Buurman-en-buurmannen

Welkom in de stad waar huren slechts voor de allerrijksten is weggelegd en gewone stervelingen zijn overgeleverd aan de tirannie van de anti-kraakmaffia. Wat maakte dat het weer eens zover was. Vriend A. ging verhuizen. Voor de zesde keer in twee jaar. En dus had ik mijzelf voor de zesde keer in twee jaar bereid gevonden te helpen. Dat doe ik namelijk altijd.

Er is alleen een probleem met verhuizen. De ‘mensen’ vinden namelijk dat verhuizen pas echt verhuizen is, als je om tien voor half acht ‘s morgen met een fleecetrui aan om een plastic bekertje namaak-koffie staat gewikkeld. Dat je liefst voor het donker alle spullen over moet hebben. En kleffe witte puntjes met kaas moet eten. Iets wat nou niet perse een van mijn favoriete hobby’s is. Sowieso heb ik moeite met dingen die voor lunchtijd beginnen. Ik probeer ze de laatste jaren dan ook angstvallig te vermijden.

Mijn definitie van verhuizen ziet er iets anders uit. Hij bestaat voor 20 procent uit sjouwen, het liefst met een starttijd ergens rond een uur of één zodat je met semi-uitgeslapen hoofd en na een dagelijkse dosis espresso kan beginnen. Sjouwen is maar kort leuk, dus is het zaak om zoveel mogelijk in een zo kort mogelijk tijd te doen. Verhuizen doe je dan ook met zoveel mogelijk mensen. En zo ontmoet je nog eens iemand. Twee scharrels (heerlijk woord!) op zes verhuizingen vind ik best netjes.

Naast het sjouwen reserveer ik in mijn definitie zeker 50 procent voor iets wat ik buurman-en-buurmannen noem. Op zo’n dag, waarop de mannen zich van de jongens zouden moeten onderscheiden, is er namelijk veel tijd voor zinloze discussies. Over hoe de bus het beste te parkeren, over hoe het bankstel door het trapgat moet, over de richting waarin je het best laminaat kan leggen. Maar vooral over hoe het beste treintje te vormen. (Verhuispro’s kennen het ‘treintje’, wat refereert aan een slinger sjouwers om zo efficiënt mogelijk spullen te verplaatsen.) Discussies die bedoeld zijn om tijd uit te sparen. Maar in de praktijk natuurlijk vooral voor vertraging zorgen. Hilarische vertraging, dat wel. Vooral door die veel te serieuze types die over ieder wissewasje staan te soebatten.

buurman_en_buurman

De rol van de vrouw tijdens verhuizingen is een lastige. Ze vinden namelijk overal wat van. Als ik, zoals bij iedere verhuizing, met een touw in een katrol langs de gevel van een 17e eeuws huis een wasmachine omhoog sta te takelen, is er altijd wel één vrouwfiguur die mij, waarschijnlijk goedbedoeld, de huid vol scheldt, omdat ik het volgens haar niet goed doe. Maar helaas zijn de dames ook verantwoordelijk voor de catering. Tot echte ruzies komt het dus nooit.

De resterende 30 procent in de definitie is eigenlijk maar voor één ding. De after-verhuizing pre-opruimborrel. Niets is fijner dan tussen opgestapelde dozen, in de geur van versgesauste muren, in het licht van een kaal peertje lauw bier te drinken en afhaalchinees uit plastic bakjes te eten. Ook al heb je effectief misschien een anderhalf uur iets gedaan, de voldoening is groot. En dat moet gevierd.

Ik prijs mij gelukkig dat mijn vrienden niet bij de meeste ‘mensen’ horen. Dat we meer verhuizen dan gemiddeld. Dat we de avond voor de verhuizing gewoon de kroeg in gaan. Dat we het nooit in ons hoofd zouden halen om koffie uit plastic bekertjes te drinken. Of een fleecetrui te dragen. Maar dat we toch zeker een keer per maand onze favoriete hobby kunnen uitoefenen. Buurman-en-buurmannen.
Ajetoo.


1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren
Gemiddelde: 5,00
Aantal stemmen: 1
Loading ... Loading ...
Link naar deze pagina
Maak favoriet
Mail ons!
<<< Ga terug

Over de auteur

"I used to want to change the world. Now, I just want to leave the room with a little dignity."

Laat een bericht achter