En nu we met z’n allen geteisterd worden door de grootste uitdaging sinds de zondvloed – als je sommige onheilsprofeten mag geloven – vraag ik me af waarom iedereen de simpelste oplossing voor een probleem als dit is vergeten.

Iedereen? Nee, bijna iedereen. Een fijne actieclub uit Australië geeft het goede voorbeeld. Ja, de global financial crisis zuigt stierenballen door een rietje, en de beste oplossing is gewoon je mond erover houden! Voor dertig Australische dollares is onderstaand shirtje van jou – dat is ongeveer net zoveel als een avondje quizzen in café Wilhelmina. En de helft van de opbrengst gaat naar Oxfam-zielige kindjes (maar niet nadat Bob Geldof, Bono en Chris Martin er nog wat rente over hebben getrokken).

Oja, dit dus:

Drs. Chris ten Hond
Premier, Minister van Algemene Zaken

Vergeleken met Chris ten Hond is Bas van der Vlies een ongelovige, een kaffer en een schandvlek in de ogen van de Heere. De oud-voorzitter van de Stichting Israël voor de Israëli’s staat bekend als recht in de leer en een ideologische scherpslijper. Zijn moeder (destijds 94) vroeg hem in de niet misselijke winter van 1979 om wat extra ondergoed. Hij antwoordde dat “ze haar huishoudboekje maar beter op orde moest houden” en gaf haar daarbij een onzachte pets op haar linkerwang. Ten Hond is een man van stavast, precies wat dit land nodig heeft.

Drs. André Lon
Minister van vergrijzing

Aankomend minister Lon zoekt de oplossing voor de vergrijzing vooral in een fikse verruiming  van de euthanasiewetgeving. “De vraag of er bij een forse longontsteking of loopneus niet ook sprake zou moeten zijn van ondraaglijk lijden, wordt wat mij betreft actueel”, lichtte hij zijn plannen tegenover Den Haag Vandaag toe. “We kunnen de rekening niet door blijven schuiven naar de volgende generaties.”

Ds. Jo den Fooi
Minister van Sociale Zaken

Ze is gepokt en gemazeld in de gereformeerde kerk, deze dochter van een schaapscheerder uit Gnarrelsbeek. De dominee zal te maken krijgen met forse krimp in het budget voor uitkeringen. Maar Jo (Johanna) den Fooi zoekt altijd creatieve oplossingen. Zo introduceerde ze in haar periode als wethouder op de Veluwe de incestbelasting, een maatregel die haar gemeente tot een van de rijkste van het land maakte.

Mevr. Inge Spreks-Toon
Minister van communicatie

Beoogd premier Ten Hond vindt het belangrijk om in contact te blijven met het volk. Speciaal daarvoor is het ministerie voor communicatie (voorheen: propaganda) in het leven geroepen. En wie kan daar beter de leiding krijgen dan Inge Spreks-Toon (1912) ? De viefe Spreks: “Ik hecht er zeer aan in gesprek te gaan met de kiezer. Met name de jonge muzelmannen, die potsenmakers van rondom de Levant, hebben mijn warme aandacht.”

Mr. Ad Hoc
Minister van Pragmatisme

Bijna had D66 de boot naar het crisiskabinet gemist. Bijna, want op het laatste moment meldde het Rijswijkse gemeenteraadslid Ad Hoc zich voor dienst. “Het is tijd om de problemen met op maat gemaakte oplossingen te lijf te gaan.” Wat die oplossingen zullen zijn, weet Hoc nog niet. “Eeh, dat bekijken we per geval he. In ieder geval moet er meer geld naar onderwijs en willen we een gekozen burgemeester. Tenzij een partijprominent benoemd kan worden in een grote stad. Wij denken niet zo in dogma’s.”

De meesten dragen een buik bij zich van twee keer het formaat bowlingbal. Ze lachen natuurlijk veel, een beetje nerveus, vooral om de witte sokken van de vrouw op de foto, de prent die meer dan levensgroot op een scherm wordt geprojecteerd.

Zelfs de vrouw die het praatje houdt is dik. Is dat expres, om de toehoorders nog meer in het verhaal te trekken? Om ons nog bereidwilliger te maken, klaargemasseerd zoals op de erbarmelijke cartoons wordt voorgedaan, zodat we onze onverdeelde aandacht in haar blijkbaar vruchtbare schoot  werpen?

De mannen om me heen zijn mager. Maar ze weten het ook niet. Ze hebben eigenlijk geen idee wat ze te wachten staat, daarvoor is deze voorlichtingsavond bedoeld. Niet die ene jongen met dat rode zeiljack, die het voortdurend in zijn Brabantse tongval over ‘de kleine’  heeft.

