Nu u zo langzaamaan aan het einde van uw economische levensduur begint te komen, is het ergens toch wel eens terecht om de vraag rechtstreeks te stellen: “Hoe vindt u zelf dat het gaat?” Want enige zelfreflectie mogen we zo onderhand wel eens van u verwachten.

Tot nu toe hebben we daar namelijk vrij weinig van gemerkt. Integendeel: de grootste klagers bevinden zich onder uw generatie en helaas wil het geval dat ze -zowel absoluut als relatief gezien- redelijk talrijk zijn; een gegeven dat mij alle recht geeft om deze aanklacht generaliserend te formuleren en u zodanig met al uw generatiegenoten over één kam te scheren.

Aan het feit dat u zo talrijk klaagt, kunt u in de basis vrij weinig doen; dat vooropgesteld. U bent namelijk gewoon met te veel. Dat is te danken aan uw ouders die zich in alle bevrijdingsvreugd zo daags na de donkere oorlogsdagen enthousiaste hebben voortgeplant -als konijnen, als ik even zo oneerbiedig mag zijn. U kwam dus met velen tegelijk; als een ware tsunami van enfantisering. Echter, dit punt hebt u niet in het landsbelang kunnen omzetten. Nee, egoïsme heeft de boventoon gevoerd en helaas is egoïsme de rode draad die door uw generatie loopt.

Want nadat uw ouders goed en wel het land hadden opgebouwd uit de puinhopen van vijf jaar nazibruin en zij in de tussentijd ook nog flink wat kinderen (ja, u) hadden opgevoed, koos u er niet voor om het succesverhaal van uw door de oorlog getekende ouders voort te zetten, maar te gaan werken aan uw eigen belang. Zelfontplooiing noemde u dat.

Daarentegen werd er slechts op de winkel gepast. U voltooide de door uw ouders ontworpen Deltawerken, knapte hier en daar een historische stadskern op en bouwde het Europese ideaal uit dat -alweer- uit de schoot van uw ouders was ontsproten. Tot zover weinig aan de hand, zou u denken en daar zit hem juist het venijn.

Laat ik daarvoor een korte anekdote uit mijn jeugd aanhalen. Mijn leraar Aardrijkskunde -ook van uw generatie- liet ons de welbekende bevolkingspiramide zien. In een oogopslag kon je zien dat er, letterlijk en figuurlijk, iets scheef zat. Rondom de staven van de 40-50 jaar zat een enorme uitstulping. Het leek wel een flink uit de handgelopen keelkankertumor, maar dan nog iets erger. “Dat,” zo sprak hij de profetische woorden, ”zijn wij, de babyboomers. En vanaf 2010 stoppen we allemaal met werken. En dan moeten jullie voor ons zorgen.” Zelfs de meest zwakke havist zag het probleem aankomen. En ik weet het zeker: u ook. Maar u deed niets. Geen geleidelijke verhoging van de pensioenleeftijd, zoals vadertje Drees zo graag had gezien, en geen natuurlijke of sociale bevolkingsgroei.

Want daar komt ‘ie weer: de zelfontpooiing. Kinderen waren een last en u als babyboomer zag geen kans om in uw eigen o-zo-belangrijke leventje voor fatsoenlijke aanwas te zorgen. Wat een mooie oplossing was het geweest als u uw geboortebeperkende gedrag had weten te compenseren door de sociale groei een fijne boost te geven: mensen importeren, om het beestje maar bij de naam te noemen. Helaas was u daar alleen maar voor te porren om het harde fabriekswerk dat uw ouders jarenlang gedaan hadden op te laten knappen. U had immers, vaak op staatskosten, flink doorgeleerd. Uw goed recht, maar het valt u wel degelijk aan te rekenen dat het krom is om vervolgens te klagen over zogenaamde massa-immigratie. Me dunkt dat we wel wat extra handen kunnen gebruiken om over een jaar of 15 uw bips te wassen!

In plaats daarvan laat u nu een land in verwarring achter. De zogenaamde vrijheidsstrijd die u in alle naïviteit in de zomer van ‘68 met uw Europese generatiegenoten voerde, hebt u nooit meer onder controle gekregen. Hedonisme viert hoogtij. Nederland is zodanig vermaakziek dat de Efteling het sterkste merk van eigen bodem is. En u: u klaagt dat u zo lang en zo hard heeft moeten werken en dat het allemaal de schuld is van de politici in Den Haag. U hebt veertig jaar lang de kans gekregen om het zelf te doen in ons politieke epicentrum (een treinkaartje en een lidmaatschap van een willekeurige politieke partij kunnen u onmogelijk de kop hebben gekost), maar u liet u liever in de watten leggen door een op waanideeën gebaseerde verzorgingsstaat.

Dus wat treffen we uiteindelijk aan als uw erfenis? Niet het motto: Make love, not war, maar liever Après nous le déluge, na ons de zondvloed. Geen kleine en grote verhalen van een Europa dat zich verder aan haar bloedige verleden ontworstelde, maar nietszeggende akkefietjes als: Wie waren er beter? The Beatles of The Stones? Donder op, ze waren allebei best wel ruk.

