijn huisgenote. Het was zo gedaan. Het was mooi. De eerste keer dat ik mezelf schoor.

Dat zou zij ook gevonden hebben.

Steve Jobs komt het podium op. De Grote Leider is geliefd bij zijn vazallen, en dat blijkt. Na een opsomming van wat droge statistieken kondigt Jobs onder luid gejuich de iPad aan; een uit de kluiten gewassen iPod. Twitter slaat op hol en de techblogs vallen over elkaar heen om er hun kwakje op te spuiten. Dit is dé gadget van 2010!

Maar dan komen de feiten. Géén ondersteuning van Flash, géén multitasking (het draaien van meerdere programma’s naast elkaar), 3G internet kost $30 per maand, en het platform is volledig gesloten. Niets slaat de iTards echter uit het veld: als Apple het niet heeft toegevoegd dan zal het ook wel niet nodig zijn. Net als copy/paste en MMS op de eerste versies van de iPhone, die funcies waren ook volstrekt overbodig, totdat Apple ze via een update alsnog toevoegde.

Uiteraard zullen deze punten van kritiek geen enkele invloed hebben op de verkoop van de iPad. De echte iTards zullen op de dag van de lancering rijen dik voor de deur van de Apple store staan. En als Steve Jobs over een maand of zes een verbeterde versie met multitasking aankondigt zullen ze daar begrip voor hebben. Wat dat aangaat zijn iTards de ideale consumenten. Al plakt Apple het logo op een dampende drol, kópen zullen ze!

Maar het apparaat zelf is niet eens het grootste probleem, het is de absurde hoeveelheid hype eromheen. Het ging de afgelopen maanden zelfs zo ver dat er blogs waren die een beloning uitloofden voor de eerste foto’s van Apple’s nieuwste speeltje. We zijn echt compleet gestoord met z’n allen. We zullen er dan ook maar over ophouden, dan kunnen we ons tenminste weer met andere zaken bezig gaan houden.

Er is alleen een probleem met verhuizen. De ‘mensen’ vinden namelijk dat verhuizen pas echt verhuizen is, als je om tien voor half acht ’s morgen met een fleecetrui aan om een plastic bekertje namaak-koffie staat gewikkeld. Dat je liefst voor het donker alle spullen over moet hebben. En kleffe witte puntjes met kaas moet eten. Iets wat nou niet perse een van mijn favoriete hobby’s is. Sowieso heb ik moeite met dingen die voor lunchtijd beginnen. Ik probeer ze de laatste jaren dan ook angstvallig te vermijden.

Mijn definitie van verhuizen ziet er iets anders uit. Hij bestaat voor 20 procent uit sjouwen, het liefst met een starttijd ergens rond een uur of één zodat je met semi-uitgeslapen hoofd en na een dagelijkse dosis espresso kan beginnen. Sjouwen is maar kort leuk, dus is het zaak om zoveel mogelijk in een zo kort mogelijk tijd te doen. Verhuizen doe je dan ook met zoveel mogelijk mensen. En zo ontmoet je nog eens iemand. Twee scharrels (heerlijk woord!) op zes verhuizingen vind ik best netjes.

Naast het sjouwen reserveer ik in mijn definitie zeker 50 procent voor iets wat ik buurman-en-buurmannen noem. Op zo’n dag, waarop de mannen zich van de jongens zouden moeten onderscheiden, is er namelijk veel tijd voor zinloze discussies. Over hoe de bus het beste te parkeren, over hoe het bankstel door het trapgat moet, over de richting waarin je het best laminaat kan leggen. Maar vooral over hoe het beste treintje te vormen. (Verhuispro’s kennen het ‘treintje’, wat refereert aan een slinger sjouwers om zo efficiënt mogelijk spullen te verplaatsen.) Discussies die bedoeld zijn om tijd uit te sparen. Maar in de praktijk natuurlijk vooral voor vertraging zorgen. Hilarische vertraging, dat wel. Vooral door die veel te serieuze types die over ieder wissewasje staan te soebatten.

De rol van de vrouw tijdens verhuizingen is een lastige. Ze vinden namelijk overal wat van. Als ik, zoals bij iedere verhuizing, met een touw in een katrol langs de gevel van een 17e eeuws huis een wasmachine omhoog sta te takelen, is er altijd wel één vrouwfiguur die mij, waarschijnlijk goedbedoeld, de huid vol scheldt, omdat ik het volgens haar niet goed doe. Maar helaas zijn de dames ook verantwoordelijk voor de catering. Tot echte ruzies komt het dus nooit.

