Steve Jobs komt het podium op. De Grote Leider is geliefd bij zijn vazallen, en dat blijkt. Na een opsomming van wat droge statistieken kondigt Jobs onder luid gejuich de iPad aan; een uit de kluiten gewassen iPod. Twitter slaat op hol en de techblogs vallen over elkaar heen om er hun kwakje op te spuiten. Dit is dé gadget van 2010!

Maar dan komen de feiten. Géén ondersteuning van Flash, géén multitasking (het draaien van meerdere programma’s naast elkaar), 3G internet kost $30 per maand, en het platform is volledig gesloten. Niets slaat de iTards echter uit het veld: als Apple het niet heeft toegevoegd dan zal het ook wel niet nodig zijn. Net als copy/paste en MMS op de eerste versies van de iPhone, die funcies waren ook volstrekt overbodig, totdat Apple ze via een update alsnog toevoegde.

Uiteraard zullen deze punten van kritiek geen enkele invloed hebben op de verkoop van de iPad. De echte iTards zullen op de dag van de lancering rijen dik voor de deur van de Apple store staan. En als Steve Jobs over een maand of zes een verbeterde versie met multitasking aankondigt zullen ze daar begrip voor hebben. Wat dat aangaat zijn iTards de ideale consumenten. Al plakt Apple het logo op een dampende drol, kópen zullen ze!

Maar het apparaat zelf is niet eens het grootste probleem, het is de absurde hoeveelheid hype eromheen. Het ging de afgelopen maanden zelfs zo ver dat er blogs waren die een beloning uitloofden voor de eerste foto’s van Apple’s nieuwste speeltje. We zijn echt compleet gestoord met z’n allen. We zullen er dan ook maar over ophouden, dan kunnen we ons tenminste weer met andere zaken bezig gaan houden.

Natuurlijk hebben Geert Wilders en de zijnen hartstikke gelijk als ze zich opwinden over het verwerpelijke ‘Baklava of rijstevla‘ uit de vijftien jaar oude liedjesmix van Kinderen voor Kinderen 14. Er schort van alles aan de kinderliedjes uit Hilversum.

Minister van Kinderen voor Kinderen

Tot vandaag had Ronald Plasterk zich nog nooit gerealiseerd dat hij ministeriële verantwoordelijkheid had over Kinderen voor Kinderen, maar opeens was daar de vraag van de PVV. ‘Deelt u de mening dat het wrang is dat miljoenen christenen en ongelovigen in de laatste seconden van hun leven, voordat zij vermoord werden door mohammedanen, deze kreet hoorden en dat dit ‘Allah akbar’ nu als vrolijk wijsje ten gehore wordt gebracht richting de kinderen van Nederland?’

Omdat het me (onder meer vanwege de workflow bij het Jeugdjournaal en Koefnoen) van belang lijkt dat minister Plasterk zoveel mogelijk KvK-Kamervragen in één keer behandelt zou ik de minister graag nog de volgende tien vragen willen stellen. Dat zijn veel vragen, inderdaad, maar het is dan ook een nijpende zaak!

Excellentie,

1 ) Deelt u de mening dat Jannes Drop in zijn uitvoering van ‘Wakker met een wijsje (in mijn hoofd/bed)‘ de W als een M uitzingt waardoor kinderen worden aangezet tot het samen slapen en het hebben van geslachtsgemeenschap op een te jonge leeftijd?

2 ) Deelt u de mening dat de tekst ‘mijn vader die is wijkagent, daar word ik mee gepest’ (Ha, ha, ha je vader, KvK 3) suggestief en denigrerend is, zeker in het licht van de huidige publieke discussie rond het geweld tegen wetshandhavers?

3 ) Deelt u de mening dat de tekst van ‘Ik ga buitenspelen‘ (’Ik ga buitenspelen/Kom jij ook maar mee/Houd maar op met gamen/Lijkt mij een goed idee’) zorgt voor een inkomstenderving voor ontwikkelaars van digitaal entertainment?

4 ) Deelt u de angst dat het lied ‘Mamma is morgen van mij‘ (’En mijn oom die kan karate/En die slaat je stomme kop eraf/En mijn vaders vriendin die kookt je/In een heel grote pan’) aanzet tot geweld van kinderen jegens volwassenen?

Help, help, help! Ik krijg tieten!

5 ) Deelt u de mening dat het ‘Tietenlied‘ (KvK 17) door soliste Elise van der Horst, alsmede een zin uit ‘Op een onbewoond eiland‘ (’Je drinkt met je billen bloot’) aanzet tot pedoseksuele handelingen jegens meisjes in de bovenbouw basisschoolleeftijd of pedoseksuele gedachten in het algemeen?

