Een avond met Kees, Wilfried en Patrick. En zonder Froukje.

Omdat we zin hadden om Froukje Jansen uit te foeteren, gingen we die avond naar De Plantage. Op het terras zat Patrick Lodiers, die in de uitzending van De Zomer Draait Door had mogen vertellen waarom het terecht is dat hij een paar ton meer verdient dan onze premier. In de deuropening stond presentator Waldemar Torenstra, hoewel het ook zomaar Art Rooijakkers kon zijn.

Froukje was nergens te bekennen. We vermoedden dat ze na een uitzending meteen besmuikt de benen nam om in haar kelder zachtjes te gaan huilen. Het kon ook zijn dat ze in haar kleedkamer wachtte tot iedereen weg was, en pas naar buiten kwam als het donker was. We besloten geen risico te nemen en te posten op het terras.

De serveerster daar vertelde dat ze helaas ging sluiten. Dom van ons, het was tenslotte ook al negen uur. Aan de andere kant van de straat was nog een tafeltje vrij met uitzicht op De Plantage. Naast ons zat Kees Prins met een mevrouw. Omdat we nog een extra stoel nodig hadden, vroegen we of we hun lege stoel mochten hebben. Dat mocht niet. Ze verwachtten nog gezelschap. Vijf minuten later schoof Wilfried de Jong aan.

We kregen het idee dat er naast ons wilde plannen werden gesmeed voor een nieuw televisieprogramma. Zo nu en dan konden we de mevrouw of Kees Prins tegen Wilfried de Jong horen zeggen dat “het wel inhoud moest hebben.” Wilfried de Jong knikte dan bedachtzaam en keek nog maar eens naar de papieren die naast zijn kop koffie lagen.

Na een uur moest Kees Prins naar het toilet. Hij had een korte broek aan en droeg een bril en een blauw petje. Hoewel hij pas 53 is, zag hij eruit als een actieve oudere. Zo eentje die je op de cover van een 50+ blad kunt aantreffen. Hij leek in niks op Kamphuijs of zanger Melvin. Hij had wel een vief loopje, dat moest je hem nageven.

Terwijl Prins zich ontlastte, bedacht ik dat hij het antwoord moest kennen op een van de meest prangende vragen van De Ridders: waarom deed Kees Prins de stem van Peter-Jan Rens in de uiteindelijke versie van de film Brandende Liefde?
Jan Wolkers, de schrijver van het boek waar de film op gebaseerd is,  kon ons indertijd alleen maar vertellen dat hij Rens een ongelooflijke lul vond. Geluidsman Ad Roest dacht dat Rob Houwer de stem van Meneer Kaktus te licht vond. Maar ja, één bron is geen bron, behalve dan in het geval van Hebron.

Toen Kees Prins langs ons tafeltje kwam zag ik mijn kans schoon. Ik haspelde iets als “MeneerPrinsmagikwatvragen? Mijnvriendenenikvragenonsaljarenaf waaromudestemvanPeter-JanRensinBrandendeLiefdedeed.”

Kees Prins zat niet echt te wachten op deze belangstelling. Hij keek eens verveeld omhoog, zuchtte en zei toen: “Volgens mij vond Houwer Peter-Jan Rens een miscast, met z’n ielige stemmetje. Toen heeft hij mij gevraagd of ik de rol wilde inspreken. Maar het resultaat is er niet echt beter op geworden.”

Het was een helder antwoord. Op dat moment had ik hem moeten bedanken en hem naar zijn tafel moeten laten gaan. Maar nee, ik moest zo nodig een flauw grapje maken: “U deed toen ook de stem van de Bruine Beer in die VPRO-kinderserie. Ik weet nog dat ik het als kind zo raar vond dat Monique van de Ven haar vinger heel hard in de anus van de Bruine Beer duwde.”

Kees Prins klakte met zijn tong tegen zijn gehemelte.
“Mja”, zei hij, en liep door.

Een half uur later stapte Kees Prins op zijn degelijke nieuwe fiets met ingebouwde lichtjes. Hij keek maar niet meer onze kant op.

Froukje Jansen hebben we niet meer gezien. Wel stond een beschonken Patrick Lodiers even later midden op een druk kruispunt op een bestelde taxi te wachten. Toen deze er na anderhalve minuut nog niet was, hief hij met een verontwaardigde blik zijn armen in de lucht. ‘Zo ga je niet om met de man die Nederland De Lama’s heeft geschonken’, leek hij te denken.

Ook mooi.


1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren
Gemiddelde: 4,60
Aantal stemmen: 5
Loading ... Loading ...
Link naar deze pagina
Maak favoriet
Mail ons!
<<< Ga terug

Over de auteur

Bekendheid kreeg hij met de presentatie van de AVRO's Wie-kent-kwis met de zogenaamde marmotten-race, waarbij het echter om cavia's ging. Hij werd verkozen tijdens het Conclaaf van april 2005 en is auteur van onder meer het boek: "Standing Firm: A Vice-Presidential Memoir".

2 Reacties op “Een avond met Kees, Wilfried en Patrick. En zonder Froukje.”

  1. Haha, ik val bijna van mijn stoel van het lachen. Daar maak ik trouwens geen goede beurt mee in de stiltecoupe…

  2. Geniaaaaaal. Meer, meer, meer…!

Laat een bericht achter