Daarom luidt de eis als volgt: een verplichte werkstraf van tenminste 48 maanden, ingaande vanaf het 65ste levensjaar. De straf kan slechts worden beëindigd indien u onomstotelijk kan aantonen dat u daadwerkelijk van enig nut bent geweest voor deze maatschappij. Verder wens ik u een algeheel klaagverbod op te leggen, welke alleen met een medisch attest kan worden opgeheven. Bedenk echter wel, dat u dan automatisch uw stemrecht -voor zover u daar nog gebruik van maakte- verliest.

Ik wens u veel sterkte en wijsheid toe in de laatste jaren die ons nog samen resten. Laten we er het beste van maken.

Er is alleen een probleem met verhuizen. De ‘mensen’ vinden namelijk dat verhuizen pas echt verhuizen is, als je om tien voor half acht ’s morgen met een fleecetrui aan om een plastic bekertje namaak-koffie staat gewikkeld. Dat je liefst voor het donker alle spullen over moet hebben. En kleffe witte puntjes met kaas moet eten. Iets wat nou niet perse een van mijn favoriete hobby’s is. Sowieso heb ik moeite met dingen die voor lunchtijd beginnen. Ik probeer ze de laatste jaren dan ook angstvallig te vermijden.

Mijn definitie van verhuizen ziet er iets anders uit. Hij bestaat voor 20 procent uit sjouwen, het liefst met een starttijd ergens rond een uur of één zodat je met semi-uitgeslapen hoofd en na een dagelijkse dosis espresso kan beginnen. Sjouwen is maar kort leuk, dus is het zaak om zoveel mogelijk in een zo kort mogelijk tijd te doen. Verhuizen doe je dan ook met zoveel mogelijk mensen. En zo ontmoet je nog eens iemand. Twee scharrels (heerlijk woord!) op zes verhuizingen vind ik best netjes.

Naast het sjouwen reserveer ik in mijn definitie zeker 50 procent voor iets wat ik buurman-en-buurmannen noem. Op zo’n dag, waarop de mannen zich van de jongens zouden moeten onderscheiden, is er namelijk veel tijd voor zinloze discussies. Over hoe de bus het beste te parkeren, over hoe het bankstel door het trapgat moet, over de richting waarin je het best laminaat kan leggen. Maar vooral over hoe het beste treintje te vormen. (Verhuispro’s kennen het ‘treintje’, wat refereert aan een slinger sjouwers om zo efficiënt mogelijk spullen te verplaatsen.) Discussies die bedoeld zijn om tijd uit te sparen. Maar in de praktijk natuurlijk vooral voor vertraging zorgen. Hilarische vertraging, dat wel. Vooral door die veel te serieuze types die over ieder wissewasje staan te soebatten.

De rol van de vrouw tijdens verhuizingen is een lastige. Ze vinden namelijk overal wat van. Als ik, zoals bij iedere verhuizing, met een touw in een katrol langs de gevel van een 17e eeuws huis een wasmachine omhoog sta te takelen, is er altijd wel één vrouwfiguur die mij, waarschijnlijk goedbedoeld, de huid vol scheldt, omdat ik het volgens haar niet goed doe. Maar helaas zijn de dames ook verantwoordelijk voor de catering. Tot echte ruzies komt het dus nooit.

De resterende 30 procent in de definitie is eigenlijk maar voor één ding. De after-verhuizing pre-opruimborrel. Niets is fijner dan tussen opgestapelde dozen, in de geur van versgesauste muren, in het licht van een kaal peertje lauw bier te drinken en afhaalchinees uit plastic bakjes te eten. Ook al heb je effectief misschien een anderhalf uur iets gedaan, de voldoening is groot. En dat moet gevierd.

Ik prijs mij gelukkig dat mijn vrienden niet bij de meeste ‘mensen’ horen. Dat we meer verhuizen dan gemiddeld. Dat we de avond voor de verhuizing gewoon de kroeg in gaan. Dat we het nooit in ons hoofd zouden halen om koffie uit plastic bekertjes te drinken. Of een fleecetrui te dragen. Maar dat we toch zeker een keer per maand onze favoriete hobby kunnen uitoefenen. Buurman-en-buurmannen.
Ajetoo.

Woeste woestheid
Een andere peuter staat er beteuterd bij en ik eigenlijk ook. Wat doe je met een tweejarige die je net streng terecht hebt gewezen waardoor zijn kleine lichaampje grienend van onzekerheid, frustratie en woede ligt te kronkelen op de vloer? De juf haalt haar schouders op en ik gok dat het ‘laat maar even’ betekent.