6 ) Deelt u de mening dat het onwenselijk is om gemeenschapsgeld in te zetten voor het promoten van het eten van duur ecologisch voedsel, gezien de huidige economische situatie? (KvK 11, De achtertuin – ‘Natuurlijk zijn er beestjes/En moet ik onkruid wieden/Maar dat is nog altijd beter/Dan een hap insecticiden’)

7 ) Deelt u de mening dat het wrang is dat Limburgers, die vanwege hun uitspraak al nauwelijks aan een baan kunnen komen, door het Kinderen voor Kinderen-lied Herbergier Gerstebier direct worden aangemerkt als alcoholisten? (’Ah, een spion uit het zuiden!/Pak hem, jongens grijp hem!/…/De herbergier schenkt gerstebier’)

De moeder van solist Marijn Engels wil niet meer herkenbaar in beeld na haar verkoop aan een West-Friese pooier.

8 ) Deelt u de mening dat de tekst en wijze van uitvoering van het nummer ‘Ouders te koop‘ aanzet tot mensenhandel? (’Kom op we gaan ze vangen en we zullen ze verkopen/Dan zijn we strakkies lekker van die hele horde af/Ouders te koop’)

9 ) Deelt u de mening dat de tekst van het lied ‘Ik wil een kangoeroe‘ kinderen aanzet tot het illegaal importeren van uitheemse diersoorten die hier alleen onder strenge voorwaarden gehouden mogen worden, en die bovendien aanzet tot het misbruiken van deze dieren? (’Ik wil een kangoeroe/Een echte kangoeroe/Die zegt van ’spring maar achterop/ik breng je overal naar toe”)

10 ) Is het volgens u verstandig om nog meer gemeenschapsgeld in de bodemloze put van de ontwikkelingshulp te gooien terwijl Kinderen voor Kinderen zelf in haar tune al aangeeft dat dit zinloos is? Immers, ‘een kind onder de evenaar, is meestal maar een bedelaar’?

Dank voor uw antwoorden.

Zegt het voort!

]]> http://www.riddersvanhetvrijewoord.nl/2009/10/kvk-kamervragen/feed/ 3 http://www.riddersvanhetvrijewoord.nl/2009/09/daar-heb-je-ron-boszhard-met-aan-zijn-kont-de-lach/ http://www.riddersvanhetvrijewoord.nl/2009/09/daar-heb-je-ron-boszhard-met-aan-zijn-kont-de-lach/#comments Mon, 28 Sep 2009 11:54:17 +0000 Ridder Roelof http://www.riddersvanhetvrijewoord.nl/?p=3701 Er zijn weinig mensen die op televisie zo het bloed onder mijn nagels vandaan kunnen halen als Ron Boszhard.

Ik roep dat niet zomaar, ik zou daar een hele rits argumenten voor kunnen geven. Dat Ron Boszhard geen talent heeft bijvoorbeeld. En dat hij in interviews altijd roept dat hij eigenlijk beter is dan zijn jongere broer Carlo. Maar laat ik me eens tot de actuele feiten beperken.

1. Ron Boszhard gaat het theater in.
Met het programma Pluk de Lach om precies te zijn. Je zou kunnen zeggen dat dat een nogal armzalige en flauwe woordspeling is, zoals Jochem Myer al deed. Maar dan ga je voorbij aan de inhoud. Volgens zijn impressario is die als volgt: “Aan de hand van een aantal hilarische tv-momenten uit de vele tv-programma’s van Ron (waaronder het met een Bronzen Roos van Montreux bekroonde ‘Pluk de Dag) ontstaat een geweldige avond, waarin humor de boventoon voert. Met cabareteske liedjes, interactie met het publiek en live verbindingen met bekende Nederlandse artiesten uit de TROS stal. Hierdoor ontstaat een rijk gevuld programma met als rots in de branding: Ron Boszhard.”

2. Ron Boszhard was te gast bij zijn broer om zijn show te promoten.
Broer Carlo heeft sinds een paar weken een nieuw programma. Omdat broer Carlo zichzelf graag blijft vernieuwen presenteert hij dit met Irene Moors. Ook is er een kok aanwezig, die niet geheel toevallig Rudloph van Veen heet. In de aflevering van zondag schoof Ron Boszhard aan. Die had het onder meer over zijn scheiding. Broer Carlo vertelde dat hij de ex-vrouw van Ron Boszhard nog wel eens sprak en dat ze tegenwoordig zo gelukkig was. Dat verbaasde me niks. Daarna mocht Ron Boszhard een act doen uit zijn theatershow. Het was een heel moeilijke act, vertelde Ron Boszhard. Als er één verkeerde beweging werd gemaakt, liep de hele boel in de soep.

Ik wil heel graag dat iedereen de act van Ron Boszhard even bekijkt. En dan voor zichzelf bepaalt of het de moeite waard is om naar zijn voorstelling te gaan.
De act van Ron Boszhard STAAT HIER. Even door de reclame heenbijten en dan begint de pret. Doorspoelen naar 21.40 minuten.

Net als bij de komst van de televisie, het cassettebandje, de VHS en de cd-r schreeuwde de entertainmentindustrie moord en brand toen bleek dat het wel erg makkelijk werd om via internet data uit te wisselen. Waar in het begin P2P-netwerken nog redelijk onschuldig waren (vond iedereen behalve Lars Ullrich van Metallica), blijkt het uitwissel van torrent-files vandaag de dag zo goed te werken, dat er een stuk minder cd’s en dvd’s worden verkocht.