De resterende 30 procent in de definitie is eigenlijk maar voor één ding. De after-verhuizing pre-opruimborrel. Niets is fijner dan tussen opgestapelde dozen, in de geur van versgesauste muren, in het licht van een kaal peertje lauw bier te drinken en afhaalchinees uit plastic bakjes te eten. Ook al heb je effectief misschien een anderhalf uur iets gedaan, de voldoening is groot. En dat moet gevierd.

Ik prijs mij gelukkig dat mijn vrienden niet bij de meeste ‘mensen’ horen. Dat we meer verhuizen dan gemiddeld. Dat we de avond voor de verhuizing gewoon de kroeg in gaan. Dat we het nooit in ons hoofd zouden halen om koffie uit plastic bekertjes te drinken. Of een fleecetrui te dragen. Maar dat we toch zeker een keer per maand onze favoriete hobby kunnen uitoefenen. Buurman-en-buurmannen.
Ajetoo.

Niet zo heel vaak, maar toch een paar keer per drie kwartalen, blader ik door de door mij ooit volgespaarde Panini-albums. Mijn favoriete -het zal weinig verbazing wekken- is die van het EK 1988. Het was ook het eerste album waarvan ik de plaatjes spaarde. 50 cent voor een zakjes van zes. Als je nog een plaatje of tien moest, kon je die bestellen bij Panini in Bussum. Betalen deed je door postzegels bij te sluiten. Ik begreep nooit zo goed wat de familie Panini met al die postzegels moest.

Op Marktplaats betaal je zo’n drie tientjes voor een vol 88-album, zag ik. Dat is het waard. Een paar onbetaalbare plaatjes uit het album:

De maniakale grijns van de Duitser Guido Buchwald, Claus Nielsen uit Denemarken die er uit ziet of ie van Vinkenslag komt en het wandelende kadaver Miguel Munoz. De coach van Spanje was in 1988 pas 66 jaar, maar zijn sticker geeft de indruk dat hij elk moment het loodje kan leggen. Dat duurde trouwens ook niet lang. In 1990 overleed hij volgens Wikipedia aan spataderen. Die moet je kennelijk ook niet onderschatten.

Er wordt wel eens gezegd dat de generatie Nederlandse voetballers uit 1988 de laatste was die uit echte mannen bestond. “Dat kun je ook wel zien”, zeggen sommige lieden dan met een semi-wijze bakkes. “Bijna alle spelers droegen tijdens dat toernooi een snor.”

Nu valt het met dat snorrengehalte goedbeschouwd wel mee. Als je de hele Nederlandse selectie bekijkt, zijn de snorrendragers zelfs in de minderheid. Maar eigenlijk vind ik dat niet helemaal fair. Want het is leuk voor mannen zonder knevel als Wilbert Suvrijn en Wim Koevermans dat ze mee mochten naar Duitsland, maar iets wezenlijks bijgedragen aan ónze Europese titel hebben ze natuurlijk niet. Laten we voor het gemak uitgaan van het team dat de finale tegen de Sovjet-Unie speelde.

Snordragers: Wouters, Van Aerle, Van Tiggelen, Rijkaard, Gullit.

Kale bovenlippen: Van Breukelen, Mühren, Erwin Koeman, Ronald Koeman, Van Basten.

5-5 dus. De man die de doorslag moet geven is Gerald Vanenburg. Maar juist met de gezichtsbeharing van Vanenburg is wat wonderlijks aan de hand.

Kijk, daar heb je ‘m, op pagina 28 van Panini.  Naast John Bosman. Gerald Mervin Vanenburg, van 5 maart 1964. Een beetje stuurs kijkt hij voor het toernooi de lens van de fotograaf in. Zo op het oog zonder snor. En ook tijdens Nederland – Ierland lijkt Vanenburg écht geen snor te hebben.  Dat heeft de NOS keurig voor u vastgelegd op 1,05 minuten. En kijk ook eens naar een foto van een blije Vanenburg die na de finale de  beker bewondert:

Precies. De bovenlip van Gerald Vanenburg lijkt zo glad als een babybil.