Not a perve
Een dag eerder kreeg ik een blauw briefje in de brievenbus waarop stond dat ik met kleine kinderen mag werken en dat ik het papiertje goed moet bewaren. In feite betekent het dat ik geen perverse persoon ben. Het briefje hangt nu op de koelkast, want ik vind het mooi: een bewijs van mijn onschuld. Maar ik heb zojuist wel een kind aan het krijsen gemaakt en straks stikt hij in het hysterische gesnik, of breekt hij een voet doordat hij in plaats van lucht een andere peuter schopt.

Hersenen: net jelly
Met het blauwe briefje in mijn tas toog ik naar het opvanghuis voor dakloze gezinnen. Voor ik mocht beginnen bij de peuters moest ik een video bekijken over het ’shaken baby syndrom’.’ Als je een baby maar hard genoeg schudt worden de hersenen vloeibaar denk ik’, zei een deskundige in de video. ‘Maar er is goed nieuws: je hoeft een baby niet hard te schudden.’ Daarna werd ik ingedeeld bij de peuters die krijsend werden gescheiden van hun ouders die een paar verdiepingen hoger zouden gaan oefenen op sollicitatiegesprekken en in het computerlokaal zoeken naar beschikbare banen. Sommige kinderen wonen al bijna een jaar in het tehuis.

Motherfucker!
‘Motherfucker!’, roept een tweejarig jongetje naar een leeftijdsgenootje. ‘Shut up stomme neger’, roept die woest terug. Ik trek de twee vechtersbazen uit elkaar, zet de een op een bankje in een hoek en wil ander op een stoeltje verderop plaatsen. Maar dan ligt hij al op de grond, komt er stoom uit zijn oren en schudt zijn lichaampje woest heen en weer. De juf haalt haar schouders op en knikt me vriendelijk toe, terwijl ik angstig denk aan het filmpje waar een animatie liet zien wat er met de hersenen gebeurt als ze maar hevig genoeg schudden. ‘Het lijkt een beetje op jelly’, zei de deskundige triest.

Leuk voor boven de haard

- En? Verkoopt u meer wapens sinds Obama de grote baas is?

- Ja natuurlijk, heb je wel gezien wat voor zaken hij op zijn website heeft staan? Iedereen koopt wapens zolang het nog kan.

Via drie snelwegen bereikten we de buitenwijk. De grote huizen staan ver uit elkaar en desperate huisvrouwen rijden met hun net gekapte haar over de riante lanen in hun ruime auto’s.

Nazi’s en wapens

Midden in de suburb is daar ineens een National Guards Centrum en we volgen de bordjes naar een gymzaaltje. In de ruimte hebben zo’n vijftig blanke mannen hun tafeltjes opgezet. De schatten van de mannen mogen bekeken worden voor vijf dollar. Hier is Goebbels nog een verkoopbaar item.

Misleidend roze

Tussen de Nazi-medailles en vlaggen liggen messen, pistolen, semi-automatische geweren, automatische rifles, shotguns en sluipschutterwapens. ‘Dit mes wordt veel gebruikt door vrouwen terwijl ze hardlopen’, vertelt een vriendelijke verkoper met lang grijs haar. ‘Zo, om precies te zijn’, en doet alsof hij rent met het mesje in zijn handen. ‘Maar, dan gaat de aanvaller misschien wel dood’, reageer ik geschokt. Hij kijkt me vriendelijk aan: ‘Whatever happens, happens meisje.’ Ik knik, en schuifel snel door naar de volgende tafel waar een lief roze pistooltje me aanstaart. ‘Je mag m wel vasthouden hoor’, zegt de volgende verkoper vriendelijk. Hij heeft een Hells Angels vestje aan.

Wie een biertje wil bestellen in Minnesota moet zich identificeren. Een Nederlands rijbewijs is meestal niet genoeg – paspoorten willen ze zien. En het maakt niet uit of je twee schattige staartjes in hebt, of een kale kop: iedereen tot ruim in de veertig wordt onderworpen aan het regime. Want een biertje onder de 21? Dat kan toch niet! Nee dan de wapenbeurs. Ik haal mijn paspoort tevoorschijn en de uitsmijter kijkt me verbaasd aan: waarom zou je je moeten identificeren? Kinderen onder de twaalf mogen gratis naar binnen.

Jonkvrouw Jet + handtas + gun

Ik neem het dodelijke roze wapen in mijn hand. Geladen wapens zijn verboden in de gymzaal. Zouden alle mannen echt met lege pistolen in hun holsters rondlopen? Gewoon omdat het een recht is? Het pistool is licht, lichter dan ik had verwacht en ik houd hem naast mijn wit-met-roze-stippen handtas. Staat leuk. ‘Leg je hand maar niet op de trigger’, waarschuwt de verkoper. Snel leg ik de accesoire terug. Oja, ook al staat het leuk naast je roze telefoon, roze lippenstift: je kunt er mensen mee doodmaken. Je zou het bijna vergeten…

Froukje was nergens te bekennen. We vermoedden dat ze na een uitzending meteen besmuikt de benen nam om in haar kelder zachtjes te gaan huilen. Het kon ook zijn dat ze in haar kleedkamer wachtte tot iedereen weg was, en pas naar buiten kwam als het donker was. We besloten geen risico te nemen en te posten op het terras.