Volgens de industrie bewijs dat de artiesten (lees: de bobo’s) veel omzet mislopen door al dat illegale gedownload. Het succes van de torrents is voor de Ridders een logisch gevolg van het feit dat de cd en dvd als opslagmedium achterhaald zijn. Met de komst van het internet, bijna 20 jaar geleden werd het een eitje om elkaar steeds grotere bestanden te sturen. Waarom dan naar de winkel om een schijfje te kopen als je ook gewoon vanaf de luie bank een bestand kan downloaden? iTunes en andere online winkels zouden goede opties zijn, maar daar kan ik niet eens een Beatles single kopen, vanwege gezeik over de licentie van de muziek.

Daarnaast blijkt uit onderzoek door Roger Wallis, media-professor, componist en voorzitter van de Zweedse BUMA, dat het delen van bestanden tot een hogere verkoop van kaartjes voor live-concerten heeft gezorgd. Daarnaast is misschien een nog fundamenteler argument, namelijk dat TPB helemaal niets verkeerd doet. De website is niet meer dan een verzamelplaats van torrent-files, die op hun beurt niets anders zijn dan moderne, uitgebreide links. Het aanbieden van die links, wat ook in bijvoorbeeld World of Warcraft op grote schaal gebeurd, was nog nergens verboden. Je hebt voor het maken van een torrent-file niet eens internet nodig, laat staan TPB. En trouwens, torrents zoeken via Google is toch ook niet illegaal.

De uitspraak van de Amsterdamse rechtbank lijkt symboolpolitiek. Het is dan ook niet duidelijk welk signaal de rechter probeert te geven. Natuurlijk zal iedere Nederlandse internetgebruiker niet nu in één keer stoppen met downloaden. En natuurlijk zal er binnen no-time een website zijn die de rol van TPB in Nederland heeft overgenomen. En als torrents worden verboden, staat er natuurlijk al een opvolger klaar.

De komst van het internet heeft een nieuwe realiteit geschapen voor de vrijheid van informatie-uitwisseling. Een realiteit die de industrie vroeger naar zijn hand wist te zetten, maar waar ze nu als een kip zonder kop achteraan lopen. Iets dat niet gaat veranderen, ongeacht hoeveel websites er ook worden verboden.

Laatst stond ik in de supermarkt bij het zuivelschap. Ik had zin in drinkyoghurt. Gewoon simpele drinkyoghurt met perzik- of aardbeiensmaak.

Helaas bestaat dat bijna niet meer. Alle drinkyoghurt is verpakt in miniscule flesjes die beweren een gezond en slank mens van je te maken. Op iedere verpakking prijken marketingtermen. 0% vet, geen suiker toegevoegd, met extra vitamines voor een goede weerstand, en een gezonde stoelgang, noem maar op.

En waarom hebben al die drankjes zulke stompzinnige namen? Actimel, Optimel, Activia. Allemaal termen die lijken op positieve woorden, maar in feite niets betekenen. Actimel gaat tegenwoordig een stap verder. De zuivelgigant beweert meerdere studies voldaan te hebben die bewijzen dat het product “kan bijdragen aan een betere weerstand”.  Sleutelwoorden: ‘kan’ en ‘weerstand’. Dat laatste woord heeft namelijk in de verste verte geen wetenschappelijke definitie. Zo kan ik het ook.

Ik word zo schijtziek van die gezondheids-hype. Ik ben met mijn niet geringe postuur geen schoolvoorbeeld van een gezonde levensstijl, maar zelfs ik weet dat je gezond blijft door normaal te eten en voldoende te bewegen. Gezondheid wordt niet verpakt in peperdure zuiveldrankjes. En als zelf friet met “33% minder vet” (ook al zo’n populaire marketingterm) de jaarprijs van het onvolprezen objectieve voedingscentrum wint, dan weet je dat er iets grondig mis is.

Uiteindelijk ging ik naar huis met een ouderwets pak Yoki Drink. Maar helaas, ook op dat pak las ik de tekst “0% vet, met extra vitamines”.

Ik heb niet vaak last van plaatsvervangende schaamte. Als iedereen nou lekker doet wat hij of zij graag wil – en dan allemaal min of meer binnen de wet – dan zie ik wel bij wie ik me thuis voel en bij wie niet. Maar sommige zaken gaan zo ver dat ze pijn doen. De laatste truc van Veronica geeft me zo’n schaamtegevoel dat ik het het liefst weg wil kruipen. Het liefst zet ik snel mijn TV op zwart en droom ik even van goede televisie.

Op Discovery Channel is sinds kort een nieuwe rage: televise over een tattoo-shop. Prachtige TV. Ik houd niet van tatoos, maar zelfs ik zie dat deze mensen echt een gave hebben. En al hadden ze dat niet: wat een genot, de mensen die langs komen voor een nieuw dolfijntje of een heuse ’sleeve’.

