Momenten dat ik wel een sigaretje lust

Ik ben van de anti-rookpolitie. Maar ik zal geen lang en feitelijk betoog houden over de longontsteking die ik ooit had en de hoestaanvallen die daarbij hoorden. En dat die terugkomen in rokerige café’s. En dat in andere landen het rookbeleid zonder mopperen wordt ingevoerd. Daarover nu niets. Want stiekem zijn er momenten dat ik namelijk best een sigaretje zou lusten.

De eerste keer was tijdens een lange en pijnlijke vergadering in het LVC, het alternatieve uitgaanscentrum van Leiden, waar ik achter de bar stond. Er was ruzie. Er waren twee kampen. We besloten een korte pauze in te lassen en de rokers draaiden driftig hun sjekkies.

Jonkvrouw Jet zat daar maar. Met de handen vrij, een blik die ze niet op het vloeipapier kon richten en haar lippen die zich na het draaien graag om de rokershouvast hadden vastgeklampt. Het enige dat restte was ongemakkelijk op de handen gaan zitten, per ongeluk de blik opvangen van een mede barpersoon, die zich dan snel weer richtte op zijn sjekkie, terwijl mijn lippen zich in een pijnlijke glimlach manoeuvreerden.

Een sigaret was lekker geweest.

Een paar jaar later, wilde ik wel weer een sjekkie, toen ik mijn ontslag indiende bij mijn eerste werk. De verbijstering binnen de organisatie was enorm – mensen werden geacht te blijven tot aan hun pensioen. Ik rende naar buiten voor een sigaret-vervangende-frisse-hap-lucht en stond aan de grond genageld toen mijn baas – aan wie ik zojuist het slechte nieuws had verteld – naar buiten kwam met zijn sigaret. Hij wel.

Jaren later ging ik aan de slag bij DAG. Inmiddels bleek ik zodanig geëvolueerd dat ik mijn zelfgenomen ontslag doorkwam met een paar flinke stuiters en zonder hunkering naar een sigaret. Ik dacht: Darwin is klaar, de evolutie is geslaagd.

Maar helaas. Gisteren bleek het toch niet zo’n feest. Door strubbelingen op de werkvloer, harde woorden en genomen beslissingen kwam er een mededeling. En omdat ik niemand mocht vertellen over de mail met de boodschap, wenste ik een sigaret. Ogen dicht, handen geconcentreerd om het vloeipapier en diep, diep inademen. De pijn van de rook voelen, de kou van de buitenlucht en verder even he-le-maal niks.

Gelukkig hadden ze kaassouflées in de kantine.


1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren
(nog geen stemmen)
Loading ... Loading ...
Link naar deze pagina
Maak favoriet
Mail ons!
<<< Ga terug

Over de auteur

Jonkvrouw Jet is 28 en volgde vorig jaar de presidentsverkiezingen in de VS. Nu onderzoekt ze hoe Amerikanen worden geraakt door de economische crisis.

2 Reacties op “Momenten dat ik wel een sigaretje lust”

  1. Gewoon beginnen, het is nooit te laat om roker te worden.

  2. Maar RIDDER Jet een kaassoufle haalt het echt niet bij een peuk op zulke momenten…ik kan het weten.

Laat een bericht achter