De serveerster daar vertelde dat ze helaas ging sluiten. Dom van ons, het was tenslotte ook al negen uur. Aan de andere kant van de straat was nog een tafeltje vrij met uitzicht op De Plantage. Naast ons zat Kees Prins met een mevrouw. Omdat we nog een extra stoel nodig hadden, vroegen we of we hun lege stoel mochten hebben. Dat mocht niet. Ze verwachtten nog gezelschap. Vijf minuten later schoof Wilfried de Jong aan.

We kregen het idee dat er naast ons wilde plannen werden gesmeed voor een nieuw televisieprogramma. Zo nu en dan konden we de mevrouw of Kees Prins tegen Wilfried de Jong horen zeggen dat “het wel inhoud moest hebben.” Wilfried de Jong knikte dan bedachtzaam en keek nog maar eens naar de papieren die naast zijn kop koffie lagen.

Na een uur moest Kees Prins naar het toilet. Hij had een korte broek aan en droeg een bril en een blauw petje. Hoewel hij pas 53 is, zag hij eruit als een actieve oudere. Zo eentje die je op de cover van een 50+ blad kunt aantreffen. Hij leek in niks op Kamphuijs of zanger Melvin. Hij had wel een vief loopje, dat moest je hem nageven.

Terwijl Prins zich ontlastte, bedacht ik dat hij het antwoord moest kennen op een van de meest prangende vragen van De Ridders: waarom deed Kees Prins de stem van Peter-Jan Rens in de uiteindelijke versie van de film Brandende Liefde?
Jan Wolkers, de schrijver van het boek waar de film op gebaseerd is,  kon ons indertijd alleen maar vertellen dat hij Rens een ongelooflijke lul vond. Geluidsman Ad Roest dacht dat Rob Houwer de stem van Meneer Kaktus te licht vond. Maar ja, één bron is geen bron, behalve dan in het geval van Hebron.

Toen Kees Prins langs ons tafeltje kwam zag ik mijn kans schoon. Ik haspelde iets als “MeneerPrinsmagikwatvragen? Mijnvriendenenikvragenonsaljarenaf waaromudestemvanPeter-JanRensinBrandendeLiefdedeed.”

Kees Prins zat niet echt te wachten op deze belangstelling. Hij keek eens verveeld omhoog, zuchtte en zei toen: “Volgens mij vond Houwer Peter-Jan Rens een miscast, met z’n ielige stemmetje. Toen heeft hij mij gevraagd of ik de rol wilde inspreken. Maar het resultaat is er niet echt beter op geworden.”

Het was een helder antwoord. Op dat moment had ik hem moeten bedanken en hem naar zijn tafel moeten laten gaan. Maar nee, ik moest zo nodig een flauw grapje maken: “U deed toen ook de stem van de Bruine Beer in die VPRO-kinderserie. Ik weet nog dat ik het als kind zo raar vond dat Monique van de Ven haar vinger heel hard in de anus van de Bruine Beer duwde.”

Kees Prins klakte met zijn tong tegen zijn gehemelte.
“Mja”, zei hij, en liep door.

Een half uur later stapte Kees Prins op zijn degelijke nieuwe fiets met ingebouwde lichtjes. Hij keek maar niet meer onze kant op.

Froukje Jansen hebben we niet meer gezien. Wel stond een beschonken Patrick Lodiers even later midden op een druk kruispunt op een bestelde taxi te wachten. Toen deze er na anderhalve minuut nog niet was, hief hij met een verontwaardigde blik zijn armen in de lucht. ‘Zo ga je niet om met de man die Nederland De Lama’s heeft geschonken’, leek hij te denken.

Ook mooi.

Maar de wolk drijft voorbij, de hitte blijft, de luchtvochtigheid blijft en de weerman blijft ook.

Minnesota staat vooral bekend om de winters. In 1996 was het er -51 graden (celcius), en gewoonlijk schommelt het in de koudste weken rond de min 12.

Schaatsen is hier heel gewoon. En een sneeuwpop haalt ook het Achtuurjournaal nieuws niet. IJzelstormen die electriciteitskabels doen omvallen, sneeuwstormen die een week aanhouden en doodgevroren families op de snelweg wel. Er zijn mensen die Minnesota ’s zomers niet durven te bezoeken omdat het er in de winter zo koud is.

Zonde, want in de zomer wordt het er juist lekker warm. In juli is het gemiddeld 29 graden en dan wordt er niet geschaatst op de tienduizend meertjes, maar gezwommen. Ja. Tienduizend. Best lekker voor een vakantie natuurlijk.

Maar dan moeten eerst die weermannen eerst hun mond houden over de afschuwelijke stormen in de winter en tornado’s en hagelstenen zo groot als golfballen in de zomer. Want het is hier helemaal zo eng nog niet.