“Ja, want mijn vader is overleden. En ook al kende ik hem eigenlijk niet sinds hij ervandoor ging met drie andere vrouwen, ik voel toch een soort band. Dus toen zeiden míjn drie vrouwen: “misschien moet je een tattoo laten zetten om hem te eren”. Dus nu zou ik graag een afbeelding willen van een stoere man die drie zeemeerminnen verkracht terwijl een draak staat toe te kijken. En misschien kan die tattoo dan ook een tattoo hebben, zodat je eigenlijk ziet dat ik het ben. Maar er moet wel een kruis bij, want God kijkt altijd mee.” En dan later: “Zo zou mijn vader het echt hebben gewild.”

Dat werk. Zalig.

Dit bedoel ik:

Heerlijke TV. En een enorm succes. Het tattoo-imperium van Discovery groeide al snel. Na Miami Ink kwam al snel London Ink (minder leuk, wel lekker Brits en de beste promo). En omdat de tattoo-koningin Kat Von D met ruzie vertrok bij Miami Ink (natuurlijk kregen ze ruzie) begon ze haar eigen shop in Los Angeles. Natuurlijk met haar eigen serie, LA Ink. Geen kwaad woord – van mij mogen er dertig ‘Inks’ komen. Als ze maar allemaal zo goed kunnen tatoëren als Kat, Chris en de rest van de inktbende.

‘Dat kunnen wij ook!’ moet een man in een pak in Hilversum hebben geroepen. ‘Briljant!’ riep een ander. ‘Wat mag het kosten?’ vroeg een derde. ‘Twee euro vijftig!’ riep de eerste man weer. ‘Voor een heel seizoen!’. ‘Mijn vader hangt wel eens wat inkt aan zijn naald, als hij klaar is met heroïne spuiten!’ riep de serveerster, die net koffie kwam brengen. ‘En mijn neef doet aan filmen!’ voegde ze toe. ‘Maar kan hij dan ook vragen stellen?’ vroeg de man in het pak. ‘Ja,’ zei ze, ‘laatst vroeg hij me nog mijn slipje uit te trekken tijdens het koffie zetten!’. ‘Hij klinkt als een ware Paul Witteman’ zei de eerste man. ‘Deal!’

Zie hier een stukje van het resultaat – ‘Piercings en tattoos’ van Veronica. Of, beter nog, kijk hieronder naar een hele aflevering.

Auw.

Ook al is het een medium van vlak na de Industriële Revolutie, ook bij een fax staat een soort opt-out regel onder aan iedere reclame die je krijgt. En ik heb echt een paar weken geprobeerd om iedere spamfax naar het “verwijder-me-uit-het-bestand”-nummer te sturen, maar helaas. De slechte aanbiedingen blijven binnenstromen. En dan vraag ik me nog af waarom er ieder jaar zoveel bedrijfjes op de fles gaan? Ik dacht het niet.

Een greep uit het droeve aanbod producten dat bedrijven met het sturen van één anonieme fax proberen te verkopen.

Bij Zeister bureaustoelfirma Hoffman maken ze het redelijk bont. De “specialisten in bedrijfsuitrusting(?)” denken dat er mensen op deze wereld zijn die volledig uit vrije wil hun contactgegevens terug gaan sturen, zodat de Hoffmannetjes je op nóg meer manier kunnen terroriseren met hun office supply-bagger. Let ook even op de kadertjes rechtsboven. Wat bedoelen ze met ‘Franco huis’? Was dat misschien het Spaanse zomerhuis van Anne Frank of zijn ze een t vergeten en denken ze dat ik onderdak geef aan een dooie Spaanse dictator? En wat te denken van 3 jaar garantie? Toch niet op de fax zeker. Misschien op die brochure die je aanvraagt. Nee, ik denk dat je drie jaar de garantie krijgt wekelijks met deze nutteloze pseudo-moderne marketingcrap te worden overspoeld. En dan ook nog het briljante 30 dagen teruggaverecht? Allereerst bestaat teruggaverecht niet – en heb ik toch echt deze fax binnen 30 dagen teruggegaafd. Maar ze stromen nog steeds binnen.

Het eerste wat ik van mijn marketingdocent leerde was “ken je doelgroep”. Een les die de verkoopafdeling van “alles voor het bedrijf”  Vink uit Lisse even heeft gemist. Want terwijl er geen bedrijf in het centrum van Amsterdam is met een eigen universele fietsenstandaard voor de deur is, heeft wel iedereen met netnummer 020 deze fax gekregen. Een sterk staaltje schromelijke schande, noem ik dat. Hoogtepunt van de advertentie? Dat de “TOP-Aanbieding uitsluitend voor onze klanten” is. Voor iemand die nog nooit iets bij Vink gekocht heeft, voel ik me dan toch niet helemaal serieus genomen.

Je zou ze het kwalijk kunnen nemen dat ze in iedere zin zeven spel- en grammaticafouten kunnen maken. Je zou kunnen zeggen dat het nog wel eens wil helpen als je eigen website werkt als je reclame maar maakt voor een internetproduct.  Je zou je zelfs kunnen afvragen of deze spamfax niet gewoon een grap is van iemand die ons allemaal in de maling wil nemen. Maar nee, deze Belgische oplichters zijn zo dom, dat ze zelfs niet om een rekeningnummer vragen.