Ook die zwarte van hooguit achttien en zijn nog jongere – maar dikke – vriendin, beiden gekleed in trainingspak en zich beiden daverend onbewust van het feit dat iedereen denkt HAD DAN EEN CONDOOM GEBRUIKT, laten zich langzaam in slaap sussen door de zalvende woorden van de verloskundige.

Dan is er ineens hilariteit om andere foto’s, die eveneens minstens 25 jaar oud zijn. Gegrinnik om de vrouw met jarentachtigkapsel (denk: Anita Meyer)  die, bijgestaan door een besnorde en bebrilde meneer, pontificaal voor een enorme buizentelevisie op een baarkruk bevalt van een forse achtponder. Onbewust denk je even aan de fotograaf. Die zal dit soort klussen ook niet vaak hebben.

Je wereld wordt klein, zegt de verloskundige dan. Maar daar geloof ik na vanavond niks meer van.

Houston, hier de Baron. Ik ben lid af.

De Ridders hebben geen banden met adverteerders, maar zijn natuurlijk erg blij met alle indirecte steun. Want dan ontdek je nog eens wat.

Van onze vaste huisadverteerder, De Conservatief, vraag ik me al weken af waar hij het geld vandaan haalt om zo actief met banners te strooien. Maar onder ieder artikel met het woord ‘links’ (zit ook verwerkt in onze layout) staat hij er weer vrolijk te pronken.

Ik was al snel een fan:

“De Conservatief brengt u dagelijks nieuws, opinies en satire, maar dan eens niet gefilterd door een zevenkoppige NOS redactie waarvan de individuele leden allemaal in hun vrije tijd bestuurslid bij de PvdA of GroenLinks zijn. De Conservatief is trots op Nederland (tot 1960), blij met democratie en nog blijer met vrijheid van meningsuiting. Deze eeuw wordt een conservatieve eeuw, dat weet De Conservatief zeker.“

Deze prachtige uitgave is gemaakt, net als Het Vrije Volk, door Mark Evers. Zijn levensverhaal is al even interessant.

“Mark Evers (1972) was tot 11 september 2001 actief GroenLinkser. Toen hij van partijgenoten hoorde dat de aanslagen in de VS het werk van Adolf Bush waren, raakte hij verward; daarvoor hadden partijgenoten hem altijd uitgelegd dat het door “de joden” kwam. Sinds dat moment is Mark in razend tempo rechts geworden. Hij maakt deel uit van een geheime rechtse samenzwering om de socialistische heilstaat in Nederland omver te werpen.”

Het is een fascinerende site – een likje Geert Wilders, slokkie ChristenUnie, snufje SGP, en nog wat meer van die rommel -  maar dan minder plat en met argumenten, die de plank meestal volkomen misslaan. Al nachten lig ik wakker van de ‘geheime rechtse samenzwering’. Jammer is alleen dat Evers zijn belofte om ‘dagelijks nieuws, opinies en satire’ te brengen niet helemaal kan waarmaken. Met enig geluk is er iedere acht dagen een bericht. Vaak van tien kantjes, dat wel, aangevuld met advertenties voor zijn eigen site. Om toch nog wat terug te verdienen, misschien.

ChristenUnie-woordvoerder Sjirk Kuijper echter was het niet helemaal eens met de manier van journalistiek bedrijven van De Conservatief/Het Vrije Volk. En dat levert een hilarische e-mail op.

Het begint nog vrij vriendelijk: “Het is in de omgang tussen politiek en pers gangbaar dat een journalist zich als zodanig kenbaar maakt.” Maar dan: “U las iets op een andere website (nu.nl), vormde ijlings een mening, publiceerde die, en ging vervolgens pas op zoek naar betrouwbare informatie. Een eigenaardige, op z’n zachtst gezegd: onorthodoxe aanpak.” Ook nog netjes? De persvoorlichter sluit af: “Ik hoop dat deze mail aanleiding voor u is om stilletjes uw verhaaltje van hetvrijevolk.com te verwijderen, en een cursus journalistiek te gaan volgen. Schenkt u vooral aandacht aan de modules ‘hoe doe ik zorgvuldig onderzoek’ en ‘hoe raak ik van mijn vooringenomenheid af’.”

Geheel tegen de regels in zou ik u willen aanraden deze banner vaker te belonen met een klik. Lees vooral ook de hele mail.

De trots van Noord-Limburg gaat voor zijn tournee naar een aantal podia in Israël, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk. Volle stadions zal hij vast niet trekken, maar ongetwijfeld zal hij zoals altijd weer genoeg media-aandacht krijgen. En dat is van levensbelang voor Geert.