In Amsterdam ben ik nog nooit in een stripclub geweest. Nog nooit zag ik een dame een lapdance geven en nog nooit zag ik in het echt een grote man met een enorme stapel bankbiljetten in een ‘adults only’ club. Ik vond het spannend en net als in de film.

‘Dat is leuk’, zei een vriendin. ‘Jij kan alles doen wat je wil en dan zeggen dat het voor een artikel is. Dat is een geweldig excuus.’

Bij deze. Het was voor een artikel.

Op Hennepin Street in Minneapolis zijn veel theaters. Maar je hebt theaters en theaters. En ik was op zoek naar een podium met een paal. Welkom bij stripclub Augis. Dames die mij vragen of ik een lapdance wil. Een man met twee billen in zijn gezicht geniet. Ik wil geen billen in mijn gezicht.

Eerder op de avond was mijn rijbewijs tot tweemaal toe geweigerd. Alcohol drinken mocht niet, een paspoort was minimaal nodig voor buitenlanders. Verwachtingsloos presenteerde ik dus mijn rijbewijs bij de portier van stripclub Augis. Hij zit in een houten kot met een kassa en een potje voor fooien. De entree is maar vijf dollar  en na een snelle blik op mijn identiteitsbewijs loop ik door het detectiepoortje, dat afgaat.

De portier kijkt me aan, en vraagt of er wapens in de tas zitten. Nee? Nou, loop dan maar door. Op naar de billen en whiskey in plastic bekers, vieze mannetjes en louche figuren met stapels geld.

Ik ben nog niet eens binnen bij de eerste sportschool of er bekruipt me al een gevoel van perfectionisme. Deze mensen hoeven niet te sporten. Ze zijn al af. En om te squashen moet je een brilletje op. Want zo’n bal kán in je oog komen. In theorie ja. Maar draag dan ook maar gelijk een helm, want er zou ook zo maar een meteoriet uit de lucht kunnen vallen.

YWCA

Gym nummer twee (de YWCA, jawel van dat liedje maar dan met een W, drie punten voor wie weet waar de w voor staat) is groot. Er is een zwembad, een sauna en er zijn squashbanen. Maar die worden gebruikt als opslagplaats, want niemand speelt squash in dit land.

Gym nummer drie is niet in de buurt. Ze hebben geen zwembad, geen sauna en ook geen squashbanen. En toch, zegt een vriendin, moet je meekomen.

Kont naar achteren/c

Onwennig stap ik in mijn joggingbroek en T-shirt de zaal binnen. Muziek beukt in mijn oren en overal stretchen homo’s. Kont naar achteren, handen naar voren en rekken maar.

Ik heb net een plekje achterin de zaal gevonden als de instructeur op me afkomt. Hij draagt alleen een onderbroek. Een ballenknijper. Hij grijnst me vrolijk toe en roept dan: ‘I just want you to have fun honey!’, daarna heupwiegt hij weg.

Na vijf minuten begrijp ik wat hij bedoelt. De stapjes zijn idioot moeilijk. De zestig homo’s weten precies wat er moet gebeuren als de instructeur op zijn fluitje blaast. Maar iedereen danst, juicht, roept, kreunt en schreeuwt en de energie en het plezier spetteren er vanaf. Op dat plankje, er vanaf, handen om hoog, naar achter en stap er weer op aan de andere kant en dat drie keer, waarvan één keer achterstevoren. Ik snap er niks van. Maar leuk is het wel.

Knipoog

De instructeur geeft me een knipoog en stapt samen met een gast op een step-plankje. Hij draait een pirouette en wiegt zijn heupen sensueel richting naar zijn slachtoffer die tussen de ingewikkelde stapjes nog relaxt een dansje met hem doet. Alles op de maat van de beukende muziek. De groep juicht en we gaan door met de idioot moeillijke stapjes.

De instructeur in zijn onderbroek is trots op me: je vond het leuk en dat is de eerste stap naar een goede conditie’, zegt ie.

Ik heb mijn sportschool gevonden.

Al jarenlang krijg ik op terrassen schuldbewuste blikken van mijn gezelschap als er -meestal op vrijdagmiddag- bitterballen worden besteld. In Amsterdam hebben cafés er namelijk een handje van om louter Van Dobben-ballen te serveren. Dat vinden ze chic denk ik. Maar het is gewoon dom. De Van Dobben-bal is een te dure en overschatte meelbal met een klets Maggi erdoor. Ik weiger dan ook pertinent mee te eten van de Van Dobben-garnituren. Steevast wordt er voor mij een portie vlammetjes besteld. Dat is tenminste een eerlijke partysnack.

Geef het maar toe: u moest ook twee keer kijken!

