De vette Spangas agenda was al aangeschaft.

Ineens kwam er een interessante vraag op.

Als je al een havo-diploma hebt, mag je dan daarna nog vmbo doen? Gewoon voor de lol? En als je dat havo diploma al dertien jaar geleden hebt gehaald?

Een proef op de som waard, dachten wij. En dus ging de volgende mail naar een aantal middelbare scholen:

Beste,
Mijn naam is Roelof. Ik ben 30 jaar. Tot voor kort werkte ik bij een bekende bankverzekeraar.
Door de economische malaise ben ik echter mijn baan kwijtgeraakt. Omdat ik niet het type ben om thuis te zitten, wil ik graag een opleiding gaan volgen in de tijd dat ik werkloos ben.

Mijn oog is daarbij op uw school gevallen. Op de afdeling Mavo om precies te zijn. Of vmbo, zoals dat nu heet. Ik heb weliswaar al een Havo diploma uit de jaren negentig, maar eigenlijk ben ik altijd meer een mavo-jongen geweest, een praktisch ingesteld iemand, een doener.

Het is dan ook al een hele poos een wens van me om eindelijk dat felbegeerde mavo/vmbo-papiertje te halen. En dus is het nu of nooit!

Ik vroeg me af of het mogelijk is om volgende maand nog aan te haken bij de eerste klassen die in september zijn begonnen? Of moet ik wachten tot februari om te kunnen instromen?
Ik hoop dat u snapt dat het voor mij onhandig zou zijn om weer helemaal tot september te moeten wachten.

Graag hoor ik snel van u, ik heb er zin in!

Laten we zeggen dat de meeste scholen niet in de rij stonden om een dertigjarige in hun schoot op te nemen. ‘Gaat u maar naar een ROC of het volwassenenonderwijs’, was de boodschap. Ook bij het reformatorische Gomarus in Gorinchem werden ze een beetje in verwarring gebracht:

Geachte heer,

Het is mij volstrekt onduidelijk wat u precies wilt.
Wilt u een opleiding gaan starten als docent of als leerling?
Als docent hebben wij op dit moment geen vacature.
Als leerling verwijs ik u naar het volwassenonderwijs.
Ik hoop u voldoende te hebben geïnformeerd.

Aldus de personeelsfunctionaris. En dus ging er een toelichting retour naar het Gomarus:

Het spijt me als ik verwarring gezaaid heb. Ik zal mezelf even verduidelijken: het gaat om een opleiding als leerling.

Ik heb uiteraard volwassenonderwijs overwogen, maar na het bezoeken van een paar open dagen merkte ik dat de sfeer me daar niet aanstond. Daarom heb ik besloten voltijd VMBO-onderwijs te gaan volgen op een scholengemeenschap.

Volgens het ministerie van Onderwijs moet het geen probleem zijn me in te schrijven, daar discriminatie op grond van leeftijd bij wet verboden is. “Het is alleen even afwachten hoe precies in te stromen”, zei de mevrouw daar om precies te zijn.

Daar zit ik, uiterst rechts

Personeelszaken vond me daarna geloof ik niet meer zo aardig. Het volgende antwoord kwam in ieder geval van de directeur vmbo:

Wij hebben uw verzoek gelezen. Het komt ons vreemd voor dat u niet kiest voor volwassenonderwijs. Wij zijn een instelling die onderwijs verzorgt aan opgroeiende kinderen. Onze klassen bestaan als het over de samenstelling gaat alleen maar uit leeftijdsgenoten.

Het is in onze optiek volstrekt onjuist en ontoelaatbaar om deze samenstellingen te doorbreken, door volwassenen in te laten stromen. Dat leidt voor kinderen, ouders en personeelsleden alleen maar tot verwarring. Wij adviseren u een opleiding te zoeken in het volwassenonderwijs.

Dat kwam best even hard aan, beken ik eerlijk. En dan mag je je emoties tonen vind ik:

Zoals volgens mij eerder gemaild heb ik enkele open dagen van instellingen voor volwassenonderwijs bezocht. Ik vond de sfeer daar echter niet prettig. Je kon al meteen bij binnenkomst merken dat er heel erg aan groepjesvorming gedaan werd: buiten bij de deur stond een groepje gothics te roken, de kakkers hadden een vaste stek (naast de pingpongtafel) en de populaire jongens hadden zich rond de koffieautomaat genesteld.

Verder moet u weten dat ik me tussen leeftijdsgenoten niet senang voel. De meesten zijn namelijk een stuk langer dan ik (1 meter 55) en dat levert continu wrede en wrange grappen op ten koste van mijn persoon. Op de werkvloer was iedereen aan mijn verschijning gewend, maar ik zie het niet zitten om elke dag tegen nieuwe vooroordelen te moeten vechten. U weet waarschijnlijk wel hoe wreed volwassenen kunnen zijn.