Die media-aandacht zal niet zozeer over zijn film – een vrij knullig staaltje knip- en plakwerk vol fouten dat er professioneler uitziet als mijn neefje van tien het in elkaar zet – gaan, maar meer over de scheldkanonnades van Geert op ‘de islam’. Dat de islamitische wereld in feite zeer gefragmenteerd is en helemaal niet één hecht en solide blok (Soennieten en Sjiieten slaan elkaar op dagelijkse basis de hersens in), laat Geert achterwege. De bijna tien procent (iets om je als land heel diep voor te schamen) van ons electoraat die achter Geert staat is daar ook helemaal niet in geïnteresseerd. Die willen mooie, duidelijke oneliners over ‘de Islam’ en die krijgen ze van Geert.

Joop: 'Weet je wie ze in Amerika eens een prijs moeten geven? Mies Bouwman. Wat een vakvrouw is dat.'

Maar goed, ik dacht dus dat de hele toestand rondom Fitna (ook ik maakte me toch wel een beetje zorgen) als een nachtkaars was uitgegaan, maar nu krijgen we weer zo’n internationale tournee en staat Fitna straks opnieuw in de schijnwerpers. Het is mij nog steeds niet helemaal duidelijk met welk doel Geert doet wat hij doet.

Broos
De minder frisse kanten van de Islam – waarvan ik zeker niet ontken dat ze bestaan – verdwijnen er in elk geval niet mee. Integendeel, door zo te keer te gaan zet je de toch al broze verhoudingen alleen maar meer op scherp. Geen enkele moslim zal bij een speech van Wilders aandachtig luisteren en eens kritisch naar zichzelf in de spiegel kijken. Het enige effect van zo’n spervuur aan beledigingen is dat de hakken heel diep in het zand gaan.

Ik merk dat zelfs ik weleens lichte pro-islamitische gevoelens krijg als ik Geert weer hoor schreeuwen over ‘terroristisch tuig’ en ‘achterlijke holbewoners’ (wie overigens zulke dingen over Surinamers of joden zegt, heeft in dit land zonder twijfel een veroordeling te pakken). Kun je nagaan wat dergelijke zuiver vijandige retoriek met iemand doet die zich vanuit zijn achtergrond verbonden voelt met de Islam. En dat is zonde, want op die manier wordt de ‘beschaafde’ dialoog, bijvoorbeeld over belangrijke zaken als het bespreekbaar maken van homoseksualiteit en vrouwenemancipatie, ernstig vertroebeld.

Terug naar de tournee van Geert. Het onbetwiste hoogtepunt hiervan is natuurlijk de uitreiking van de American Freedom Award, de jaarlijkse prijs die de American Freedom Alliance uitreikt aan iemand die ‘met moed en toewijding de vrijheid in de wereld verdedigt’.

Wat deze Freedom Alliance – een private organisatie met een logo dat mij doet denken aan een postmoderne Hitlergroet – eigenlijk precies doet? De mensheid waarschuwen voor dingen die gevaarlijk zijn. Dat gebeurt onder meer door boeken aan te bieden die luisteren naar obscure titels als While Europe Slept, The West’s Last Chance of The Last Days of Europe. Maar de lijst met publicaties is ook interessant. Harvard goes Halal bijvoorbeeld, een schrijnend artikel over aparte gymlessen voor Moslima’s op de ooit Amerikaanse universiteit waar – als we niet keihard ingrijpen – de voertaal binnenkort Arabisch wordt.

Schermen voor moslims werd op Harvard overigens snel weer afgeschaft.

Positief geluid
Europa kan – zo leert een korte blik op de website – op bitter weinig steun rekenen van deze club doorgewinterde Amerikaanse patriotten. Een stel slappe, naïeve softies zijn we, die ons niet realiseren dat we een paar stappen verwijderd zijn totale heerschappij door de Islam. De ayatollahs met hun grijze baarden en gekke gebrabbel waar wij beschaafde mensen niets van verstaan hebben de Europese Koninklijke paleizen bij wijze van spreken al onderling verdeeld. Daarom zijn ze bij de Freedom Alliance ook zo blij met Geert: eindelijk weer eens een positief geluid uit Europa. Zo blij zelfs, dat ze hem nu dus de American Freedom Award gunnen.

Eindelijk internationale erkenning voor Geert. Het is hem gegund. Die Oscar voor ‘Beste buitenlandse film’ heeft hij nog niet, deze award kan in ieder geval alvast in Venlo op de schoorsteenmantel. En nu maar hopen op een lintje.

Jonkheer Ton

Ik zal geen namen noemen, maar toen ik mijn verhaal instuurde naar een ‘gerenommeerd weekblad’, was dat de reactie. Geen verhaal meer over Irak dus. Na mijn hevige protest dat er nog steeds ruim 100 duizend Amerikaanse militairen gelegerd zijn, dat het verhaal ook over Afghanistan gaat en dat Nederland daar nog steeds een flinke troepenmacht heeft kwam de aap uit de mouw.