Er zijn twee redenen waarom niemand meer Van Dobben snacks zou moeten eten. De eerste is de smaak. De fabrikanten gaan er prat op dat zij de enigen zijn die fatsoenlijke bitterballen en kroketten produceren. Ze doen het voorkomen alsof een chef-kok elke bal hoogstpersoonlijk volspuit met een melange van overheerlijke en exquise vleesdelicatessen. Niet is minder waar.

Het begint al bij het omhulsel. Een goede bitterbal is mooi rond en wordt omgeven door een gelijkmatige laag bruin paneermeel. Bij Van Dobben vinden ze dat echter veel te gewoon. Ze vonden het er wel een goed idee om een keiharde bleke laag rondom de vulling te maken. De kleur doet denken aan de natte flats van een kameel op leeftijd. De kleine gezwellen die op de korst zitten zag ik voor het laatst elders toen een oudtante wondroos op haar onderrug had. Een dag later stierf ze.

Wie zich eenmaal door de buitenste rand heeft geworsteld, wacht de ergste beproeving. De vulling van de Van Dobben is te zout, hopeloos vermalen en smaakt nergens naar. Ik neem nu trouwens wel de ballen van Van Dobben als voorbeeld, maar ik had net zo goed Kwekkeboom of Oma Bobs kunnen gebruiken. Dezelfde verschrikkelijke smaak, dezelfde arrogante uitstraling van ‘wie doet me wat’.

Dat brengt me bij de tweede reden waarom de Van Dobben zo’n wanstaltig product is. Kijk, het staat iedereen vrij om voedsel te produceren dat niet lekker is. Ik houd bijvoorbeeld niet van eierkoeken, maar ik heb er ook geen last van. Eierkoeken? Ik kan er niet warm of koud van worden. Hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld Aromat.

Hoe anders is het gevoel bij die arrogante potsenmakers van Van Dobben!
Ze doen er alsof De Heere hoogstpersoonlijk de Van Dobbensnacks schiep. Alsof Adam op de zesde dag gevraagd werd of hij nog wat te snacken bliefde en daarop antwoordde: “Nou, ik lust wel wat hartigs eigenlijk.” En dat HIJ daarop met een schaal van die gebobbelde bleke ballen aankwam.

Neem nu de kroketten van Van Dobben. Die heten daar ineens Croquetten. De boodschap van de parvenus van Van Dobben is duidelijk: “Onze producten zijn ver verheven boven alle andere snacks. Geloof je het niet? Kijk maar, we schrijven kroket met een C en een Q. Als dat geen kwaliteit is!” En met die mentaliteit van misplaatste superioriteit verziekt Van Dobben al sinds 1945 onze vaderlandse snackmarkt. En dat mag allemaal maar van de hoge heren in Den Haag.

Bedenk u de volgende keer als u bij het diepvriesvak in de supermarkt staat dat er prima betaalbare en gezonde alternatieven zijn. Neem nu de 20% rundvleeskroket. Geen opsmuk, geen pretenties en een smaaksensatie waarvoor Nederland al sinds de jaren zestig valt. En ook zijn kleine broertje, de 10% kroket, is prima te verhapstukken. Stuk voor stuk snacks zonder kapsones en mét van die lekkere draadjes in de vulling.

En anders eet u donderdag op het Museumplein met een oranje kroontje op uw bakkes toch lekker zo’n over het paard getilde Van Dobben croquet. Met het risico dat u 208 verpakkingen van dat vullis wint. Er is trouwens ook 5000 euro te winnen, maar ik zou het risico niet willen lopen.

Panorama trakteert ons deze week op de artikelen ‘Flirtvamp Scarlett Johansson’ en ‘Een kijkje in de vibratorfabriek’. Over Aktueel gaan we het niet hebben.

Het is om een beetje verdrietig van te worden, een bezoek aan het tijdschriftenrek van de boekhandel. Er zit maar weinig leuks tussen als je geen vrouw bent, en dus niet per se van liefdestestjes of extreem opgeblazen foto’s van een theezeef houdt.

Natuurlijk zijn er alternatieven als het redelijk briljante Vanity Fair of de New Yorker, maar dat moet toch dichterbij en anders kunnen, zou je denken.

De voor de hand liggende fusie tussen Panorama en De Groene Amsterdammer strandde op enkele details.

Dat kan ook anders en dichterbij. In Vlaanderen wordt namelijk al sinds 1936 een fantastisch weekblad gemaakt: Humo. Bij de oprichting heette het magazine trouwens Humoradio (een nogal stroeve samentrekking van humor en radio) maar toen de ook de Belgen omstreeks 2002 kennismaakten met de televisie, werd het ‘radio’ uit de naam geschrapt.

In het blad staan ook de programmagegevens van alle Belgische zenders vermeld, maar Humo een tv-gids noemen zou een perfide belediging zijn.

De redactie brengt elke week een fijne mix van satire, serieuze journalistiek en entertainment. Enkele vaste onderdelen: de columns van Herman Brusselmans, Jan Mulder en Arnon Grunberg, strips als Kamagurka, Cowboy Henk en Kabouter Wesley, een uitgebreide recensiehoek, puike interviews, doortimmerde features (’het proces Fritzl’) en ‘Het gat van de wereld‘, de fotofuckrubriek waardoor vorig jaar nog een hele oplage moest worden teruggehaald.

