Twee shows

In korte tijd was ik twee keer bij een grappige talkshow.

De eerste keer stond ik een uur in de rij, met mijn vip-kaarten. Toen ik als eerste naar binnen liep, werd ik gefouilleerd, moest ik door een detectiepoortje en werd mijn tas doorzocht en apart gezet. Binnen moest ik nog eens ruim een uur wachten.

De tweede keer liep ik zo door. Ik mocht mijn jas ophangen of meenemen, ik kon eerst wat eten aan de bar. Mocht daarna doorlopen naar de studio. Wachttijd: nul. Controles: nul.

De eerste keer werd er veelvoudig gewaarschuwd: geen foto’s maken. Absoluut geen foto’s maken. Géén foto’s. En ook niet hysterisch het podium oprennen. Niet doen. Maar wel juichen, hard juichen, even oefenen met juichen, dat mag nog wel wat harder juichen.

De tweede keer was er geen waarschuwing. Foto’s maken mocht, maar liever niet tijdens de muziek. Dat stoort met de apparatuur. Neem een drankje, doe alsof je in het café zit. Hysterisch het podium oprennen kon niet, het hele publiek zat min of meer al op het podium.

De eerste keer kwam de presentator het podium op. Extatisch gejuich – alsof dat geoefend moest worden. He’s awesome, zoemt het door het publiek. Ontspannen leunt hij tegen zijn bureau. ‘Leuk dat jullie er zijn’, zegt Jon Stewart van The Daily Show. ‘Hebben jullie vragen aan mij, of over de show?’

De tweede keer kwam ook de presentator het podium op. Geklap. Voor de zekerheid doet de regisseur nog even extra voor hoe hij het wil hebben. Ontspannen leunt Matthijs van Nieuwkerk tegen de tafel. ‘Leuk dat jullie er zijn. We waarderen het echt heel erg en gaan ons best doen jullie een leuke show te geven. Oh wacht, we beginnen over 4 seconden. Genieten he, dit is leuk!’

Het begint. Jon Stewart zit eenzaam achter zijn bureau. Het publiek op afstand, zijn crew achter het decor. Matthijs van Nieuwkerk is niet alleen, het publiek klapt op een meter afstand. Hij zit knie-aan-knie met Giel Beelen.

Eerste en tweede show: geen fouten, niets moet overnieuw. De tweede is live, de eerste niet. Maar had dat zo kunnen zijn.

Maar dan het grootste verschil. Jon Stewart is grappig.

Gummbah is op bezoek bij Matthijs. Samen met Beppie Melissen is hij bezig met een theaterstuk. Matthijs vindt de strips van Gummbah gaan over poep en pies. Beppie zegt dat er meer achter zit. Matthijs vraagt niet door. Dat was woensdag.

Diezelfde avond had Jon Stewart Joe Nocera op bezoek, een New York Times columnist. Stewart vraagt hoe het kan dat CNBC – een Amerikaanse nieuwszender -  de financiële crisis heeft kunnen missen. Hoe het kan dat zij nooit kritische vragen stelden aan CEO’s. Hij laat een clipje zien waarin een politiek commentator van CNBC aan een bankeigenaar vraagt hoe het gaat met de zaken. ‘Goed, heel goed’, aldus de CEO. Daar is nog wel wat meer over te zeggen, dus CNBC komt met een follow-up vraag: ‘Hoe is het om miljardair te zijn?’

Jon Stewart zucht diep. ‘Vragen aan een CEO of het goed gaat met zijn bedrijf (…) is net zoiets als een vraag stellen aan orkaan Katrina. ‘Hey Katrina, ze zeggen dat je zeer zware windstoten bevat. Is dat zo?’ Katrina: ‘Nee hoor, in mij schijnt de zon.”

En daar kan Matthijs niet tegenop. Die is niet grappig. Niet kritisch genoeg. Hoe goed hij het ook doet.


1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren
Gemiddelde: 3,00
Aantal stemmen: 2
Loading ... Loading ...
Link naar deze pagina
Maak favoriet
Mail ons!
<<< Ga terug

Over de auteur

Jonkvrouw Jet is 28 en volgde vorig jaar de presidentsverkiezingen in de VS. Nu onderzoekt ze hoe Amerikanen worden geraakt door de economische crisis.

Een reactie op “Twee shows”

  1. Jon Stewart heeft een late night comedy show met een team ijzersterke grappenschrijvers en Van Nieuwkerk presenteert een hooggewaardeerd luchtig actualiteitenprogramma rond etenstijd. Onzinnige vergelijking.

Laat een bericht achter