De lezers van het weekblad zitten er niet meer op te wachten.

En dat geloof ik graag. De oorlog is alweer ruim vijf jaar oud. Na een spannend begin met groene lichtflitsen en een gewelddadig hoogtepunt in 2007, is de televisiekijker niet meer onder de indruk van wekelijkse bombardementen met minder dan 30 doden, of helikopterongelukken met minder dan tien Amerikaanse slachtoffers.

Ook in Amerika was de oorlog volledig afwezig. Joshua Key diende als jonge private in Irak en was op verlof in Colorado Springs.

‘Walking around the city, a person visiting from another country would have had no idea that the United States was at war in Iraq. The long, slow buildup to Christmas seemed to be the only thing that excited the people of Colorado.’

Joshua Key deserteerde en vluchtte naar Canada.

Ook Fox News bericht niet over de oorlog – alleen als er kritiek is op de oorlog, hebben ze het over de helden die vrijheid verdedigen. Helden. Een lege term waar mijn geïnterviewde niks voor koopt als hij weer eens badend in het zweet wakker wordt. ‘Mijn beste vriend is dood en wat krijg ik? Een medaille omdat ik gewond ben geraakt. Ga toch weg!’

Hij deserteerde en vluchtte naar Canada.

De enige die dagelijks aandacht besteedt aan de door Amerika begonnen oorlog, is de linkse Keith Olbermann van MSNBC. Sinds 6 februari 2006, sluit hij zijn dagelijkse fulmineershow af met ‘(…) dagen sinds Mission Accomplished.’

Bij de Republikeinse conventie liep ik tegen een groepje militairen op. Uitgezonden naar Irak en Afghanistan en een illusie armer weer terug in Amerika, demonstreerden ze tegen de oorlog.

En wat riep de man op de foto rechts? ‘Landverraders!’

‘Maar ze zijn toch in Irak geweest’, vroeg ik. ‘Dan zijn het toch juist helden?’

‘Was het maar zo eenvoudig’, zei de man pinnig. ‘Ze verraden hun landgenoten en zouden het land uitgezet moeten worden.’

De conclusie: de oorlog in Irak is óf voorbij óf onschendbaar en iedereen die het daar niet mee eens is, is een verrader.

Ik ga maar gauw een stukje over smeltglas schrijven – das tenminste niet controversieel.

‘Eloquent’. Het woord alleen al is ‘eloquent’, vond ik. Maar John vond dat hij met het woord Obama goed weergaf: ‘Obama is welbespraakt’. In de campagne werd dat blij overgenomen: Republikeinen spraken smalend over het Obama’s mooipraterij, maar wat had hij nou helemaal voor elkaar gekregen? Nou?

Via een nieuwe vriend die ik in mijn favoriete koffietentje had leren kennen, zat ik ineens bij dr. Fenn op de bank. Een indrukwekkend oude man die in het Witte Huis met Kennedy had gewerkt. ‘En toen werkte er niet 2000 mensen zoals nu’, merkte hij fijntjes op. ‘Ik was één van de 25.’

Dr. Fenn had gefrustreerd zitten luisteren naar de smalende opmerkingen over Obama. ‘Eloquent zijn is ontzettend belangrijk’, vond de bejaarde man, die nu nog steeds college geeft aan Harvard. ‘Misschien wel het belangrijkste talent dat een president kan hebben. Als president moet je kunnen discussiëren, overtuigen en onderwijzen. Geloof me, Kennedy was nog niet half zo ver als Obama nu.’

En daar moest ik aan denken toen ik de heerlijk botte column las in The New York Times. Dick Cavett is nu mijn grootste vriend. Want zo eloquent als Obama is, zo on-eloquent is Sarah Palin. Is dat geen woord? Welkom in haar wereld.

My concern has been the atrocities there in Darfur and the relevance to me with that issue as we spoke about Africa and some of the countries there that were kind of the people succumbing to the dictators and the corruption of some collapsed governments on the continent, the relevance was Alaska’s investment in Darfur with some of our permanent fund dollars.

Of zoals vriend Dick het noemt: een zin ‘committed by the serial syntax-killer from Wasilla High’ – onze Palin dus.

Sarah Palin is niet weg te slaan van de televisie. Of zoals Dick het zegt: ‘Something has gone wrong with all (my) three television sets. They will get only Sarah Palin.’ Ze is op post-verliezers en pre-in-2012-wil-ik-alvast-een-voorsprong-hebben-op-Romney-en-Huckabee-toernee.