Ik hoop dat u snapt dat een zin als “Dat leidt voor kinderen, ouders en personeelsleden alleen maar tot verwarring.” bij mij behoorlijk hard aankwam. Ik word weggezet als een soort freak, wiens aanwezigheid iedereen de stuipen op het lijf jaagt. “Ga maar naar het volwassenonderwijs”, is dan uw conclusie. Maar vervangt u nu eens “”volwassenen” door “joden” of “negers”. Ik hoop dat u dan inziet dat zoiets behoorlijk ongenuanceerd kan overkomen.

Ik ga ervan uit dat u het allemaal niet kwaad bedoelt. En juist vanwege het christelijke karakter van uw school ga ik ervan uit dat u niemand buitensluit. Eerder wees ik al op het verbod op leeftijdsdiscriminatie. Ik hoop dan ook dat u uw besluit zult willen heroverwegen.

Nou, dat hadden ze dan ook weer niet zo bedoeld, haastte de directeur zich te melden:

Ik heb wel begrip voor de situatie die u schetst. Ik ben ook blij dat u er van uit gaat dat uitspraken niet “kwaad “ bedoeld zijn. Uiteraard is dat in alle oprechtheid nooit de bedoeling geweest.
Met uw vergelijking van volwassenen met “joden” of “negers” denk ik niet dat we de juiste koers te pakken hebben. Mijns inziens vergelijken we dan zaken met elkaar die niet met elkaar vergeleken kunnen worden. Ook zet ik u daarmee niet weg als een soort freak, ……….
Waar het om gaat is dat wij een instituut zijn dat probeert jonge mensen te vormen en op te leiden. Dat is onze doelgroep! Dat is onze doelstelling! Voor volwassenen bieden wij die mogelijkheden niet. Graag wil ik u nogmaals wijzen op de rijke mogelijkheden die er zijn op het MBO (evt. ’s avonds, in deeltijd, etc.).

Ach, eigenlijk was het helemaal niet zo’n kwaaie, die knakker van het Gomarus. Maar ondertussen was ik nog geen steek wijzer geworden over mijn mogelijkheden tot het behalen van een vmbo-diploma. Want ook op de andere scholen was het antwoord steevast: leuk dat u wat wilt gaan doen, maar in godsnaam NIET BIJ ONS.

Gelukkkig was er ook een mail uitgegaan naar de Purmerendse ScholenGroep. In eerste instantie instantie draaide men daar ook het volwassenonderwijsriedeltje af, maar na wat heen en weer gemail beloofde de administratie de zaak voor te leggen aan de directie. En daar zat iemand die wakker was:

Misschien wilt u naar aanleiding van uw verzoek toegelaten te worden tot de PSG telefonisch contact met mij opnemen? Mijn telefoonnuummer: 0299 -****** (ma t/m do)

Aldus de secretaris van de directie. Maar ik was niet zo goed bij stem:

Ik vind dat geen probleem, maar mijn juridisch adviseur heeft het me afgeraden.
Volgens haar kan ik beter alle correspondentie over een inschrijving zwart op wit hebben, mochten er later complicaties rond de inschrijving optreden. Graag hoor ik dus van u wanneer ik kan instromen.

En toen kwam het mailtje dat mijn wereld even deed instorten. Wederom van de secretaris:

Het is jammer dat ik u niet persoonlijk heb kunnen spreken. Dan was me misschien iets meer duidelijk geworden over de achtergrond van uw toch
bijzondere verzoek.

In antwoord op uw verzoek moet ik u meedelen dat aangezien u een havo-diploma hebt, wij moeten aannemen dat u reeds vijf jaar voortgezet
onderwijs hebt genoten.
Op grond van artikel 27, lid 3 van de Wet op het voortgezet onderwijs is toelating tot het voortgezet onderwijs in dat geval niet meer mogelijk.

Ik heb het gecontroleerd en de man heeft gelijk. Geen speld tussen te krijgen. Zelfs artikel en lid klopten. Schaakmat gezet door de juridische afdeling van een Purmerendse scholengemeenschap.

Als je al een havo-diploma hebt, mag je dan daarna nog vmbo doen?
Nee dus.
Stom land.

Of zouden het echt alleen je belabberde communicatievaardigheden zijn? Je lijkt haast het hyperactieve broertje van onze Ella: net zo onhandig in menselijke omgang, maar dan door te veel woorden in plaats van te weinig.

Die blik maakt je nog niet onschuldig

Het liep helemaal uit de hand, daar aan tafel bij Pauw en Witteman vanavond. Had toch de tip van je advocaat opgevolgd en was niet gegaan. Er valt niets te verdedigen. Hoewel je imitatie van de manier waarop men jouw leven ‘door het toilet spoelde’ zeer treffend was – en zelfs overgenomen door Paul Witteman zelf – hielp het niets. De stilte na de vraag ‘heb je het nou gedaan of niet’ was net even íets te veelzeggend.

