Aanklacht tegen de babyboomer

Geachte vijftiger/zestiger,

Nu u zo langzaamaan aan het einde van uw economische levensduur begint te komen, is het ergens toch wel eens terecht om de vraag rechtstreeks te stellen: “Hoe vindt u zelf dat het gaat?” Want enige zelfreflectie mogen we zo onderhand wel eens van u verwachten.

Tot nu toe hebben we daar namelijk vrij weinig van gemerkt. Integendeel: de grootste klagers bevinden zich onder uw generatie en helaas wil het geval dat ze -zowel absoluut als relatief gezien- redelijk talrijk zijn; een gegeven dat mij alle recht geeft om deze aanklacht generaliserend te formuleren en u zodanig met al uw generatiegenoten over één kam te scheren.

Aan het feit dat u zo talrijk klaagt, kunt u in de basis vrij weinig doen; dat vooropgesteld. U bent namelijk gewoon met te veel. Dat is te danken aan uw ouders die zich in alle bevrijdingsvreugd zo daags na de donkere oorlogsdagen enthousiaste hebben voortgeplant -als konijnen, als ik even zo oneerbiedig mag zijn. U kwam dus met velen tegelijk; als een ware tsunami van enfantisering. Echter, dit punt hebt u niet in het landsbelang kunnen omzetten. Nee, egoïsme heeft de boventoon gevoerd en helaas is egoïsme de rode draad die door uw generatie loopt.

Want nadat uw ouders goed en wel het land hadden opgebouwd uit de puinhopen van vijf jaar nazibruin en zij in de tussentijd ook nog flink wat kinderen (ja, u) hadden opgevoed, koos u er niet voor om het succesverhaal van uw door de oorlog getekende ouders voort te zetten, maar te gaan werken aan uw eigen belang. Zelfontplooiing noemde u dat.

Daarentegen werd er slechts op de winkel gepast. U voltooide de door uw ouders ontworpen Deltawerken, knapte hier en daar een historische stadskern op en bouwde het Europese ideaal uit dat -alweer- uit de schoot van uw ouders was ontsproten. Tot zover weinig aan de hand, zou u denken en daar zit hem juist het venijn.

Laat ik daarvoor een korte anekdote uit mijn jeugd aanhalen. Mijn leraar Aardrijkskunde -ook van uw generatie- liet ons de welbekende bevolkingspiramide zien. In een oogopslag kon je zien dat er, letterlijk en figuurlijk, iets scheef zat. Rondom de staven van de 40-50 jaar zat een enorme uitstulping. Het leek wel een flink uit de handgelopen keelkankertumor, maar dan nog iets erger. “Dat,” zo sprak hij de profetische woorden, ”zijn wij, de babyboomers. En vanaf 2010 stoppen we allemaal met werken. En dan moeten jullie voor ons zorgen.” Zelfs de meest zwakke havist zag het probleem aankomen. En ik weet het zeker: u ook. Maar u deed niets. Geen geleidelijke verhoging van de pensioenleeftijd, zoals vadertje Drees zo graag had gezien, en geen natuurlijke of sociale bevolkingsgroei.

Want daar komt ‘ie weer: de zelfontpooiing. Kinderen waren een last en u als babyboomer zag geen kans om in uw eigen o-zo-belangrijke leventje voor fatsoenlijke aanwas te zorgen. Wat een mooie oplossing was het geweest als u uw geboortebeperkende gedrag had weten te compenseren door de sociale groei een fijne boost te geven: mensen importeren, om het beestje maar bij de naam te noemen. Helaas was u daar alleen maar voor te porren om het harde fabriekswerk dat uw ouders jarenlang gedaan hadden op te laten knappen. U had immers, vaak op staatskosten, flink doorgeleerd. Uw goed recht, maar het valt u wel degelijk aan te rekenen dat het krom is om vervolgens te klagen over zogenaamde massa-immigratie. Me dunkt dat we wel wat extra handen kunnen gebruiken om over een jaar of 15 uw bips te wassen!

In plaats daarvan laat u nu een land in verwarring achter. De zogenaamde vrijheidsstrijd die u in alle naïviteit in de zomer van ‘68 met uw Europese generatiegenoten voerde, hebt u nooit meer onder controle gekregen. Hedonisme viert hoogtij. Nederland is zodanig vermaakziek dat de Efteling het sterkste merk van eigen bodem is. En u: u klaagt dat u zo lang en zo hard heeft moeten werken en dat het allemaal de schuld is van de politici in Den Haag. U hebt veertig jaar lang de kans gekregen om het zelf te doen in ons politieke epicentrum (een treinkaartje en een lidmaatschap van een willekeurige politieke partij kunnen u onmogelijk de kop hebben gekost), maar u liet u liever in de watten leggen door een op waanideeën gebaseerde verzorgingsstaat.

Dus wat treffen we uiteindelijk aan als uw erfenis? Niet het motto: Make love, not war, maar liever Après nous le déluge, na ons de zondvloed. Geen kleine en grote verhalen van een Europa dat zich verder aan haar bloedige verleden ontworstelde, maar nietszeggende akkefietjes als: Wie waren er beter? The Beatles of The Stones? Donder op, ze waren allebei best wel ruk.

Daarom luidt de eis als volgt: een verplichte werkstraf van tenminste 48 maanden, ingaande vanaf het 65ste levensjaar. De straf kan slechts worden beëindigd indien u onomstotelijk kan aantonen dat u daadwerkelijk van enig nut bent geweest voor deze maatschappij. Verder wens ik u een algeheel klaagverbod op te leggen, welke alleen met een medisch attest kan worden opgeheven. Bedenk echter wel, dat u dan automatisch uw stemrecht -voor zover u daar nog gebruik van maakte- verliest.

Ik wens u veel sterkte en wijsheid toe in de laatste jaren die ons nog samen resten. Laten we er het beste van maken.