Met een multi-dollar boekdeal op zak en haar niet van de tv te krijgen smoel zit dat wel goed. Alleen nog even aan haar taal werken.

In de hippe wijk SoHo verkoopt een man Obama-horloges. Ik probeer af te dingen, maar dat lukt niet. ‘Obama is de eerste zwarte president van Amerika’, roept de verkoper beschuldigend terwijl ik me snel uit de voeten maak. Via een beschilderde garagedeur met het hoofd van Obama wandel ik naar Chinatown, waar meer T-shirts van Obama worden verkocht, dan flesjes parfum. Er zijn zelfs standjes met alleen maar Obama buttons – de een nog lelijker dan de ander. In de metro praat nog steeds iedereen over de verkiezingen.

Mijn persoonlijke T-shirtsupplier in Boston, op Haymarket, die een paar dagen voor de verkiezingen nog niet van Obama wilde weten (’Tuurlijk stem ik op hem, maar ik verkoop alleen T-shirts van Boston en de Red Sox’) heeft nu toch drie shirtjes hangen – waaronder 1 longsleeve. ‘Het wordt een collectorsitem’, belooft hij als ik langsloop.

Maar eigenlijk hoef ik geen T-shirtjes meer. Ik heb een jaar rondgelopen met een Obamamuts en een Hillary T-shirt. Nu de strijd beslist is, voelt het raar om die muts weer op te zetten of het shirtje aan te doen – ik ga natuurlijk niet reclame maken voor de zittende president en zijn minister van Buitenlandse Zaken-to be.

Maar wat moet ik dan? En terwijl ik weemoedig door mijn Amerika-fotoboek blader, valt mijn oog op een shirtje dat ergens diep in de zak met Obamamuts en Hillaryshirt is weggestopt: mijn in juni aangeschafte Bitches for John McCain truitje. Die is nu natuurlijk helemaal retro.

Wat moet dat zuur zijn. Als je eigen partij het vertrouwen in je opzegt, als je eigen partij niet meer wil dat jij minister bent met hun sticker op je buik. Ik vind het bijna zielig, maar het medelijden komt zo pas.

Ella Vogelaar

Want het was natuurlijk ook wel een draak van een minister. Niet alleen was ze schandalig slecht in haar omgang met de media, ze kreeg ook om de haverklap heftige kritiek. Als het dan al niet was van Geert “knettergek” Wilders, dan was het wel van woningcoöperaties of de SP. In de lijst ‘prachtwijken’ ontbraken de slechtste wijken van Nederland, en het plan werkte toch al voor geen meter. Of het was simpelweg de Kamer, die haar keer op keer op de vingers moest tikken. Om woonboten, wijken of uitspraken over joods-christelijke-islamistische cultuur.

Maar dat is niet alleen haar schuld. Een minster van Wonen, Wijken en Integratie slaat natuurlijk ook als een tang op een varken. Je hebt wonen, dat doe je in wijken. En je hebt integratie. En het is heel simpel en heel duidelijk: wonen valt onder Volkshuisvesting. Dat zegt de naam eigenlijk zelf ook al wel. Integratie is eventueel Justitie of liever gewoon Binnenlandse Zaken. Zegt de naam eigenlijk ook al een beetje. En dan ben je al snel het zielige vogeltje van de groep: niet eens een eigen echte portefeuille, maar een beetje weggemoffeld in een hoekje van VROM.

Dus ergens is het ook wel zielig. Het is zielig om zo incompetent te zijn en dan op zo’n belangrijke stoel te moeten zitten. Dat moet een beetje voelen als een operatiekamer in worden geduwd, een scalpel te krijgen, en iemands leven te moeten redden met een hersenoperatie, terwijl je net heel trots je VMBO-huidverzorging hebt gehaald. Het lieve mens heeft sociale academie gedaan for crying out loud. Maar, even eerlijk: niemand kan die loze portefeuille goed doen. Maar als je dan ook nog eens wat onhandig bent in het debat heb je al snel een groot probleem.

Goed, één ding vind ik wel echt wat sneu. De manier waarop. Ella is blijkbaar een gevoelig type, lief misschien wel, of gewoon een beetje dom. Dus waarschijnlijk voelt ze zich nu alsof ze zojuist is verkracht door een goederentrein op topsnelheid. En dat is niet alleen sneu, het is ook wat onkies. Want je kunt het arme mens niet gaan kwalijk nemen dat ze daar nooit had moeten zitten in de eerste plaats. Dat haar functie nooit had moeten bestaan. Dat ze lekker bij de vakbond had moeten blijven. Dat ze, kortom, nooit had moet worden gekooid in het pluche van Vak K. Want vogels moeten vliegen.

