Nederland Muziekland viert feest
Het kon niet op voor de Nederlandse muziekliefhebbers de afgelopen weken. Eerst Krezip uit elkaar (Jacqueline wil haar eigen ding doen) en toen Di-rect kapot (Tim wil zelf liedjes gaan maken). En nu is het enige echte Diemense nederhopduo Lange Frans en Baas B ook nog eens uit elkaar.
‘Lange’ gaat gewoon door. Logisch natuurlijk, als je verder niets anders kan dat slechte teksten bedenken en in iedere scheet die er wordt gelaten een complot ziet. Baas B gaat weer doen waar hij wel goed in is, en zoekt zijn heil in het blowen van gedroogd gras en het lastigvallen van 17-jarige meisjes rond het NS Station Diemen-Zuid.
In de Ridderburcht worden kroezen gevuld en dansjes gemaakt. Want de opheffing van lieden die de Nederlandse popmuziek een slechte naam bezorgen is een goede ontwikkeling en een direct gevolg van alle crises die wij tegenwoordig mee maken. En aangezien de crisis nog een paar jaar zal voortsudderen en er vast nog enkele “topbands” zullen sneuvelen, hier de top 3 van bands die de Ridders kunnen missen als kiespijn. Meer suggesties zijn welkom in de comments.
-
Kane
Onbetwist op nummer één. Al jaren roepen zij zichzelf uit tot dé rockband van Nederland, terwijl de band nog niet één keer een fatsoenlijke rockplaat heeft gemaakt. Van een band is trouwens bijna niet te spreken met een bezetting die na iedere menstruatieperiode van de frontman wisselt. Ziet Marco “Dinand” Woesthoff zelf dan ook niet in dat het niets is of ooit zal worden? -
Nick en Simon
De twee over het muzikale paard getilde Palingzangers hebben de wind in de rug. Geheel onterecht natuurlijk, want nog nooit hebben wij ze kunnen betichten van iets dat op muziek lijkt. Met hun infantiele teksten en simpele melodietjes beroeren ze menig meisjeshart en weten daarmee op vakkundige wijze de smaak van een hele generatie naar de gallemiezen te helpen. -
Marco Borsato
We snappen dat volksstammen met hem weglopen en dat hij met zijn ogen dicht het Gelredome zes keer uitverkoopt. Maar kan iemand de beste man vertellen dat hij over zijn hoogtepunt heen is. En dat de ruif van John Ewbank toch ook echt een keer leeg moet zijn. Na zoveel epische ballades heeft ook Borsato een aanzienlijk deel van de samenleving murw gezongen. En daar mag hij best een beetje verantwoordelijkheid voor nemen.















30 maart 2009 bij 07:56
Hulde voor deze wijze woorden!