De tirannie van Van Dobben

Radio 538 heeft een doodenge actie bedacht. Als je op Koninginnedag een broodje Van Dobben Croquet koopt, maak je kans op een jaar lang gratis Van Dobben bitterballen. Nou, dank je partytime.

Al jarenlang krijg ik op terrassen schuldbewuste blikken van mijn gezelschap als er -meestal op vrijdagmiddag- bitterballen worden besteld. In Amsterdam hebben cafés er namelijk een handje van om louter Van Dobben-ballen te serveren. Dat vinden ze chic denk ik. Maar het is gewoon dom. De Van Dobben-bal is een te dure en overschatte meelbal met een klets Maggi erdoor. Ik weiger dan ook pertinent mee te eten van de Van Dobben-garnituren. Steevast wordt er voor mij een portie vlammetjes besteld. Dat is tenminste een eerlijke partysnack.

Geef het maar toe: u moest ook twee keer kijken!

Er zijn twee redenen waarom niemand meer Van Dobben snacks zou moeten eten. De eerste is de smaak. De fabrikanten gaan er prat op dat zij de enigen zijn die fatsoenlijke bitterballen en kroketten produceren. Ze doen het voorkomen alsof een chef-kok elke bal hoogstpersoonlijk volspuit met een melange van overheerlijke en exquise vleesdelicatessen. Niet is minder waar.

Het begint al bij het omhulsel. Een goede bitterbal is mooi rond en wordt omgeven door een gelijkmatige laag bruin paneermeel. Bij Van Dobben vinden ze dat echter veel te gewoon. Ze vonden het er wel een goed idee om een keiharde bleke laag rondom de vulling te maken. De kleur doet denken aan de natte flats van een kameel op leeftijd. De kleine gezwellen die op de korst zitten zag ik voor het laatst elders toen een oudtante wondroos op haar onderrug had. Een dag later stierf ze.

Wie zich eenmaal door de buitenste rand heeft geworsteld, wacht de ergste beproeving. De vulling van de Van Dobben is te zout, hopeloos vermalen en smaakt nergens naar. Ik neem nu trouwens wel de ballen van Van Dobben als voorbeeld, maar ik had net zo goed Kwekkeboom of Oma Bobs kunnen gebruiken. Dezelfde verschrikkelijke smaak, dezelfde arrogante uitstraling van ‘wie doet me wat’.

Dat brengt me bij de tweede reden waarom de Van Dobben zo’n wanstaltig product is. Kijk, het staat iedereen vrij om voedsel te produceren dat niet lekker is. Ik houd bijvoorbeeld niet van eierkoeken, maar ik heb er ook geen last van. Eierkoeken? Ik kan er niet warm of koud van worden. Hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld Aromat.

Hoe anders is het gevoel bij die arrogante potsenmakers van Van Dobben!
Ze doen er alsof De Heere hoogstpersoonlijk de Van Dobbensnacks schiep. Alsof Adam op de zesde dag gevraagd werd of hij nog wat te snacken bliefde en daarop antwoordde: “Nou, ik lust wel wat hartigs eigenlijk.” En dat HIJ daarop met een schaal van die gebobbelde bleke ballen aankwam.

Neem nu de kroketten van Van Dobben. Die heten daar ineens Croquetten. De boodschap van de parvenus van Van Dobben is duidelijk: “Onze producten zijn ver verheven boven alle andere snacks. Geloof je het niet? Kijk maar, we schrijven kroket met een C en een Q. Als dat geen kwaliteit is!” En met die mentaliteit van misplaatste superioriteit verziekt Van Dobben al sinds 1945 onze vaderlandse snackmarkt. En dat mag allemaal maar van de hoge heren in Den Haag.

Bedenk u de volgende keer als u bij het diepvriesvak in de supermarkt staat dat er prima betaalbare en gezonde alternatieven zijn. Neem nu de 20% rundvleeskroket. Geen opsmuk, geen pretenties en een smaaksensatie waarvoor Nederland al sinds de jaren zestig valt. En ook zijn kleine broertje, de 10% kroket, is prima te verhapstukken. Stuk voor stuk snacks zonder kapsones en mét van die lekkere draadjes in de vulling.

En anders eet u donderdag op het Museumplein met een oranje kroontje op uw bakkes toch lekker zo’n over het paard getilde Van Dobben croquet. Met het risico dat u 208 verpakkingen van dat vullis wint. Er is trouwens ook 5000 euro te winnen, maar ik zou het risico niet willen lopen.