Niks geen dure sterren op de bruiloft van Wesley Sneijder en Yolanthe van Kasbergen, zo kon u bij De Telegraaf lezen. Michael Oomen, volkszanger en gokhalportier komt het feestje opluisteren met zijn bassende stem.
De Ridders spraken Michael in 2006 al eens, toen ze een boek over het Levenslied in Nederland schreven. Oomen was toen op artiestenreis in Alanya. En daarom heeft u alvast leuke anekdotes over piepende harnassen paraat voor als Mike straks voorbij komt bij SBS. Doe er uw voordeel mee.

“Als zanger kom je op de raarste plekken. Een optreden in Heerenveen bijvoorbeeld. Na anderhalf uur in de auto kom ik daar aan, zit iedereen in harnas op me te wachten. Blijkt het een Ridderfeest te zijn. Die mensen kwamen uit heel Europa. Ze hadden een veldslag nagespeeld of zoiets. Staan ze daar met piepende harnassen te swingen. Mooi man.

Het meest bizar was nog wel een boeking in een parenclub. Ik nog even een zonnebankie gepakt, mooi pak aan, want dat kon een goede klant worden. Ik had een lijst met wat oudere nummers gemaakt, van Engelbert Humperdinck en Elvis enzo. Want je verwacht daar allemaal uitgezakte ouwe mensen. Nou, niks daarvan hoor. Op de oprit alleen maar dikke Porsches en BMW’s en bloedmooie vrouwen binnen. Van die kanjers, zal ik maar zeggen. Het was echt een chique club. Ik heb maar snel even een ander lijstje gemaakt met lekkere dansmuziek.

Dus ik sta daar in m’n pakkie met tweehonderd mensen van rond de dertig lekker te zingen. Om zeven uur gaat iedereen daar naar boven, dat is de code he, dan gaan ze aan de gang. Even daarvoor moeten de kleren uit en gaat iedereen al in lingerie lopen. De verwarming gaat dan op standje levensgevaarlijk, dus ik zweten als een otter. Bij het laatste nummer voor de pauze werden de vrouwen he-le-maal gek. Die trokken zich de kleren van het lijf. Ze bleven maar schreeuwen dat ik m’n jasje ook uit moest doen. En m’n neef, die altijd meegaat naar optredens maar lachen: “Lekker lange! Het gaat beginnen!”

Kijk ik eens wat beter rond, zie ik op vijf meter van me een vrouw liggen, de string een beetje opzij geschoven. Ligt er een kerel tussen d’r benen te grazen als een gek. Poeh, ik heb daarna maar wat makkelijke nummers gezongen, anders was ik zo de tekst kwijtgeraakt. In de pauze kwam er een eigenaar van een Belgisch cafe naar me toe, zo’n vochtig type. Die wou me ook wel eens boeken. Sta ik daar gewoon een serieus gesprek te voeren met iemand die in z’n satijnen onderbroek staat. En z’n vriendin in een stringetje ernaast. Ongelooflijk. God, wat hebben m’n neef en ik gelachen in de auto op weg naar huis.”

(Uit: Gedeelde Smart, Uitgeverij Terra Lannoo, 2007. Foto’s: Sybrand Treffers)

Gelukkig zijn er de oude rotten. De zangers en zangeressen met een roerig leven. De doorzetters. De gekrenkte zielen. De muzikale harten met deuken en butsen. Johnny Cash is er zo eentje. Maar Chet Baker is misschien wel een mooier voorbeeld. Luister maar eens naar twee totaal verschillende versies van het beroemde My Funny Valentine.

Allereerst de meest bekende opname van een jonge Chet Baker in 1952:
Download audio file (My-Funny-Valentine.mp3)

En vergelijk die dan met de versie die Baker een paar weken voor z’n dood in 1988 opnam in Duitsland. Z’n laatste grote concert, met een tot op de draad versleten stem door overmatig drugsgebuik. Maar daardoor wel de meest ontroerende:
Download audio file (02-my-funny-valentine-.mp3)