Het beleid van het zielige vogeltje:

Sarah Palin is terug in Alaska. Nog een paar weken en iedereen is haar vergeten. Voordat het zover is wilde Greta van Susteren (Op z’n Amerikaans uitspreken) nog wel even wat vragen stellen aan de hunting hockey-mom. Alle belangrijke zaken komen langs. De nogal prijzige shopping-uitjes, de karige geografische kennis, de zwangerschap van Palin’s dochter.

Keiharde journalistiek van de hoogste plank.

Helmen zijn zo 1995...

De Standaard, de beste Nederlandtalige krant van de ex-kolonisator, heeft altijd wel goede voelsprieten in diplomatiek Brussel. Daarom geloof ik ze ook op hun woord als zij zeggen dat Europa er niet over peinst om zelf extra militairen te leveren voor de nu al 27.000 koppen tellende VN-macht MONUC. Kennelijk vinden ze het koddige aanzicht van tulbanden van de Indiase militairen veel te vermakelijk en achten ze hun eigen soldaten veel te druk in het Midden-Oosten. Een gemiste kans. Hieronder vier redenen waarom.

Reden 1: grondstoffen

Leopold II had een baard en de kansen van Congo door

We kunnen wel idealistisch gaan doen met het helpen van 200K op drift geraakte negertjes en opstekende cholera-epidemieën, maar laten we wel wezen: een bijdrage aan een VN-macht is doorgaans een verdomd handig visitekaartje, als je niet in Srebenica verzeild raakt tenminste. De aanwezigheid van een goed bataljon en alvast wat eerste opbouw- en handelscontacten biedt een uitgelezen gelegenheid om als land een serieuze handelspartner te worden en dat is in het geval van Oost-Congo razend interessant. De bodem zit er namelijk tjokvol met delfstoffen. Daar kwam koning Leopold II van België ook al snel achter toen hij min of meer bij toeval een lap grond in het midden van Afrika toebedeeld kreeg dat niemand toch wilde hebben tijdens de conferentie van Berlijn. Goud, diamant, coltan -het zit in ieder mobieltje, het ligt er zo ongeveer voor het oprapen. Het is niet voor niets dat Rwanda maar wat graag rebellenleider Nkunda een handje helpt. Helaas zijn we als westen dan weer gedwongen om tegen een veel te hoge prijs die waardevolle grondstoffen van de Rwandezen te kopen. Veel beter zou het zijn om een EU-macht orde op zaken te laten stellen, het liefst met Finland aan het roer, zodat we onze Nokiaatjes wat goedkoper kunnen slijten aan een steeds welvardender wordend Afrikaans continent; een win-winsituatie dus.

Reden 2: een beter front

In vredestijd mag Nkunda er ook best zijn

Nkunda met z’n grote bek. Zegt dat ‘ie vrijheidstrijder is en voor z’n volk vecht. Knap wat Oost-Congolezen zijn het met hem oneens, helemaal nadat zijn legertje plunderend en verkrachtend weer een dorpje met de grond gelijk heeft gemaakt. En hij weet het zelf als geen ander: heel Congo krijgt ‘ie nooit onder controle, daarvoor is Kinshasa gewoon te ver sjouwen. Nkunda is waarschijnlijk prima af te kopen met een of twee diamantmijnen, een zak geld, een vrijstaatje of een combinatie van die drie. Een stuk makkelijker dan je maar steeds weer stukbijten op geharde Talibanstrijders die nog meer gelijk denken te hebben dan Mao ooit heeft gedacht toen hij een gooi deed naar het wereldrecord verspringen voor landenteams. Bijkomend voordeel van een inzet in Oost-

Zo gaan we niet met elkaar om

Congo ten koste van Afghanistan is dat we de toch ietwat gespannen relaties tussen “de Islam” en “het Westen” weer even wat kunnen laten afkoelen. Na een jaar of zeven geklooi om een aanslag hebben beide partijen de boodschap wel begrepen: we kunnen gewoon niet zo goed met elkaar overweg. En mocht een mullah weer een boodschap willen afgeven, gebruik dan de volgende keer gewone luchtpost, beste man.

Reden 3: de kosten

Een missie in Oost-Congo kost een fractie van wat we nu in Afghanistan uitgeven. Waarom? Ons materieel is er veel beter voor geschikt. Bij bosjes gaan de voertuigen en aggregaten kaduuk vanwege zand en stof. Blijkt toch niet helemaal zo te werken als gepland, waardoor Apaches en F16’s er ook tijdens een vlucht wel eens mee ophouden, wat gek genoeg behoorlijk duurder uitvalt dan een storing op de grond. De missie in Afghanistan kost Nederland zo’n twee miljoen per dag, terwijl een diamantbedrijf als De Beers 1,25 miljoen per dag pure winst maakt. In euro’s. Alleen een klein deel van die winst al zou de kosten van een missie flink drukken om maar te zwijgen over het feit dat het in tijden van crisis beter is om in grondstoffen te doen. Komt daar nog eens bij dat het grootste deel van Oost-Congo bestaat uit bos en modder, twee belangrijke bestanddelen die we ook vaak tegenkomen op een gemiddelde Defensie-oefening op de Veluwe in een novembermaand, dus onze troepen zijn al bij voorbaat scherp ingesteld.