En toch wemelt het van de mensen die beweren dat Vanenburg wel degelijk een snor droeg in die zomerdagen in ‘88. “Het was een vlassnorretje”, gebruikt dat soort mensen vaak als jakhalzerig argument. Ook op internet zijn er snorbelievers. Hier bijvoorbeeld. En hier. En hier. Zelfs de auteurs van het boekje Oranje Lukraak zitten in het snorrenkamp en schrijven het volgende op: “Het Nederlands Elftal dat op 25 juni 1988 de EK-finale van de Sovjet-Unie won, telde maar liefst zes snorren.” Bij de daaropvolgende opsomming van de snordragers wordt doodleuk Gerald Vanenburg genoemd.

Het is echt niet dat ik het niet WIL zien, maar echt, ik kan geen zweem van een haar ontdekken. Zelfs niet na een imposant stukje CSI-werk:

Toch zul je me niet keihard horen beweren dat Gerald Vanenburg geen snor had in 1988. Vaan is van Surinaamse afkomst, en dat zie ik ook al niet terug. Dat geeft misschien wel aan dat ik geen talent heb voor uiterlijkheden. Bovendien moet je over zaken als een man en zijn snor geen blunders begaan, vind ik.

Galjaard had volgens Van Dijk de voorkeur voor een typetje dat commercieel wat beter uit te melken was. De blonde presentatrice: “maandenlang heb ik in allerlei verschillende outfits feestjes afgelopen om BN’ers in de maling te nemen. Maar alle types vielen om uiteenlopende redenen af. En toen kwamen we uiteindelijk weer bij Lucretia uit. ”

Exclusief voor de Ridders geeft Van Dijk inzicht in de voorgeschiedenis van Ushi & Dushi.

“Het eerste waar Erland mee kwam was een opzetje dat de naam Ushi & Lollie droeg. En ik moet zeggen: niemand had door dat ik het was die verkleed als lollie op al die rode lopers stond. Het plan is uiteindelijk gesneuveld omdat men bang was dat toekomstige wetgeving rondom snoepreclame roet in het eten zou gooien.”“Hier zit ik voor de pilot van Ushi & Sushi naast Dries Roelvink. Dries is echt een schatje, hij had niks door! Men vond in Luxemburg dat het concept Sushi te dicht bij het originele typetje Ushi bleef. Niet vernieuwend genoeg dus. Alsof er vaker iemand verkleed als rauwe vis BN’ers in het ootje heeft genomen!”

“Het zag er ontzettend gelikt uit, dat Ushi & Genie, maar het was simpelweg te duur. Jammer hoor, want je ziet hier hoe verbaasd Alberto Contador is dat hij mijn typetje Albert tegenkomt. Maar om me zwart-wit te maken kostte 30.000 euro per aflevering. En ik moet zeggen: het was ook wel zweten met die snor op m’n kop.”
“Ushi & Absorptie was het ideale programma om aan product placement te doen. Alles was al rond met Tena. Maar tijdens het filmen bleek dat iedereen meteen doorhad dat het geen Tena-luier was die ze interviewde, maar Wendy van Dijk. Kijk maar eens hoe ongemakkelijk Edgar Davids hier nog acteert dat ie niks doorheeft. Toen Lee Towers meteen zei ‘Ha die Wendy’, hebben we de proefopnames stopgezet.”
“Zes uur was de afdeling schmink bezig om me voor Ushi & Chassis een geloofwaardig uiterlijk te geven. En eerlijk is eerlijk: Theo Lucius trapte er met open ogen in. Later bleek dat Theo Lucius ook denkt dat Bassie en Adriaan nog in een caravan wonen en dat je van een smerige toiletbril HIV kunt krijgen.  De proefaflevering bleek té onbetrouwbaar.”
“Van alle formats die we bedacht hebben vond ik Ushi & Leukemie eigenlijk het geestigst. Scherp, lekker op het randje en de BN’ers stonden in de rij om me te knuffelen. Maar volgens de afdeling Marketing wil er niemand adverteren rond een programma waarin een vrolijke jonge vrouw een terminale kankerpatiënt nadoet om zoveel mogelijk kijkers te scoren. Betutteling, wat u zegt. Maar zo is Hilversum.”

