column

De babyboomer. Jarenlang hebben ze van hun ouders geprofiteerd en nu mogen wij voor de rekening opdraaien. Dat mooi niet. Het wordt tijd om die rekening te vereffenen. Een aanklacht én strafeis tegen de babyboomer.

Vriend A. ging verhuizen. Voor de zesde keer in twee jaar. En dus had ik mijzelf voor de zesde keer in twee jaar bereid gevonden te helpen. Dat doe ik namelijk altijd.

Ik koop graag cd’s. Maar misschien moet ik er maar mee ophouden, want de muziekindustrie doet werkelijk álles om die kooplust de kop in te drukken.

Voor ze met dakloze peuters in Minneapolis mag spelen moet Jonkvrouw Jet eerst een video bekijken over geschudde hersenen.

Jonkvrouw Jet begaf zich in de wereld van nazizooi, roze pistolen en messen voor tijdens het hardlopen.

Omdat we zin hadden om Froukje Jansen uit te foeteren, gingen we die avond naar De Plantage. Froukje was er niet, maar Kees Prins wel. En hij had het antwoord op een van de grote vragen des levens.

Het is warm in Minnesota. De staat met tienduizend meren zucht en steunt onder 35 graden. Af en toe is er een wolk en roepen weermannen over tornado’s en hagelstenen zo groot als golfballen.

Het zijn van die dingen waar ik in Amsterdam snel langsfiets: stoplichten die op rood staan en stripclubs. In Amerika is alles anders…

Nieuwe stad, nieuwe keuzes. Toen ik naar Amerika vertrok moest ik van alles regelen. Een kamer bijvoorbeeld. En een plek om te werken. Een buurt om mijn onderzoek te doen.

Radio 538 heeft een doodenge actie bedacht. Als je op Koninginnedag een broodje Van Dobben Croquet koopt, maak je kans op een jaar lang gratis Van Dobben bitterballen. Nou, dank je partytime.

Het is behoorlijk lastig om in de kiosk een goed Nederlands blad te vinden. Kan iemand alsjeblieft eens met Humo gaan praten over een Nederlandse versie?

De Albert Heijn op het August Allebéplein wordt bevolkt door straatcoaches en beveiligers. Dat valt ook de bezoekers in de rij voor de kassa op.

Op de achtergrond klinkt zachtjes help, eu preciso de alguém a help, não apenas a de ninguém hehehelp . Ik sluit mijn ogen en ik open mijn halfverlamde mond.

In het yuppenleven van vandaag zijn er veel mensen die mijn leven draaglijk maken. Afgezien van de pizzakoerier en de kapper, gaat het om fundamentele zaken. Een topvijf.

In korte tijd was ik twee keer bij een talkshow. Bij de eerste stond ik een uur in de rij, werd ik gefouilleerd en moest ik mijn tas inleveren. Bij de tweede kon ik zo doorlopen en botste ik bij het naar binnen gaan tegen de presentator op.

Ik ben van de anti-rookpolitie. Ik snap rokers niet en vind het stinken. Maar soms, heel soms, ben ik gewoon een beetje jaloers.

Dit soort dingen stel je altijd uit. Net als de belastingaangifte die pas 31 maart om 23.45h de deur uitging, vergeet ik tot op het laatste moment De Pil aan te schaffen.

De zon schijnt. Het is vroeg, ik hoef niks en ik kruip achter mijn laptop. Thee erbij, een broodje met kaas. Ik zou kunnen hardlopen, het balkon opknappen, of minder ambitieuze dingen zoals douchen.

Mannen in kleine oude autootjes hebben niks te willen. Op de grote boze snelweg tellen ze niet mee. Toch verdienen ze onze sympathie.