Een maand of wat geleden herkende ik haar in het café. Ik ben een sucker voor belegen televisie, vandaar. Ze werd er bijna emotioneel van. Dat iemand zich haar doorwrochte rol als sekteleider in Goede Tijden, Slechte Tijden kon herinneren!

Of ik haar dan ook nog kende van Vrouwenvleugel?

En SamSam?

En Zeg ‘ns Aaa? Daar zat ze trouwens in de nieuwe serie ook weer in en of we nog een pilsje moesten?

Het was duidelijk: we hadden een vriendin voor het leven gemaakt. Er werd een Polaroid geschoten met daarop drie vrolijke knapen en de struise dame op leeftijd. We mochten bijna niet weg van Puck. Ze had nog een krat bier thuis en we waren zo vriendelijk en haar huis was vlakbij.

We bedankten vriendelijk voor de eer en namen afscheid van Puck en haar hondje. Dat was niet groter dan een uit de kluiten gewassen Balisto en werd vervoerd in een handtas. Het beestje trilde aan een stuk door als het spreekwoordelijke stuk riet. Met onvaste pas en haar hond aan de boezem stiefelde Puck de gracht op. “Flauw hoor!” riep ze ons nog na. En: “Van de zomer gaan we barbecuen jongens!”

Ik heb tot op de dag van vandaag niet het genoegen gehad om in Pucks tuin een sucadelap op de grill te leggen. Wel kwam ik de diva een paar dagen geleden weer tegen. Zelfde terras, zelfde glas. En hetzelfde trillende beest in het tasje. Of ik wist dat ze ook in een musical had gespeeld?

Dat wist ik niet.

Ik wist wel dat ik moest plassen. Toen ik terugkwam was mijn stoel ingenomen door een van mijn vrienden. Ik streek neer naast Puck op de bank die tegen de gevel van het café stond en begon aan een betoog over het talent van John Leddy.

Na een minuut staarde vriendin S. me plots verschrikt aan, sloeg een hand voor haar mond en wees naar de bank.

“Eeeh, waar jij nu zit..”
“Ja?”
“Daar zat net nog een hond.”

Ik vloog omhoog. En inderdaad: verbaasd kwam er een hondenneus uit een verfomfaaide handtas zetten. Onbeholpen begon ik de vitale levensfuncties van het schepsel te controleren. Vier poten zaten er nog aan, en het beest had de ogen open, dus dan zou het wel goed zijn toch?

Puck had –druk in gesprek met de buurman- niet eens gemerkt dat ik een minuut lang haar dierbare  knuffel tot nog kleinere proporties had geperst. Ze draaide zich naar me toe en vroeg of ik ooit die aflevering van 12 Steden, 13 Ongelukken had gezien waar ze in had gespeeld.

Ik zei dat het mijn allerfavorietste aflevering aller tijden was en voelde niet zonder opluchting een natte minitong aan mijn hand likken.

Wie kent ze niet? Op zaterdag stromen ze de binnenstad van iedere Nederlandse gemeente in. Ze zoeken naar een gratis parkeerplaats, om na een halfuur toch maar voor een tientje de plaatselijke parkeergarage in te rijden. Misschien mogen de mannen van de winkelstraat over een uurtje een pilsje bestellen, maar waarschijnlijk niet.

Eenmaal uit de auto slenteren ze achter hun vrouwen aan. Hun vrouwen gaan richting de winkelstraat. De mannen van de winkelstraat lopen langs volle terrassen en drukke ijssalons. Hun blikken richten zich onderdanig op de keien. Misschien mogen ze over een uurtje een pilsje bestellen, maar waarschijnlijk niet.

Ze stappen langzaam door naar die winkelstraat. Die winkelstraat die ze zo goed kennen, want ze zien hem ieder weekeinde; maar alleen van buiten. Ze zuchten, en kijken vermoeid op hun horloge of mobieltje. Ze vragen zich af wat hun vrouwen nu echt nodig hebben. Ze denken dat het dit keer niet zo lang zal duren. Als hun vrouwen snel klaar zijn mogen de mannen van de winkelstraat misschien over een uurtje een pilsje bestellen, maar waarschijnlijk niet.

Even later verdwijnen hun vrouwen in de plaatselijke H&M, V&D of C&A. De mannen van de winkelstraat staren naar de grijze gevel. Ze draaien 180 graden en parkeren zich tegen die grijze gevel. Verveeld kijken ze om zich heen. Op straat lopen vlotte studenten en kwieke jonge meiden. De mannen van de winkelstraat kijken nog maar eens op hun horloge. Misschien mogen ze over een uurtje een pilsje bestellen, maar waarschijnlijk niet.

Hun vrouwen lopen met een plastic tasje naar buiten. Even denken de mannen van de winkelstraat dat het voorbij is, hun vrouwen zijn immers geslaagd. Tien, misschien twintig meter duurt hun hoop op verlossing. Dan dient de volgende winkel zich aan. Braaf parkeren de mannen van de winkelstraat zich weer tegen de grijze gevel. Misschien mogen ze over een uurtje een pilsje bestellen, maar waarschijnlijk niet.