Uitgekeken? Dan mag je nu inderdaad even vertellen hoe vervelend die voice-over was.

Natuurlijk hebben Geert Wilders en de zijnen hartstikke gelijk als ze zich opwinden over het verwerpelijke ‘Baklava of rijstevla‘ uit de vijftien jaar oude liedjesmix van Kinderen voor Kinderen 14. Er schort van alles aan de kinderliedjes uit Hilversum.

Minister van Kinderen voor Kinderen

Tot vandaag had Ronald Plasterk zich nog nooit gerealiseerd dat hij ministeriële verantwoordelijkheid had over Kinderen voor Kinderen, maar opeens was daar de vraag van de PVV. ‘Deelt u de mening dat het wrang is dat miljoenen christenen en ongelovigen in de laatste seconden van hun leven, voordat zij vermoord werden door mohammedanen, deze kreet hoorden en dat dit ‘Allah akbar’ nu als vrolijk wijsje ten gehore wordt gebracht richting de kinderen van Nederland?’

Omdat het me (onder meer vanwege de workflow bij het Jeugdjournaal en Koefnoen) van belang lijkt dat minister Plasterk zoveel mogelijk KvK-Kamervragen in één keer behandelt zou ik de minister graag nog de volgende tien vragen willen stellen. Dat zijn veel vragen, inderdaad, maar het is dan ook een nijpende zaak!

Excellentie,

1 ) Deelt u de mening dat Jannes Drop in zijn uitvoering van ‘Wakker met een wijsje (in mijn hoofd/bed)‘ de W als een M uitzingt waardoor kinderen worden aangezet tot het samen slapen en het hebben van geslachtsgemeenschap op een te jonge leeftijd?

2 ) Deelt u de mening dat de tekst ‘mijn vader die is wijkagent, daar word ik mee gepest’ (Ha, ha, ha je vader, KvK 3) suggestief en denigrerend is, zeker in het licht van de huidige publieke discussie rond het geweld tegen wetshandhavers?

3 ) Deelt u de mening dat de tekst van ‘Ik ga buitenspelen‘ (’Ik ga buitenspelen/Kom jij ook maar mee/Houd maar op met gamen/Lijkt mij een goed idee’) zorgt voor een inkomstenderving voor ontwikkelaars van digitaal entertainment?

4 ) Deelt u de angst dat het lied ‘Mamma is morgen van mij‘ (’En mijn oom die kan karate/En die slaat je stomme kop eraf/En mijn vaders vriendin die kookt je/In een heel grote pan’) aanzet tot geweld van kinderen jegens volwassenen?

Help, help, help! Ik krijg tieten!

5 ) Deelt u de mening dat het ‘Tietenlied‘ (KvK 17) door soliste Elise van der Horst, alsmede een zin uit ‘Op een onbewoond eiland‘ (’Je drinkt met je billen bloot’) aanzet tot pedoseksuele handelingen jegens meisjes in de bovenbouw basisschoolleeftijd of pedoseksuele gedachten in het algemeen?

6 ) Deelt u de mening dat het onwenselijk is om gemeenschapsgeld in te zetten voor het promoten van het eten van duur ecologisch voedsel, gezien de huidige economische situatie? (KvK 11, De achtertuin – ‘Natuurlijk zijn er beestjes/En moet ik onkruid wieden/Maar dat is nog altijd beter/Dan een hap insecticiden’)

7 ) Deelt u de mening dat het wrang is dat Limburgers, die vanwege hun uitspraak al nauwelijks aan een baan kunnen komen, door het Kinderen voor Kinderen-lied Herbergier Gerstebier direct worden aangemerkt als alcoholisten? (’Ah, een spion uit het zuiden!/Pak hem, jongens grijp hem!/…/De herbergier schenkt gerstebier’)

De moeder van solist Marijn Engels wil niet meer herkenbaar in beeld na haar verkoop aan een West-Friese pooier.