Humo is door toon en taalgebruik een verademing vergeleken bij de Nederlandse bladen. En je hoeft niet eens een incrowd Vlaming te zijn om alles te snappen. Een voorbeeld:

‘Via de website new7wonders.com kan u deelnemen aan de globale zoektocht naar de Zeven Nieuwe Natuurwonderen. Onder de vele genomineerden treffen we usual supsects als de Niagara watervallen, het Great Barrier Reef, de Matterhorn, de Grand Canyon en Ayers Rock aan. Ons land heeft, bij gebrek aan landschappelijke grandeur, de lever van Michel Daerden voorgedragen.’

Geen idee wie Daerden is, maar hij kwam aan.
Genoeg gesuckt bij de makers. Het is te hopen dat uitgever Sanoma (ook in Nederland een grote speler) snel een Nederlandse versie gaat maken. Desnoods zonder programmagegevens. En anders moet suikeroom Derk Sauer de rechten maar kopen.

Aanschaffen dus. Dan heeft u van die € 2,60 heeft meer plezier dan van een hele Hollandse leesmap. De kennis over wat er op VTM te zien is krijgt u er gratis bij.

- Ja echt de enige.

- …

- Nou, je hebt natuurlijk ook Jannie nog. En Bep.

‘Hehehelp’

De tandarts zegt ‘open’, dus ik open mijn mond. En mijn ogen en voor die snel weer dichtklappen zie ik een enorme naald. Gelukkig ben ik verdoofd en hoef ik alleen op de röntgenfoto te zien hoe diep het ding mijn kaak induikt.

Iedereen die ooit een wortelkanaalbehandeling ondergaat: bekijk nooit, nooit, nóóit op Wikipedia wat in je mond gebeurt. Je wil het gewoon niet weten.

Boven mijn hoofd discussiëren de assistente en tandarts. In het Portugees, terwijl de Beatles nog steeds hun Portugese repertoir laten horen, mijn kaak op half zeven hangt en ik ondanks mijn dichte ogen precies weet wat voor tangen, naalden, schroeven en werktuigen de tandarts in mijn mond bivakkeert. Lang leve Wikipedia.

Hehehelp!

Op vijf staan Obama & McCain die mijn tijd in de VS mogelijk maakten.

Op vier staat Barney, die de wereld laat zien hoe awesome het allemaal is.

Op nummer drie staat Ariana Huffington. Haar website verzamelt artikelen uit allerlei Amerikaanse media. Via de Huffington Post, krijg ik een doorsnee van het politieke medialandschap mee. Linksig georiënteerd, en daarom brengen de medewerkers van Real Clear Politics en de bloggers van Time evenwicht.

Op nummer twee staat mijn schoonmaakster. Dat behoeft geen verdere uitleg. Dankzij haar geurt mijn huis naar rozen en mijn toilet naar niets.

Op nummer één staat mijn boekhouder. Ze kost per uur evenveel als de schoonmaakster per maand. Mijn huis gaat er niet lekker van ruiken. Al was mijn angstzweet bij weer een blauwe envelop dodelijk voor derden. Wat?! 8000 euro voorschot? Belastingheffing voor ziektekosten? Ik betaal toch al 130 euro per maand? Omzetbelasting? Ik heb geen omzet! En waar is mijn hypotheekrente-aftrek? Oh, die wordt alvast ingehouden omdat ik als freelancer werk en ik niet direct belasting betaal? En wie kent de inlogcode van mijn DigID?

Nee, dan mijn boekhouder. Ik geef haar een stapeltje papieren, een lijstje met uitgaven en een lijstje met inkomsten en zij zorgt dat het goed is. Ze hoeft niet eens mijn DigID te weten.

Het enige dat nu nog blauw is, is de opgeklaarde lucht in mijn hoofd.

De eerste keer stond ik een uur in de rij, met mijn vip-kaarten. Toen ik als eerste naar binnen liep, werd ik gefouilleerd, moest ik door een detectiepoortje en werd mijn tas doorzocht en apart gezet. Binnen moest ik nog eens ruim een uur wachten.

De tweede keer liep ik zo door. Ik mocht mijn jas ophangen of meenemen, ik kon eerst wat eten aan de bar. Mocht daarna doorlopen naar de studio. Wachttijd: nul. Controles: nul.

De eerste keer werd er veelvoudig gewaarschuwd: geen foto’s maken. Absoluut geen foto’s maken. Géén foto’s. En ook niet hysterisch het podium oprennen. Niet doen. Maar wel juichen, hard juichen, even oefenen met juichen, dat mag nog wel wat harder juichen.