Spam via de fax. Het voelt toch een beetje als Rita die zegt dat ze op de weg terug is of Wesley die zegt hem niet in Jolanthe te stoppen. Verwerpelijk en ongeloofwaardig.

Oh, oh Den Haag, mooie stad achter de duinen. Ondergetekende is geboren en getogen in onze ambtenarenstad. Blij toe, maar het heeft zo z’n nadelen. De lokale voetbalclub heeft een aanhang die voornamelijk bestaat uit neanderthalers, het college van B&W heeft alleen oog voor geldverslindende prestige-projecten, en het onbreekt de stad aan een goed nachtleven door het gemis van een universiteit.

Daar tegenover staat een aantal voordelen. Scheveningen is samen met Zandvoort waarschijnlijk de meest bekende badplaats van Nederland, de Lange Voorhout is de mooiste laan van Europa, en het Mauritshuis heeft mijns inziens de beste collectie schilderijen ter wereld. Wellicht is dat laatste wat overdreven, maar Het Meisje Met De Parel maakt een hoop goed.

Bovenstaande is echter geen reden om Den Haag tot hoofstad te bombarderen. Daar zijn genoeg andere redenen voor. Telt u even mee? De regering, het parlement, de senaat, het leeuwendeel van de ambassades, het Joegoslavië-tribunaal, de Hoge Raad, het Internationaal Strafhof, het Internationaal Gerechtshof, het Vredespalies en de Koninklijke bibliotheek. Stuk voor stuk zijn ze te vinden in ’s-Gravenhage.

Wat zijn de tegenargumenten? Het belangrijkste is een eeuwenoud misvertand: Den Haag heeft nooit stadsrechten gekregen, en is zodoende formeel gezien nog een dorp. Dit is om drie redenen onjuist. Ten eerste is het stadsrecht ten tijde van de Bataafse Republiek in 1798 afgeschaft, ten tweede heeft Den Haag in 1810 alsog de eretitel stad gekregen, en ten derde kent Nederland formeel alleen gemeenten, zonder onderscheid tussen steden en dorpen.

Het wordt tijd dat we de feiten accepteren: Den Haag is in alle opzichten de belangrijkste stad van Nederland. Natuurlijk is de huidige hoofdstad een gezellig gezelschap van gedrogeerde gastarbeiders en hitsige hoeren, zich ophoudend in stinkende steegjes en patserige panden, maar Amsterdam hoeft niets van zijn charme in te leveren. Desnoods vragen we Haarlem om de titel hoofdstad van Noord-Holland op te geven. Op die manier hebben die pretentieuze grachtbewoners heus nog wat om trots op te zijn.

Bij u op het zakelijke toilet, of in de keuken op kantoor hangen ze vast ook: briefjes. ‘Wilt u uw kopjes afwassen?’ ‘Dit toilet is geen afvalbak!’. Op de wc op mijn werk hing eens een A4 op de deur met de onheilspellende woorden ‘Kijkt u, voor u het toilet verlaat, of u het schoon en netjes achterlaat’.

Bijzonder was wel dat dit briefje volledig zonder spelfouten geschreven was. Dat is toch meestal anders bij briefjes in het openbaar. Zoals dat kleine papiertje dat op het damestoilet aan de andere kant van het pand hangt. Daarop staat iets in de trant van: ‘Wilt u DEZE toilet schoon achterlaten?’.  Fout, maar iedereen begrijpt wat er staat. Er bestaan echter mensen die het DEZE doorkrassen en er met heel dikke en overdreven letters DIT neerzetten.

Dat brengt me dan weer bij een andere spelfoutgerelateerde kwestie: het uithangbord. Hoe vaak zie je niet: ‘Willem’s bloemenboetiek’? Of: ‘Garage De Vries. Voor alle onderdelen wie u zelf niet hebt’. Of, een klassieker: Mieke’s shop. Voor sieraden en acesoires.’ Om over de capucino nog maar te zwijgen.

Ik mag graag reconstueren hoe dit mis is gegaan. Vermoedelijk hebben Willem, meneer De Vries en Mieke het uithangbordenbedrijf een tekst met fouten gestuurd. Maar werkt daar dan niemand die nog even lekker met de spellingschecker aan de slag gaat? Of uit zichzelf weet dat accessoires met twee cee’s en twee essen is? En dat je in het Nederlands in het geval van bezit alleen een apostrof ’s krijgt als er sprake is van een a, een o, een i of een y aan het eind van het woord?

Blijkbaar niet, getuige het steeds toenemende aantal foutgespelde uithangborden. Maar bestaat er dan geen commissie bij de gemeente die eens in de zoveel tijd met een rode pen een rondje door de stad maakt?