Jammer, want je begon zo goed. In een salvo van 32 woorden per seconde vertelde je over harde schijven die niet van jou waren en toch wel, boze mannen met brieven en kopjes koffie en later nog over de boefjes die die stoute software hadden geïnstalleerd. Als je echt slachtoffer was geworden van keylogging en dergelijke rommel had je die term misschien nog kunnen onthouden, maar we zullen maar zeggen dat het de zenuwen waren.

En het is natuurlijk ook oneerlijk! Bijna alle Nederlanders hebben wel eens de crappy rommel van Limewire op hun PC gezet. En toch zijn wij nooit aangeklaagd voor bezit van kinderporno. Want zo was het toch? Bijvangst, vanzelf gegaan, onhandig gekozen zoekterm, zoiets? Oh nee, wacht. In Pauw en Witteman was dat al niet meer zo. Nu is het stoute software van heuse boeven. Want dat kinderporno nooit in die getale meekomt bij een beetje Limewire’en, daar was je inmiddels zelf ook achter gekomen.

Hier maak ik geen grappen over

Zelfs de wat sullige Belgen die alleen maar in aandelen denken en kwamen klagen over Fortis konden er, Dutroux nog vers in het geheugen, niet bij. Dat je, zo onschuldig als je bent, nooit een hoger beroep hebt overwogen. Waarom is mij na een salvo van 841 woorden overigens nog geheel onduidelijk. Misschien was het daarom ook wel terecht dat Pauw en Witteman geen enkel medelijden kenden en zich strikt hielden aan de uitspraak van de rechter. Sneu voor jou misschien, maar volstrekt logisch. Zo werkt het nou eenmaal in dit land.

Gelukkig maar. Kinderporno is lager dan laag, en erger dan erg. Het is daarom ook onvoorstelbaar en onverteerbaar dat je nooit in hoger beroep bent gegaan. Want ieder onschuldig veroordeeld mens, dat tranen in zijn ogen krijgt van de manier waarop kinderen worden misbruikt voor het vervullen van perverse volwassen wensen, zal tot zijn dood willen strijden om van die blaam gezuiverd te worden. Een onterechte boete voor rood licht kun je nog betalen om er van af te zijn. Een onterechte veroordeling voor het bezit van kinderporno? Daar zal een rechtschapen mens tot zijn dood tegen blijven vechten. Dat ene dingetje, dat simpele feit, maakt dat je schuldiger bent dan schuldig. En dat is treurnis tot en met.

Dat je vervolgens met je kritiek doorslaat naar de McDonalds, daar heb ik het al iets moeilijker mee. Door verse knisperende sla zien de burgertjes er op de foto nu eenmaal wat smakelijker uit en er moet toch ook geld verdiend worden? En kijk ook eens naar de sociale functie van de McDonalds. Niet alleen is dit de plek waar onze jeugd een eerlijk zakcentje verdient, ook senioren komen graag als gast naar de McDonalds, een van de weinige plekken in Nederland waar je voor een euro nog een uitstekende kop koffie kunt krijgen in een smaakvolle, prettige atmosfeer. En zo’n folder met voedingswaarden? Dat getuigt juist van een zeldzaam eerlijke transparantie. De hamburgerketen pakt hiermee gewoon zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid! Maar goed, van kritiek op de Mac kan ik verder ook niet echt wakker liggen. Zelfs als deze een beetje misplaatst is.

Ronald neemt gewoon zijn verantwoordelijkheid.

Maar je kritiek op de Febo treft mij recht in het hart. Dit goudeerlijke bedrijf, dat met keihard werken en een continue focus op de allerhoogste kwaliteit de marktpositie heeft veroverd die het vandaag heeft, is een stukje Nederlandse historie waar we allemaal heel erg trots op mogen zijn. Ik – en vele landgenoten met mij – pak ook regelmatig in broodnuchtere toestand weleens een diagonaaltje. En dan smaakt alles net zo lekker. Eigenlijk geniet ik er dan nog meer van, omdat ik de smaakboeketten van het vlees, de krokante korstjes en de geheime kruidenmelanges veel bewuster in me kan opnemen. Ik raak er keer op keer van in extase.

