Geschiedenis op een moeras

Ik leg het plankje neer, nadat ik hem net 40 keer heb opgetild. Het zweet moet uit mijn gezicht, denk ik, terwijl ik water drink en mijn bril omhoog duw. Ik duik naar de grond om de 20 opgedragen push ups te voltooien. Halverwege moeten we op één arm verder, met de andere pak ik een handdoek.

 

Lower Ninth Ward 2009

Lower Ninth Ward 2009

The Big Easy
De muziek beukt in mijn oren, de instructeur telt woest af tot nul en eist er nog eens vier. Het is kwart over twaalf ‘s middags en 24 uur geleden zat ik nog aan het bier in The Big Easy, NOLA of what’s left of New Orleans. De muzikanten zijn terug in de stad, net als veel van de toeristen. Door the French Quarter lopen ze langs de jazzbars, de clubs en de Ierse pubs, met een biertje in de ene en een hurricane in de andere hand. Het voelt als een mix van Koninginnedag (feest), Salou (dronken jongeren) en een Thais strand (de vochtige hitte).

Een avond eerder luisterde ik naar de Rotary Downs in de DBA en ‘s middags bekeek ik krokodillen in het moeras waarop de stad gebouwd is.

Eindeloze vlakte
Een stad bouwen bovenop een moeras is niet verstandig. Wat er gebeurt als dan een orkaan langsstormt weten we allemaal. Maar toen ik vorige week vrijdag de brug over het kanaal beklom en uitkeek over the Lower Ninth Ward… ontnam het me alsnog de adem.

De grote leegte. De eindeloze grasvlakte met hier en daar een huis. Pak Amsterdam Zuid en druk op ‘delete’. Midden in de stad is een gat. Het zweet gutst van mijn gezicht – of zijn het tranen? Het is warm en het is emotioneel, tenslotte.

Beuken voor Louisiana
Als ik met de handdoek het zweet uit mijn gezicht veeg, roept de instructeur dat we moeten boksen. Ze staat voor me en daagt me uit. Haar hand voor mijn gezicht. Ik beuk. Voor de huizen die kapot gingen. Beuk. Voor de mensen die verdronken of nooit meer terugkwamen. Beuk. Voor de corrupte politici van Lousiana die niks doen. Beuk. Voor de afgelopen vier jaar. Ik beuk.

De instructeur knikt tevreden en commandeert dan nog eens tien push ups op. Op één hand graag. Mijn andere grijpt weer naar de handdoek.


1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren
(nog geen stemmen)
Loading ... Loading ...
Link naar deze pagina
Maak favoriet
Mail ons!
<<< Ga terug

Over de auteur

Jonkvrouw Jet is 28 en volgde vorig jaar de presidentsverkiezingen in de VS. Nu onderzoekt ze hoe Amerikanen worden geraakt door de economische crisis.

Laat een bericht achter