Cor van der Laak heeft er ook maar moeite mee:

Al jarenlang krijg ik op terrassen schuldbewuste blikken van mijn gezelschap als er -meestal op vrijdagmiddag- bitterballen worden besteld. In Amsterdam hebben cafés er namelijk een handje van om louter Van Dobben-ballen te serveren. Dat vinden ze chic denk ik. Maar het is gewoon dom. De Van Dobben-bal is een te dure en overschatte meelbal met een klets Maggi erdoor. Ik weiger dan ook pertinent mee te eten van de Van Dobben-garnituren. Steevast wordt er voor mij een portie vlammetjes besteld. Dat is tenminste een eerlijke partysnack.

Geef het maar toe: u moest ook twee keer kijken!

Er zijn twee redenen waarom niemand meer Van Dobben snacks zou moeten eten. De eerste is de smaak. De fabrikanten gaan er prat op dat zij de enigen zijn die fatsoenlijke bitterballen en kroketten produceren. Ze doen het voorkomen alsof een chef-kok elke bal hoogstpersoonlijk volspuit met een melange van overheerlijke en exquise vleesdelicatessen. Niet is minder waar.

Het begint al bij het omhulsel. Een goede bitterbal is mooi rond en wordt omgeven door een gelijkmatige laag bruin paneermeel. Bij Van Dobben vinden ze dat echter veel te gewoon. Ze vonden het er wel een goed idee om een keiharde bleke laag rondom de vulling te maken. De kleur doet denken aan de natte flats van een kameel op leeftijd. De kleine gezwellen die op de korst zitten zag ik voor het laatst elders toen een oudtante wondroos op haar onderrug had. Een dag later stierf ze.

Wie zich eenmaal door de buitenste rand heeft geworsteld, wacht de ergste beproeving. De vulling van de Van Dobben is te zout, hopeloos vermalen en smaakt nergens naar. Ik neem nu trouwens wel de ballen van Van Dobben als voorbeeld, maar ik had net zo goed Kwekkeboom of Oma Bobs kunnen gebruiken. Dezelfde verschrikkelijke smaak, dezelfde arrogante uitstraling van ‘wie doet me wat’.

Dat brengt me bij de tweede reden waarom de Van Dobben zo’n wanstaltig product is. Kijk, het staat iedereen vrij om voedsel te produceren dat niet lekker is. Ik houd bijvoorbeeld niet van eierkoeken, maar ik heb er ook geen last van. Eierkoeken? Ik kan er niet warm of koud van worden. Hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld Aromat.

Hoe anders is het gevoel bij die arrogante potsenmakers van Van Dobben!
Ze doen er alsof De Heere hoogstpersoonlijk de Van Dobbensnacks schiep. Alsof Adam op de zesde dag gevraagd werd of hij nog wat te snacken bliefde en daarop antwoordde: “Nou, ik lust wel wat hartigs eigenlijk.” En dat HIJ daarop met een schaal van die gebobbelde bleke ballen aankwam.

Neem nu de kroketten van Van Dobben. Die heten daar ineens Croquetten. De boodschap van de parvenus van Van Dobben is duidelijk: “Onze producten zijn ver verheven boven alle andere snacks. Geloof je het niet? Kijk maar, we schrijven kroket met een C en een Q. Als dat geen kwaliteit is!” En met die mentaliteit van misplaatste superioriteit verziekt Van Dobben al sinds 1945 onze vaderlandse snackmarkt. En dat mag allemaal maar van de hoge heren in Den Haag.

Bedenk u de volgende keer als u bij het diepvriesvak in de supermarkt staat dat er prima betaalbare en gezonde alternatieven zijn. Neem nu de 20% rundvleeskroket. Geen opsmuk, geen pretenties en een smaaksensatie waarvoor Nederland al sinds de jaren zestig valt. En ook zijn kleine broertje, de 10% kroket, is prima te verhapstukken. Stuk voor stuk snacks zonder kapsones en mét van die lekkere draadjes in de vulling.

En anders eet u donderdag op het Museumplein met een oranje kroontje op uw bakkes toch lekker zo’n over het paard getilde Van Dobben croquet. Met het risico dat u 208 verpakkingen van dat vullis wint. Er is trouwens ook 5000 euro te winnen, maar ik zou het risico niet willen lopen.

Drs. Chris ten Hond
Premier, Minister van Algemene Zaken

Vergeleken met Chris ten Hond is Bas van der Vlies een ongelovige, een kaffer en een schandvlek in de ogen van de Heere. De oud-voorzitter van de Stichting Israël voor de Israëli’s staat bekend als recht in de leer en een ideologische scherpslijper. Zijn moeder (destijds 94) vroeg hem in de niet misselijke winter van 1979 om wat extra ondergoed. Hij antwoordde dat “ze haar huishoudboekje maar beter op orde moest houden” en gaf haar daarbij een onzachte pets op haar linkerwang. Ten Hond is een man van stavast, precies wat dit land nodig heeft.