Morgenavond hebben ze afgesproken met hun schoonouders. Die komen steengrillen, en kijken naar de nieuwe badkamer. Gelukkig komen die schoonouders al om vijf uur. De mannen van de winkelstraat hopen morgenavond vroeg klaar te zijn. Misschien mogen ze dan Studio Sport kijken en een lekker pilsje drinken.

Maar waarschijnlijk niet.

Frans Halsema? De man die in de jaren zeventig een cabaretduo vormde met Gerard Cox? De Frans Halsema die faam verwierf met nummers als Zondagmiddag Buitenveldert en het duet Vluchten kan niet meer? De Frans Halsema die in 1984 op pas 44-jarige leeftijd overleed aan keelkanker?

Nee. Het betrof hier een veel jongere Halsema-telg. Eentje die al jarenlang een soort resident-zanger in de kroeg van Beense is. Maar er is wel degelijk een link tussen de twee mannen. Uit de ‘biografie’ van de jonge Halsema:

“De in Amsterdam geboren ‘Frans Halsema’ heeft zijn naam te danken aan zijn achterneef en legendarische cabaratier, die op veel te vroege leeftijd is overleden. Echter deze Frans Halsema is springlevend!!”

Smaakvol.

Rest alleen nog de vraag: wie is er beter? De oude Frans, of zijn jongere achterneef (twee kinderen: Kyara Fallon en Dani Dominique), hieronder in duet met het zangeresje Manta.

Voor de minder ingewijden onder ons (gezegend zijn de onwetenden), onderstaande video geeft een indruk van het geluid dat Slayer produceert. Let ook op de toepasselijke titel van het album.

“Nee, die naam mag je niet zomaar meer gebruiken. Tegenwoordig moet het uit Griekenland komen om zo te mogen heten.”

“Lang-Houdbare Witte Kaas dan?”

“Dat klinkt nog te lekker. Het komt praktisch voor nop bij de Aldi te liggen. ‘Witte Kaas’ klinkt veel te duur, dat wekt achterdocht.”

“Eeehm, Kazige Zomp, wellicht?”

“Je komt in de buurt. Het moet de uitstraling hebben van een Roemeense achterstandswijk waar seksueel verkeer met geiten een terloops ritueel is. En dan met een ambachtelijk randje.”

“Ik heb het!”

Zegt het voort!

]]> http://www.riddersvanhetvrijewoord.nl/2009/03/iets-met-zuivel/feed/ 1 http://www.riddersvanhetvrijewoord.nl/2009/03/opvallend-onhandig/ http://www.riddersvanhetvrijewoord.nl/2009/03/opvallend-onhandig/#comments Sun, 15 Mar 2009 15:37:32 +0000 Ridder Pieter http://www.riddersvanhetvrijewoord.nl/?p=2389 Soms zijn er van die kleine dingen die me opeens even heel erg opvallen.

Zoals dit apparaatje van de Rabobank:

Met dit ding kun je internetbankieren bij de bank van die fijne hockeyster. Gewoon de code overnemen. Toen ik hem net in mijn handen had vielen me de stipjes rond de ‘5′ op. Hartstikke makkelijk als je blind bent. Het lukte zelfs mij om zonder te kijken mijn pincode in te voeren (die is 3291, dus best knap). Het lijkt een uitermate nuttige functie voor de slechtziende medemens, die knobbeltjes rond de 5.

Alleen hoe ze de code dan van het display lezen – daar snap ik niets van.

Gespot, zo’n zeventig kilometer van het eiland. Dit had nooit mogen gebeuren. Met pittoresk Vlaardingen, avontuurlijk Nieuwegein en bruisend Roodeschool heb je een kwartet.

Vergeet Peak Oil, het broeikaseffect, het multiculturele drama, de files in Nederland en het verdwijnen van de walvis en de orang oetan.

Vergeet honger, genocide, armoede, tsnunami’s, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, overstromingen, cyclonen en orkanen. Vergeet de NWO, chemtrails, de Bilderbergclub, de Protocollen van Zion, en Loose Change, we gaan ook niet wachten op 21 decemer 2012, HAARP of het moment dat eindelijk uitkomt dat we heul niet op de maan zijn geweest.

Nee, wat ons klootjesvolk uiteindelijk de das om zal doen zijn niet rivieren van bloed, kikkers die uit de lucht vallen, of alle eerstgeboren zonen die het loodje leggen.

Ze zijn al hier. Leggen overal eitjes. En omspinnen de gansche mensheid met hun web, tot de dood erop volgt. Kijk zelf maar. Vrouwen en kinderen eerst.

Sfeertje, ouwe

Het is even goed kijken, maar dat is dus een kerstboom, daar achter dat raam.

En op 19 oktober stond deze boom al vrolijk te zijn bij mensen die boven het Amsterdamse café van Peter Beense wonen. Dus da’s dubbel gezellig. Zegt het voort!

]]> http://www.riddersvanhetvrijewoord.nl/2008/10/voorlijk-kerstfeest/feed/ 11