Reden 4: men werkt mee

Vroeger was de Congolees al niets te gek

Congolezen hebben het keer op keer bewezen: ze zijn goed onder de duim te houden. Of het nu Leopold I, II, de Belgische blanke in het algemeen, Laurent of Joseph Kabila was, de Congolees laat het gelaten over zich heen komen en pakt zijn of haar biezen maar weer als het moet. Dat is nog wat anders dan de gemiddelde Afghaan, van wie je ten eerste niet kan zien of het een Talib is of niet en die ten tweede soldaten sowieso zo spuugzat zijn, dat ze weigeren ook maar een heel klein beetje mee te werken als je de deur van hun quala intrapt. Een en ander blijkt ook wel uit het feit dat, in tegenstelling tot het Afrikaanse continent, het nooit redelijk doenlijk is gebleken om het Midden-Oosten te koloniseren. Onze Oosterse medemens zit helemaal niet op Westerse interventie te wachten. De Afrikaan misschien ook niet, maar ze werken in ieder geval wel een beetje beter mee. Verleg je concentratie dus, Europa. Congo biedt kansen.

Maar niet voor lang. Want haar vrienden – en buren – komen een avondje langs. Het gesprek gaat al snel over hun weggelopen dochter, drinkende dochter, minderjarige dochter met meerderjarige stalkende vriend – die nu zijn rechtszaak afwacht en 20 jaar boven het hoofd hangt.

Ik krijg een knipoog van mijn vriendin.

Twee dagen later wordt het nog erger, want De Dochter is de oppas van andere buren. En wat blijkt? Ze had de meerderjarige-drinkende-vriend op bezoek, ’s avonds laat. Dat had de 6-jarige dochter gezien, toen ze ’s nachts naar de wc moest. Het levert een gespannen ontbijt op bij ‘Owens’, waar we met alle buren verse schol eten. Met patat. Op zondagochtend – niemand gaat naar de kerk.

Een avond eerder vierden we Halloween in een huis vol conservatieve lui. Bij de ingang stond een pompoen met daarop ‘vote McCain’. Binnen was het chaos, met shooters, jelly shooters en als AC/CD verkleedde gasten. ‘I’m voting for Obama’, grijnst een man als hij mij in mijn Sarah Palin kleren ziet. ‘No, you’re not!’, snauwt zijn vrouw.

Het voelt alsof ik in een parallelle wereld ben beland: een man verkleed als vrouw, met een borst die uit zijn jurkje valt. Een sprookjesfiguur waarvan de jurk in een sekswinkel niet zou misstaan. Het is, zeg maar, alsof je de vrouw van André Rouvoet als Grietje ziet. Met een (heel) kort rokje, hoge doorschijnende kniekousen en een (helemaal) niets verhullend decoleté. Dat verwacht je niet – maar het kan in het echte Amerika.

Ze willen graag de grofste scheldwoorden leren die het Nederlands kent – zolang het maar geen vloek is. Allemaal hebben ze wiet gerookt als ketters en allemaal worden ze met veel plezier kneiterdronken. En allemaal stemmen ze op John McCain.

Obama-aanhangers zijn er nauwelijks. Sterker nog: het enige Obama-bord in Suburbia in zuidoost Virginia hing op zes meter hoogte in een boom – nadat het twee keer uit de tuin was gestolen.

Uwe Excellentie, Minister Bos, Beste Wouter,

Het zijn roerige weken geweest. Daar zijn we allemaal wel achter. En ik hoop dat je ze met een beetje plezier bent doorgekomen. Volgens de duizenden experts in de media heb je nu de banken gered, maar komt de grote klap voor de ‘echte’ economie pas over een paar maanden. Als het koud wordt, de kachels nog wat hoger gaan, de snert weer een dag staat te trekken in de schuur en moeder de kruik tevoorschijn haalt als ’s nachts de ijsbloemen op het enkele glas in de slaapkamer staan. En juist dan zullen wij, de Otto Normalverbrauchers van deze wereld, de kredietcrisis in onze portemonnee gaan voelen. Die dertiende maand zullen we hard nodig hebben om met Kerst een beetje fatsoenlijke kalkoen op tafel te toveren en een tripje naar onze zuiderburen voor een kofferbak vol knallers zal er wel niet in zitten. Ik hoop dat je er dán ook nog voor ons zal zijn. Dan, als we je echt nodig hebben. Maar dat is niet de reden van mijn schrijven.