Drs. André Lon
Minister van vergrijzing

Aankomend minister Lon zoekt de oplossing voor de vergrijzing vooral in een fikse verruiming  van de euthanasiewetgeving. “De vraag of er bij een forse longontsteking of loopneus niet ook sprake zou moeten zijn van ondraaglijk lijden, wordt wat mij betreft actueel”, lichtte hij zijn plannen tegenover Den Haag Vandaag toe. “We kunnen de rekening niet door blijven schuiven naar de volgende generaties.”

Ds. Jo den Fooi
Minister van Sociale Zaken

Ze is gepokt en gemazeld in de gereformeerde kerk, deze dochter van een schaapscheerder uit Gnarrelsbeek. De dominee zal te maken krijgen met forse krimp in het budget voor uitkeringen. Maar Jo (Johanna) den Fooi zoekt altijd creatieve oplossingen. Zo introduceerde ze in haar periode als wethouder op de Veluwe de incestbelasting, een maatregel die haar gemeente tot een van de rijkste van het land maakte.

Mevr. Inge Spreks-Toon
Minister van communicatie

Beoogd premier Ten Hond vindt het belangrijk om in contact te blijven met het volk. Speciaal daarvoor is het ministerie voor communicatie (voorheen: propaganda) in het leven geroepen. En wie kan daar beter de leiding krijgen dan Inge Spreks-Toon (1912) ? De viefe Spreks: “Ik hecht er zeer aan in gesprek te gaan met de kiezer. Met name de jonge muzelmannen, die potsenmakers van rondom de Levant, hebben mijn warme aandacht.”

Mr. Ad Hoc
Minister van Pragmatisme

Bijna had D66 de boot naar het crisiskabinet gemist. Bijna, want op het laatste moment meldde het Rijswijkse gemeenteraadslid Ad Hoc zich voor dienst. “Het is tijd om de problemen met op maat gemaakte oplossingen te lijf te gaan.” Wat die oplossingen zullen zijn, weet Hoc nog niet. “Eeh, dat bekijken we per geval he. In ieder geval moet er meer geld naar onderwijs en willen we een gekozen burgemeester. Tenzij een partijprominent benoemd kan worden in een grote stad. Wij denken niet zo in dogma’s.”

Wat mij wel stoorde was een verschijnsel dat ik de laatste tijd steeds vaker tref. Op online nieuwssites komt het namelijk steeds vaker voor dat quotes uit tijdschriften worden gebracht als nieuws. Een tendens die zich niet alleen beperkt tot de “Ik verliet mijn Sander voor de ware”-achtige biechtpreken, maar dat zich tegenwoordig steeds vaker ook in de sportsectie, bij het financiële en bij het binnenlandse nieuws manifesteert.

Met spraakmakende quotes uit nietszeggende interviews proberen tijdschriftenbazen de schamele oplage nog een beetje op te krikken. Want zolang je blad geen voornaam heeft of een naakt wijf op cover draagt, is het zo goed als gedaan met je oplage. En in plaats van bezinning en zelf conclusies trekken, wordt een leger marketingjongens van stal gehaald die de boel ‘weer even op de rit moeten brengen’.

Tot zo ver niets aan de hand, lijkt me zo. Laat ze lekker hun best doen om meer van die blaadjes te verkopen en laat ze voor iedere slechte quote een persbericht schrijven. Media zijn wel zo verstandig hier niets mee te doen. Dit is toch namelijk niets anders dan onvervalste reclame voor de VI, Grazia, Beau Monde of HP/De Tijd? Mis. Objectieve nieuwsverslaggeving en onafhankelijkheid kennen ze blijkbaar niet op het web.

Doordat alles sneller, meer en beter moet is er geen tijd meer om interessant, inhoudelijk en goed geschreven nieuws te maken op het web. Alles moet gratis, tegen zo laag mogelijke kosten en in zo min mogelijk woorden. En ergens steekt dat. Want het internet was er in het beginsel toch juist om te ageren tegen de bestaande ‘corrupte’, ‘door het grootkapitaal in stand gehouden’ media? Het lijkt wel alsof de rollen in een paar jaar tijd zijn omgedraaid. Moet ik toch weer een tv nemen.

(dit artikel is tot stand gekomen dankzij Heleen van Royen. koop haar boek.)

Het was te verwachten dat dat gaat leiden tot paniekpolitiek. Nieuwste plan in Brussel – en bijna unaniem aangenomen – is een grote rode stopknop op computerspelletjes. Op die manier kunnen ouders snel een einde maken aan het grove geweld van, noem eens een dwarsstraat, Grand Theft Auto. In het spel of omwille van het spel.

Dat kan makkelijker, vinden de Ridders van het Vrije Woord.

Onthulling voor ouders van nu: de spelcomputer van uw zoon of dochter hééft al zo’n knop. Deze korte handleiding is vrijelijk te gebruiken en te verspreiden. Dan kunnen ze zich in Brussel met echte zaken gaan bezig houden.

XBOX 360
Deze wit-zilveren kast staat of ligt in de buurt van een televisietoestel. Uw zoontje maait op dit apparaat met een Hammerburst graag wat Locust neer in het verwerpelijke Gears of War. U zou het niet geloven, maar deze witte geweldskast komt uit dezelfde stal als uw saaie witte Word 97. De grote groene knop op de voorkant van het apparaat maakt in een keer een einde aan de moordlust van uw kind.