De tweede keer was er geen waarschuwing. Foto’s maken mocht, maar liever niet tijdens de muziek. Dat stoort met de apparatuur. Neem een drankje, doe alsof je in het café zit. Hysterisch het podium oprennen kon niet, het hele publiek zat min of meer al op het podium.

De eerste keer kwam de presentator het podium op. Extatisch gejuich – alsof dat geoefend moest worden. He’s awesome, zoemt het door het publiek. Ontspannen leunt hij tegen zijn bureau. ‘Leuk dat jullie er zijn’, zegt Jon Stewart van The Daily Show. ‘Hebben jullie vragen aan mij, of over de show?’

De tweede keer kwam ook de presentator het podium op. Geklap. Voor de zekerheid doet de regisseur nog even extra voor hoe hij het wil hebben. Ontspannen leunt Matthijs van Nieuwkerk tegen de tafel. ‘Leuk dat jullie er zijn. We waarderen het echt heel erg en gaan ons best doen jullie een leuke show te geven. Oh wacht, we beginnen over 4 seconden. Genieten he, dit is leuk!’

Het begint. Jon Stewart zit eenzaam achter zijn bureau. Het publiek op afstand, zijn crew achter het decor. Matthijs van Nieuwkerk is niet alleen, het publiek klapt op een meter afstand. Hij zit knie-aan-knie met Giel Beelen.

Eerste en tweede show: geen fouten, niets moet overnieuw. De tweede is live, de eerste niet. Maar had dat zo kunnen zijn.

Maar dan het grootste verschil. Jon Stewart is grappig.

Gummbah is op bezoek bij Matthijs. Samen met Beppie Melissen is hij bezig met een theaterstuk. Matthijs vindt de strips van Gummbah gaan over poep en pies. Beppie zegt dat er meer achter zit. Matthijs vraagt niet door. Dat was woensdag.

Diezelfde avond had Jon Stewart Joe Nocera op bezoek, een New York Times columnist. Stewart vraagt hoe het kan dat CNBC – een Amerikaanse nieuwszender -  de financiële crisis heeft kunnen missen. Hoe het kan dat zij nooit kritische vragen stelden aan CEO’s. Hij laat een clipje zien waarin een politiek commentator van CNBC aan een bankeigenaar vraagt hoe het gaat met de zaken. ‘Goed, heel goed’, aldus de CEO. Daar is nog wel wat meer over te zeggen, dus CNBC komt met een follow-up vraag: ‘Hoe is het om miljardair te zijn?’

Jon Stewart zucht diep. ‘Vragen aan een CEO of het goed gaat met zijn bedrijf (…) is net zoiets als een vraag stellen aan orkaan Katrina. ‘Hey Katrina, ze zeggen dat je zeer zware windstoten bevat. Is dat zo?’ Katrina: ‘Nee hoor, in mij schijnt de zon.”

En daar kan Matthijs niet tegenop. Die is niet grappig. Niet kritisch genoeg. Hoe goed hij het ook doet.

De eerste keer was tijdens een lange en pijnlijke vergadering in het LVC, het alternatieve uitgaanscentrum van Leiden, waar ik achter de bar stond. Er was ruzie. Er waren twee kampen. We besloten een korte pauze in te lassen en de rokers draaiden driftig hun sjekkies.

Jonkvrouw Jet zat daar maar. Met de handen vrij, een blik die ze niet op het vloeipapier kon richten en haar lippen die zich na het draaien graag om de rokershouvast hadden vastgeklampt. Het enige dat restte was ongemakkelijk op de handen gaan zitten, per ongeluk de blik opvangen van een mede barpersoon, die zich dan snel weer richtte op zijn sjekkie, terwijl mijn lippen zich in een pijnlijke glimlach manoeuvreerden.

Een sigaret was lekker geweest.

Een paar jaar later, wilde ik wel weer een sjekkie, toen ik mijn ontslag indiende bij mijn eerste werk. De verbijstering binnen de organisatie was enorm – mensen werden geacht te blijven tot aan hun pensioen. Ik rende naar buiten voor een sigaret-vervangende-frisse-hap-lucht en stond aan de grond genageld toen mijn baas – aan wie ik zojuist het slechte nieuws had verteld – naar buiten kwam met zijn sigaret. Hij wel.

Jaren later ging ik aan de slag bij DAG. Inmiddels bleek ik zodanig geëvolueerd dat ik mijn zelfgenomen ontslag doorkwam met een paar flinke stuiters en zonder hunkering naar een sigaret. Ik dacht: Darwin is klaar, de evolutie is geslaagd.

Maar helaas. Gisteren bleek het toch niet zo’n feest. Door strubbelingen op de werkvloer, harde woorden en genomen beslissingen kwam er een mededeling. En omdat ik niemand mocht vertellen over de mail met de boodschap, wenste ik een sigaret. Ogen dicht, handen geconcentreerd om het vloeipapier en diep, diep inademen. De pijn van de rook voelen, de kou van de buitenlucht en verder even he-le-maal niks.

Gelukkig hadden ze kaassouflées in de kantine.