Ik richt dit kattebelletje aan je, omdat het je niet alleen als minister, maar ook als partijleider voor de wind gaat. Na de redelijk vlekkeloze oversteek van vriend Aboutaleb naar Rotterdam, jij als onze rots in de financiële branding en een koeste Cohen in de Stopera lijk je als Prins PvdA steeds steviger in je troon te zitten. En dat vind ik fijn, maar toch zeker ook zorgwekkend. Want het was juist die solide, stevige positie die je bij de vorige verkiezing (die ene die je zo schandalig verloor, waarvoor je geen verantwoordelijkheid nam en ook nog eens je belangrijkste programmapunt weggaf om minister te worden, maar dat terzijde) parten heeft gespeeld. Je ziet het nu maar weer, in het oog van de storm gedijt onze Wouter het best. Ik zou je daarom dan ook willen aanraden om niet te rustig achterover te leunen en je te laten fêteren door een paar bevriende ceo’s. Nee, ruziemaken is het credo. Gooi nog eens een knuppel in het hoenderhok, geef die fijne partijevoorzitter van je eens een veeg, sla die Van Geel eens naar een andere wereld of laat nog eens een documentaire van je maken. Reuring is het toverwoord.

Terwijl de rest van de coalitie dan lekker rozig in slaap sukkelt en Geert en Rita hun leegheid nu wel bewezen hebben, mag jij volgend jaar met Alexander en Agnes uit gaan maken wie de baas wordt. It’s time for change!

Vanuit een druk Oss (’t is weer worstentijd) wens ik je een warme winter,

J. Marijnissen

Vlak naast de landingsbaan, in een hangar, stonden tienduizenden juichende hockeymoms, Joe Sixpacks, Joe the Plumbers (’echte Amerikanen’) en ik.

Urenlang had ik in de rij gestaan tussen spijbelende kinderen, huilende kinderen en fanatieke ‘homeschooling kids for McCCain’-kinderen. In de hangar stond ik naast een marinier die naar bier stonk: ‘I love you Sarah! – ‘Think you are married? – think again, Sarah!’ – Marry me Sarah!’, riep hij. Maar hij had een excuus, want zaterdag was zijn afscheidsfeestje en gisteren is hij uitgezonden naar Irak. Dan mag je best een beetje op Sarah Palin zijn.

De avond ervoor hadden John McCain en Barack Obama hun wedstrijdje ‘ik kan het vaakst Joe The Plumber zeggen’ gespeeld. Volgens de aanwezigen had McCain gewonnen – al dacht de jongen met zijn volgestifte T-shirt daar anders over. ‘Dit is het echte Amerika!’, riep Palin vrolijk. ‘Hier wonen de echte patriotten, de echte Joe the Plumbers!’

De hockeymoms, Joe Sixpacks en ‘echte Amerikanen’ juichten. Amerikanen kunnen juichen als geen ander volk. De ‘echte Amerikanen’, dan. De neppe Amerikanen heb ik nog niet gezien, al bedoelt Palin misschien Democraten. In dat geval kan ik haar vertellen: ook die juichen hard.

‘Ze kan goed spreken’, geeft de man met zijn volgestifte T-shirt toe. ‘Alleen jammer dat ze alles bij elkaar liegt.’

Toen de zwarte democraat Tom Bradley in 1982 in de strijd was om het gouverneurschap van Californië, ging hij tot aan de verkiezingen ruim aan kop in de peilingen. Tot ieders verbazing verloor hij uiteindelijk van de republikeinse kandidaat George Deukmejian. Opiniepeilers schreven dit verschijnsel later toe aan het feit dat veel mensen die in de polls zeiden op Bradley te stemmen, dit uiteindelijk in het stemhokje niet deden. Kortom: aan de telefoon met de peilers is iedereen keurig politiek correct, maar met het rode potloodje in de hand komt het sluimerende racisme naar de oppervlakte.

Het Bradley effect is controversieel, maar is opmerkelijk vaak terug te vinden in de electorale geschiedenis van de VS. Niet voor niets is de term al meerdere malen gevallen sinds het moment dat Obama zich kandidaat stelde. Momenteel gaan er echter wilde theorieën over het omgekeerde Bradley effect: Zwarte Amerikanen die tegen de peiler aan de telefoon niet de indruk willen wekken dat zij alleen op Obama stemmen om zijn huidskleur, en dus in de categorie ‘undecided’ bijgeschreven worden. Op verkiezingsdag zullen zij uiteindelijk tóch voor de Democraat stemmen, luidt de theorie.