8 ) Deelt u de mening dat de tekst en wijze van uitvoering van het nummer ‘Ouders te koop‘ aanzet tot mensenhandel? (’Kom op we gaan ze vangen en we zullen ze verkopen/Dan zijn we strakkies lekker van die hele horde af/Ouders te koop’)

9 ) Deelt u de mening dat de tekst van het lied ‘Ik wil een kangoeroe‘ kinderen aanzet tot het illegaal importeren van uitheemse diersoorten die hier alleen onder strenge voorwaarden gehouden mogen worden, en die bovendien aanzet tot het misbruiken van deze dieren? (’Ik wil een kangoeroe/Een echte kangoeroe/Die zegt van ’spring maar achterop/ik breng je overal naar toe”)

10 ) Is het volgens u verstandig om nog meer gemeenschapsgeld in de bodemloze put van de ontwikkelingshulp te gooien terwijl Kinderen voor Kinderen zelf in haar tune al aangeeft dat dit zinloos is? Immers, ‘een kind onder de evenaar, is meestal maar een bedelaar’?

Dank voor uw antwoorden.

Zegt het voort!

]]> http://www.riddersvanhetvrijewoord.nl/2009/10/kvk-kamervragen/feed/ 3 http://www.riddersvanhetvrijewoord.nl/2009/10/ik-zat-nooit-op-het-vmbo/ http://www.riddersvanhetvrijewoord.nl/2009/10/ik-zat-nooit-op-het-vmbo/#comments Tue, 13 Oct 2009 21:18:19 +0000 Ridder Roelof http://www.riddersvanhetvrijewoord.nl/?p=3809

De vette Spangas agenda was al aangeschaft.

Ineens kwam er een interessante vraag op.

Als je al een havo-diploma hebt, mag je dan daarna nog vmbo doen? Gewoon voor de lol? En als je dat havo diploma al dertien jaar geleden hebt gehaald?

Een proef op de som waard, dachten wij. En dus ging de volgende mail naar een aantal middelbare scholen:

Beste,
Mijn naam is Roelof. Ik ben 30 jaar. Tot voor kort werkte ik bij een bekende bankverzekeraar.
Door de economische malaise ben ik echter mijn baan kwijtgeraakt. Omdat ik niet het type ben om thuis te zitten, wil ik graag een opleiding gaan volgen in de tijd dat ik werkloos ben.

Mijn oog is daarbij op uw school gevallen. Op de afdeling Mavo om precies te zijn. Of vmbo, zoals dat nu heet. Ik heb weliswaar al een Havo diploma uit de jaren negentig, maar eigenlijk ben ik altijd meer een mavo-jongen geweest, een praktisch ingesteld iemand, een doener.

Het is dan ook al een hele poos een wens van me om eindelijk dat felbegeerde mavo/vmbo-papiertje te halen. En dus is het nu of nooit!

Ik vroeg me af of het mogelijk is om volgende maand nog aan te haken bij de eerste klassen die in september zijn begonnen? Of moet ik wachten tot februari om te kunnen instromen?
Ik hoop dat u snapt dat het voor mij onhandig zou zijn om weer helemaal tot september te moeten wachten.

Graag hoor ik snel van u, ik heb er zin in!

Laten we zeggen dat de meeste scholen niet in de rij stonden om een dertigjarige in hun schoot op te nemen. ‘Gaat u maar naar een ROC of het volwassenenonderwijs’, was de boodschap. Ook bij het reformatorische Gomarus in Gorinchem werden ze een beetje in verwarring gebracht:

Geachte heer,

Het is mij volstrekt onduidelijk wat u precies wilt.
Wilt u een opleiding gaan starten als docent of als leerling?
Als docent hebben wij op dit moment geen vacature.
Als leerling verwijs ik u naar het volwassenonderwijs.
Ik hoop u voldoende te hebben geïnformeerd.

Aldus de personeelsfunctionaris. En dus ging er een toelichting retour naar het Gomarus:

Het spijt me als ik verwarring gezaaid heb. Ik zal mezelf even verduidelijken: het gaat om een opleiding als leerling.

Ik heb uiteraard volwassenonderwijs overwogen, maar na het bezoeken van een paar open dagen merkte ik dat de sfeer me daar niet aanstond. Daarom heb ik besloten voltijd VMBO-onderwijs te gaan volgen op een scholengemeenschap.

Volgens het ministerie van Onderwijs moet het geen probleem zijn me in te schrijven, daar discriminatie op grond van leeftijd bij wet verboden is. “Het is alleen even afwachten hoe precies in te stromen”, zei de mevrouw daar om precies te zijn.