Nintendo Wii
U kunt een kind met een Wii herkennen aan het witte stokje in zijn handen, waarmee hij als een bezetene heen en weer zwaait. Vaak simpelweg om een golfbal weg te slaan of een blikje cola te doen spuiten, maar ook dit witte kastje is een nest van geweld. In Manhunt 2 kiest uw oogappeltje voor de ‘gruesome-modus’, een manier om een tegenstander een langzame en pijnlijke dood te geven. Niet eens gekeurd dit spel, zo ranzig. ‘Power’ is de knop die u moet hebben. Vrij vertaald betekent ‘power’ ‘aan-uit-knop’.

Playstation 3
Als uw zoon of dochter deze glimmende kast heeft, zit hij of zij waarschijnlijk in de drugshandel of prostitutie. Het is eveneens een apparaat dat aan de TV hangt, maar het is heel erg duur. U zou er uw prinsje ruim drie maanden van kunnen voeden. In het eerder genoemde GTA IV is vooral het in elkaar trappen van onschuldige voorbijgangers populair. U heeft de groene knop I/O nodig.

Het kan zijn dat uw kind een game speelt op een PC. Als u deze site heeft kunnen vinden, weet u waarschijnlijk de uit-knop wel te vinden.

Indien de bovenstaande tips nog geen gewenst resultaat hebben opgeleverd, bijvoorbeeld als uw kind gebruik maakt van een ander systeem, dan hebben we nog een laatste tip.

Voor alle computerspelletjes, stuk voor stuk, is spanning nodig. Om de spanning over te brengen naar het apparaat maakt men gebruik van een Belgische vinding: de stekker of spanningsplug. Zie de foto hiernaast. Deze stekker is te verwijderen door het uitoefenen van een kracht weg van de muur waar de stekker in zit. Zodra de stekker los komt van de muur bereikt u het effect dat de rode stopknop ook bereikt. Door het afknippen van deze stekker (pas doen als de stekker niet meer in de muur zit) is een definitief effect te behalen.

Je kunt zeggen wat je wilt over Pieter de prinsessenveroveraar, zijn rapport loog er niet om. Keurig onderbouwd met feiten bracht hij de boodschap bovendien integer naar voren, zonder iemand tegen de schenen te willen schoppen.

Conclusie: het was geen geheimzinnige ‘slipstream’ na een toestel dat ervoor was geland, geen zwerm vogels en ook geen dichte mist… Nee, niets van dat alles.

De bittere waarheid is dat de crash het gevolg was van een kapotte hoogtemeter en een paar slome Turken achter de knuppel die alles aan de autopiloot overlieten en veel te laat doorhadden dat ze een paar meter boven de grond hingen. Toen ze dat wel doorhadden, was het al te laat.

"Sorry, sorry, sorry voor die lange files op de A9. En voor Orhan Delibas."

Dit waren dus geen helden, zoals de kranten in Turkije schreven. Helaas. Dit waren schlemielen die pech hadden en niet scherp waren. Vooropgesteld: het is heel erg zuur dat ze dood zijn. En het is terecht dat er daarom wordt gerouwd in Turkije. Maar als piloten hebben ze gewoon inadequaat gehandeld. Feit.

Dus wat zou je van de Turkse autoriteiten en kranten mogen verwachten? “Sorry voor die dikke vette jet in jullie weiland.” Of: “Excuses voor de paniek en die lange file op de A9.” Of wat ook zou kunnen: “Bedankt dat jullie zo snel ter plaatse waren om al die mensen te helpen!”

Maar nee hoor. De Turken zijn boos. Boos op het feitenrelaas zoals dat uit alle objectieve gegevens naar voren komt. Het bewijs is volgens de Turken namelijk veel te mager. Nou, ook al zouden we het op 3-D film hebben met dolby surround kwaliteit, dan nog zou dat waarschijnlijk niet als voldoende bewijs worden beschouwd.

Turkse piloten maken volgens de Turken namelijk nooit fouten. Punt. Wat een nationalistische treurnis.

Nou ja, aan elk verhaal zit gelukkig een positieve kant. Vluchten naar Turkije kosten hierdoor momenteel helemaal niets meer, dus boeken maarrr (als je durft)!

Jonkheer Ton

Lees vooral het hele bericht:

Afgezien van het feit dat dit bericht vrij weinig nieuwswaarde heeft (het was wat anders geweest als het in Nederland had plaatsgevonden), is het artikel ook nog eens bijzonder smakeloos en misleidend betiteld. Wat heeft het feit dat de arme man met zijn scharrel aan de wandel was nu werkelijk met het incident te maken? Het is al vervelend genoeg dat de pers de laatste jaren een steeds grotere fascinatie voor dit soort leed heeft gekregen, maar dit type berichtgeving gaat wel heel erg ver.

En ja, ik ben me bewust van de hypocresie in dit bericht, maar ik vind Patty Brard en Sharon Dijksma een smakeloze aanval waard.