Tot de dood ons Twittert

Nu zijn we er bij de Ridders al geen groot fan van – althans niet op de hippe manier van nu. Maar soms is het toch allemaal wat raar met die digitale wereld.

Op 10 april 2009 stond in de Volkskrant: “Ik ben te oud. Ik snap iets niet. Dat twitteren. Mijn kinderen, die je toch tot de voorhoede van het moderne leven kunt rekenen, vinden het volkomen onzin. Alleen een paar nerds doen het bij hen op school. De eenzamen en verdrukten, zeg maar, de jongens met acne. En Maxime Verhagen dus.” Het was het begin van een vermakelijke column over Twitter. En de kontknijpende Balkenende. Zoiets.

Deze avond maakte de Volkskrant om half tien precies wereldkundig dat de schrijver van de column, Martin Bril, is overleden in zijn woonplaats Amsterdam.

Dat columnisten overlijden, en soms op jonge leeftijd, daar doe je niets aan. Verdrietig is dat ook niet eens echt. Voor zijn gezin, voor zijn collega’s – natuurlijk. Voor mij is het vooral jammer. Jammer dat het oeuvre van iemand die ik om zijn werk bewonder niet meer groeit. Bij anderen ben ik daar weer blij om. In dit geval niet. Het is heel jammer – verdrietig jammer zelfs. Maar niet verdrietig.

En het is wrang. Verdrietig wrang:

Ruim een etmaal voor het nieuws van de Volkskrant loopt ‘Passetti‘ naar zijn PC en logt in op Twitter. Hij tweet:

RT @jochemgeerdink. Ga je even eten, schijnt Martin Bril te zijn overleden… :-O

Haast niemand heeft het gezien en niemand weet hoe het bericht er is gekomen.

Rare wereld. Het had een mooie column opgeleverd.


1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren
(nog geen stemmen)
Loading ... Loading ...
Link naar deze pagina
Maak favoriet
Mail ons!
<<< Ga terug

Over de auteur

De digitale pen geslepen en klaar voor een joyride op de digitale snelweg. Vriendelijk waar dat kan maar streng waar dat moet.

Een reactie op “Tot de dood ons Twittert”

  1. Da’s waar ook! Iemand liet me dat berichtje dinsdagavond nog zien.

    Heel apart.

Laat een bericht achter