Daar zit ik, uiterst rechts

Personeelszaken vond me daarna geloof ik niet meer zo aardig. Het volgende antwoord kwam in ieder geval van de directeur vmbo:

Wij hebben uw verzoek gelezen. Het komt ons vreemd voor dat u niet kiest voor volwassenonderwijs. Wij zijn een instelling die onderwijs verzorgt aan opgroeiende kinderen. Onze klassen bestaan als het over de samenstelling gaat alleen maar uit leeftijdsgenoten.

Het is in onze optiek volstrekt onjuist en ontoelaatbaar om deze samenstellingen te doorbreken, door volwassenen in te laten stromen. Dat leidt voor kinderen, ouders en personeelsleden alleen maar tot verwarring. Wij adviseren u een opleiding te zoeken in het volwassenonderwijs.

Dat kwam best even hard aan, beken ik eerlijk. En dan mag je je emoties tonen vind ik:

Zoals volgens mij eerder gemaild heb ik enkele open dagen van instellingen voor volwassenonderwijs bezocht. Ik vond de sfeer daar echter niet prettig. Je kon al meteen bij binnenkomst merken dat er heel erg aan groepjesvorming gedaan werd: buiten bij de deur stond een groepje gothics te roken, de kakkers hadden een vaste stek (naast de pingpongtafel) en de populaire jongens hadden zich rond de koffieautomaat genesteld.

Verder moet u weten dat ik me tussen leeftijdsgenoten niet senang voel. De meesten zijn namelijk een stuk langer dan ik (1 meter 55) en dat levert continu wrede en wrange grappen op ten koste van mijn persoon. Op de werkvloer was iedereen aan mijn verschijning gewend, maar ik zie het niet zitten om elke dag tegen nieuwe vooroordelen te moeten vechten. U weet waarschijnlijk wel hoe wreed volwassenen kunnen zijn.

Ik hoop dat u snapt dat een zin als “Dat leidt voor kinderen, ouders en personeelsleden alleen maar tot verwarring.” bij mij behoorlijk hard aankwam. Ik word weggezet als een soort freak, wiens aanwezigheid iedereen de stuipen op het lijf jaagt. “Ga maar naar het volwassenonderwijs”, is dan uw conclusie. Maar vervangt u nu eens “”volwassenen” door “joden” of “negers”. Ik hoop dat u dan inziet dat zoiets behoorlijk ongenuanceerd kan overkomen.

Ik ga ervan uit dat u het allemaal niet kwaad bedoelt. En juist vanwege het christelijke karakter van uw school ga ik ervan uit dat u niemand buitensluit. Eerder wees ik al op het verbod op leeftijdsdiscriminatie. Ik hoop dan ook dat u uw besluit zult willen heroverwegen.

Nou, dat hadden ze dan ook weer niet zo bedoeld, haastte de directeur zich te melden:

Ik heb wel begrip voor de situatie die u schetst. Ik ben ook blij dat u er van uit gaat dat uitspraken niet “kwaad “ bedoeld zijn. Uiteraard is dat in alle oprechtheid nooit de bedoeling geweest.
Met uw vergelijking van volwassenen met “joden” of “negers” denk ik niet dat we de juiste koers te pakken hebben. Mijns inziens vergelijken we dan zaken met elkaar die niet met elkaar vergeleken kunnen worden. Ook zet ik u daarmee niet weg als een soort freak, ……….
Waar het om gaat is dat wij een instituut zijn dat probeert jonge mensen te vormen en op te leiden. Dat is onze doelgroep! Dat is onze doelstelling! Voor volwassenen bieden wij die mogelijkheden niet. Graag wil ik u nogmaals wijzen op de rijke mogelijkheden die er zijn op het MBO (evt. ’s avonds, in deeltijd, etc.).

Ach, eigenlijk was het helemaal niet zo’n kwaaie, die knakker van het Gomarus. Maar ondertussen was ik nog geen steek wijzer geworden over mijn mogelijkheden tot het behalen van een vmbo-diploma. Want ook op de andere scholen was het antwoord steevast: leuk dat u wat wilt gaan doen, maar in godsnaam NIET BIJ ONS.

