Jonkvrouw Jet

Jonkvrouw Jet probeert vijftienduizend mensen een stadion in te krijgen. Maar de beloning is mooi.

Voor ze met dakloze peuters in Minneapolis mag spelen moet Jonkvrouw Jet eerst een video bekijken over geschudde hersenen.

Jonkvrouw Jet begaf zich in de wereld van nazizooi, roze pistolen en messen voor tijdens het hardlopen.

Van de gym naar New Orleans is maar een kleine stap en zweet en tranen liggen dicht bij elkaar, ontdekte Jonkvrouw Jet in the Big Easy.

Jonkvrouw Jet bezocht een shelter in Amerika, waar slachtoffers van de crisis worden opgevangen. Maar waar ook een ijskraam is.

Het is warm in Minnesota. De staat met tienduizend meren zucht en steunt onder 35 graden. Af en toe is er een wolk en roepen weermannen over tornado’s en hagelstenen zo groot als golfballen.

Het zijn van die dingen waar ik in Amsterdam snel langsfiets: stoplichten die op rood staan en stripclubs. In Amerika is alles anders…

Nieuwe stad, nieuwe keuzes. Toen ik naar Amerika vertrok moest ik van alles regelen. Een kamer bijvoorbeeld. En een plek om te werken. Een buurt om mijn onderzoek te doen.

De Albert Heijn op het August Allebéplein wordt bevolkt door straatcoaches en beveiligers. Dat valt ook de bezoekers in de rij voor de kassa op.

Op de achtergrond klinkt zachtjes help, eu preciso de alguém a help, não apenas a de ninguém hehehelp . Ik sluit mijn ogen en ik open mijn halfverlamde mond.

In het yuppenleven van vandaag zijn er veel mensen die mijn leven draaglijk maken. Afgezien van de pizzakoerier en de kapper, gaat het om fundamentele zaken. Een topvijf.

In korte tijd was ik twee keer bij een talkshow. Bij de eerste stond ik een uur in de rij, werd ik gefouilleerd en moest ik mijn tas inleveren. Bij de tweede kon ik zo doorlopen en botste ik bij het naar binnen gaan tegen de presentator op.

Ik ben van de anti-rookpolitie. Ik snap rokers niet en vind het stinken. Maar soms, heel soms, ben ik gewoon een beetje jaloers.

Dit soort dingen stel je altijd uit. Net als de belastingaangifte die pas 31 maart om 23.45h de deur uitging, vergeet ik tot op het laatste moment De Pil aan te schaffen.

De zon schijnt. Het is vroeg, ik hoef niks en ik kruip achter mijn laptop. Thee erbij, een broodje met kaas. Ik zou kunnen hardlopen, het balkon opknappen, of minder ambitieuze dingen zoals douchen.

Allereerst een disclaimer. Ik zeg niet dat ik een hardloper ben.

Ik ben één van de tien ridders, drink bier met de mannen, vind witte wijn een wijvendrankje, maar blijf Jonkvrouw Jet.

Kerstmis kwam en midden in de Ardennen zat ik aan het strikt verboden 5-gangenmenu van l’Ormille – geen haar op mijn hoofd die klaagt.

Al weken mopper ik.
In Amerika was de koffie lekkerder en in cafées mag je gewoon de hele dag werken, zonder dat er een minimum aantal consumpties op staat.