Febo, de lekkerste!
Wist jij dat Febo alles in eigen beheer produceert? Met alleen de allerbeste ingrediënten? De kalfsvleeskroket van Febo is dan ook onovertroffen. De kaassouflé is gevuld met echte belegen Goudse kaas en dat proef je. Het speciaaltje – gegrild gehakt met uitjes in een krokant laagje paneermeel, een unieke snack in de wereld – had geen treffender naam kunnen krijgen. Speciaaltje, briljant! Een Febo-frikadel smaakt gewoon net even beter dan om het even welke andere frikadel. En dan het vlaggenschip: de grillburger. In al zijn eenvoud gewoon de beste hamburger van Nederland. Punt. Deze topper ondervindt hooguit concurrentie van zijn met gesmolten kaas belegde grote broer. Niet voor niets is Febo ‘de lekkerste’…

En dat Febo nu met een gezond alternatief komt, is juist prachtig. Af en toe een diagonaaltje was al gezond voor de geest, maar is dat nu ook voor het lijf. Hiermee boort Febo bovendien een heel nieuw publiek aan. Ik heb zelf mijn moeder dankzij deze slimme snackinnovatie al naar binnen gekregen en haar op slinkse wijze via het vitaaltje (wederom een prachtige naam voor een snack, en natuurlijk een knipoog naar het hierboven omschreven speciaaltje) aan haar eerste kalfsvleeskroket geholpen. De Febo levert hiermee niet alleen een actieve bijdrage aan de gezondheid van Nederland, maar verstevigt ook zijn positie in de zeer concurrerende snackmarkt. Zo kunnen onze kinderen en kleinkinderen straks ook gewoon genieten van al dat lekkers! En dan heb ik het nog niet eens over dat doldwaze spel op de speciale actiewebsite…

Wie is er niet groot geworden met het diagonaaltje?

De Febo deugt!
Om kort te gaan: de Febo deugt. En deze keten afschilderen als een ordinaire vreetschuur waar dronken mannen zich volstoppen met vette troep, kan gewoon niet.
Ook vrijheid van meningsuiting heeft zijn grenzen, namelijk als mensen op een zeer respectloze wijze beledigd worden zonder dat dit nodig is.
Dit is volgens mij waar die grens ligt.
Ik hoop dat je dit met me eens bent en de Febo in het vervolg het respect geeft dat het verdient.

Met vriendelijke groet,
Jonkheer Ton

Uwe Excellentie, Minister Bos, Beste Wouter,

Het zijn roerige weken geweest. Daar zijn we allemaal wel achter. En ik hoop dat je ze met een beetje plezier bent doorgekomen. Volgens de duizenden experts in de media heb je nu de banken gered, maar komt de grote klap voor de ‘echte’ economie pas over een paar maanden. Als het koud wordt, de kachels nog wat hoger gaan, de snert weer een dag staat te trekken in de schuur en moeder de kruik tevoorschijn haalt als ’s nachts de ijsbloemen op het enkele glas in de slaapkamer staan. En juist dan zullen wij, de Otto Normalverbrauchers van deze wereld, de kredietcrisis in onze portemonnee gaan voelen. Die dertiende maand zullen we hard nodig hebben om met Kerst een beetje fatsoenlijke kalkoen op tafel te toveren en een tripje naar onze zuiderburen voor een kofferbak vol knallers zal er wel niet in zitten. Ik hoop dat je er dán ook nog voor ons zal zijn. Dan, als we je echt nodig hebben. Maar dat is niet de reden van mijn schrijven.

Ik richt dit kattebelletje aan je, omdat het je niet alleen als minister, maar ook als partijleider voor de wind gaat. Na de redelijk vlekkeloze oversteek van vriend Aboutaleb naar Rotterdam, jij als onze rots in de financiële branding en een koeste Cohen in de Stopera lijk je als Prins PvdA steeds steviger in je troon te zitten. En dat vind ik fijn, maar toch zeker ook zorgwekkend. Want het was juist die solide, stevige positie die je bij de vorige verkiezing (die ene die je zo schandalig verloor, waarvoor je geen verantwoordelijkheid nam en ook nog eens je belangrijkste programmapunt weggaf om minister te worden, maar dat terzijde) parten heeft gespeeld. Je ziet het nu maar weer, in het oog van de storm gedijt onze Wouter het best. Ik zou je daarom dan ook willen aanraden om niet te rustig achterover te leunen en je te laten fêteren door een paar bevriende ceo’s. Nee, ruziemaken is het credo. Gooi nog eens een knuppel in het hoenderhok, geef die fijne partijevoorzitter van je eens een veeg, sla die Van Geel eens naar een andere wereld of laat nog eens een documentaire van je maken. Reuring is het toverwoord.

Terwijl de rest van de coalitie dan lekker rozig in slaap sukkelt en Geert en Rita hun leegheid nu wel bewezen hebben, mag jij volgend jaar met Alexander en Agnes uit gaan maken wie de baas wordt. It’s time for change!

Vanuit een druk Oss (’t is weer worstentijd) wens ik je een warme winter,

J. Marijnissen