Gelukkkig was er ook een mail uitgegaan naar de Purmerendse ScholenGroep. In eerste instantie instantie draaide men daar ook het volwassenonderwijsriedeltje af, maar na wat heen en weer gemail beloofde de administratie de zaak voor te leggen aan de directie. En daar zat iemand die wakker was:

Misschien wilt u naar aanleiding van uw verzoek toegelaten te worden tot de PSG telefonisch contact met mij opnemen? Mijn telefoonnuummer: 0299 -****** (ma t/m do)

Aldus de secretaris van de directie. Maar ik was niet zo goed bij stem:

Ik vind dat geen probleem, maar mijn juridisch adviseur heeft het me afgeraden.
Volgens haar kan ik beter alle correspondentie over een inschrijving zwart op wit hebben, mochten er later complicaties rond de inschrijving optreden. Graag hoor ik dus van u wanneer ik kan instromen.

En toen kwam het mailtje dat mijn wereld even deed instorten. Wederom van de secretaris:

Het is jammer dat ik u niet persoonlijk heb kunnen spreken. Dan was me misschien iets meer duidelijk geworden over de achtergrond van uw toch
bijzondere verzoek.

In antwoord op uw verzoek moet ik u meedelen dat aangezien u een havo-diploma hebt, wij moeten aannemen dat u reeds vijf jaar voortgezet
onderwijs hebt genoten.
Op grond van artikel 27, lid 3 van de Wet op het voortgezet onderwijs is toelating tot het voortgezet onderwijs in dat geval niet meer mogelijk.

Ik heb het gecontroleerd en de man heeft gelijk. Geen speld tussen te krijgen. Zelfs artikel en lid klopten. Schaakmat gezet door de juridische afdeling van een Purmerendse scholengemeenschap.

Als je al een havo-diploma hebt, mag je dan daarna nog vmbo doen?
Nee dus.
Stom land.

Vraag nou gewoon vantevoren even wat je Xbox-ende en Facebook-ende neefje ervan vindt…

Want een onschuldig oogend logo, kan met een beetje puberale creativiteit al snel worden omgetoverd,

tot een uithangbord voor Pfizer’s topproduct.

En ook in het geval van deze noodlottige afkorting, was het misschien logisch geweest dat huisstijltraject iets eerder bij de jongere doelgroep te evalueren.

Met dank aan: yourlogomakesmeabarf.com

De eigenaar van de Xbox heeft bij de advertentie ook zijn verhaal gepost:
“My name is David Morrill. I live in Alberta Canada and I have always wanted to drive the Alaskan highway from my home near Edmonton Alberta, all the way to Alaska. This trip is about a 7000km / 4300mi round trip. I figured that since I was going up there anyway, I should try to see the most famous person from that state, so I timed my trip with the governors picnic in Wasilla. When the governors picnic took place, there were hordes of people trying to see her, but I pushed my way through the crowd to the front of the line. When I was in front of Sarah Palin, I told her that I had traveled three days to see her and asked her to sign my Xbox360. She said it was the most extravagant thing she had ever been asked to sign. I shook her hand, removed myself from the crowd, and then I packed up my Xbox360 and headed home. It was one of the greatest thrills of my life to have watched Sarah Palin on CNN, SNL, Youtube, and then to see her right in front of me. If you would like to learn more about me, you may click on my user ID.”

Ik geloof dat er weinig mensen zijn die het gevraagde geld over hebben voor een Xbox met de handtekening van de vrouw die de wereldgeschiedenis in ging als “de mislukking van 2008″. Met het schaamrood op mijn kaken las ik ook hoe het de vrouw, die nog steeds president wil worden, hede ten dage vergaat. Ze mag dan flink wat kritiek over zich heen hebben gehad, binnen het conservatieve deel van de Republikeinse partij maakt dat allemaal niets uit. Uit peilingen blijkt dat ze nog steeds favoriet is als presidentskandidaat in 2012. Zelfs nu haar ex-schoonzoon bloot gaat in de Playgirl. Ze haar eigen kind maar een megool vind en dagelijks om 12 uur al thuis komt van haar werk. Ach, het zal wel normaal zijn in Alaska.

Schouderophalend volg ik deze quasi-serieuze journalistiek, surf ik naar YouTube en geniet ik nog een keer van al het moois wat Sarah Palin ons de afgelopen jaren heeft geschonken. Laat die vrouw alsjeblieft in 2012 voor het presidentschap gaan. Geheid een paar uur gouden tv-momenten.