Dagboek van een hardloper

Allereerst een disclaimer. Ik zeg niet dat ik een hardloper ben. Net als een zojuist afgestudeerde student journalistiek, niet automatisch journalist is. Want journalist is een titel die je moet verdienen, niet een cadeau dat je krijgt bij het in ontvangst nemen van je diploma. Hetzelfde geldt voor een hardloper.

13.15: ik besluit te gaan hardlopen, ik drink een half glas water ter voorbereiding. Een uur geleden at ik twee boterhammen met jam.
13.19: ik twijfel, want ik zie op de hoek van de straat nog een klein vlokje sneeuw liggen.
13.20: ik besluit dat het hardloop ontwijkendgedrag is en trek mijn nieuwe renschoenen aan.
13.24: ik zet Bill Wyman & the Rhythm Kings aan en begin te rennen. De straat uit, het park in. Ik ben trots en geniet van de muziek.
13.29: het volgende liedje swingt niet hard genoeg en ik spoel door. Bill Wyman stelt Rhythm Queen ‘Beverley Skeete’ voor en ik vraag me af waarom zijn niet gewoon koning mag zijn. Dat leidt me zeker 2 minuten af van het rennen. Zou zij het vervelend vinden? Haar collega’s zeggen het liefdevol, als een eretitel.
13.31: Kramp in mijn rechterkuit
13.32: Nog even het liedje afluisteren en dan stretchen.
13.34: Au. Stretchen. Au.
13.36: Strompelend ren stiefel ik verder.
13.37: Het gaat beter.
13.38: Vroem! Daar ga ik! En maar swingen, die Rhythm Kings. En ik hobbel pittig mee.
13.39: Misschien was iets meer dan een slokje water handig geweest. En ik heb honger.
13.44: Die wandelaars mogen wel opzij, hardlopers joggers hebben voorrang, en ik ren alweer 8 minuten nonstop en het gaat goed. GA WEG! Mijn conditie staat het toe te roepen en de wandelaars (5 mensen náást elkaar) schieten de bosjes in. ‘Je kan het!’ roepen ze me na. Lachend.
13.46: Op de grond staat 2400, ik ben begonnen bij 5200, maar mijn huis was daar nog een paar minuten rennen vandaan. Ik weet dat ik in elk geval 3 kilometer heb gerend en op de helft ben.
13.47: Trots gevoelentje ebt snel weg als blijkt dat ik verkeerd ben gerend gesjokt en een stukje terug moet om de brug over te kunnen. Of ik moet zwemmen, maar daarvoor is het te koud.
13.51: Daar is de Chinees. Ik mag weer even uitrusten. Elvis zingt over dat ‘ie een poor boy wordt genoemd, maar de liefde kent en daarom juist rijk is.
13.53: ik ga weer rennen.
13.57: Het doet pijn en ik vind het jammer dat ik nergens kan afsnijden en door moet. Langs de druilerige flats van Slotervaart.
13.58: Een man loopt langs, hij fluit me na en maakt een vies gebaar. Het is een Marokkaan man en ik besluit nooit in het donker te gaan rennen.
14.02: Alles doet pijn. Alles. Mijn kuiten, mijn rug, rechtsonder in mijn zij steekt het, ik heb honger en dorst en met nieuwe schoenen een rondje om de Sloterplas rennen is een slecht idee. Ik haal een wandelaar ternauwernood in.
14.09: Nog even, nog even! Ik kijk elke wandelaar recht aan. Ik eis ondersteuning. Ik eis een ‘Yes You Can’, maar iedereen kijkt weg. Zeker bang dat ik ze in elkaar ga slaan als ze me recht aankijken. Goede buurt.
14.10: Ik ren nog steeds.
14.12: Ik ren. Tot het kunstwerk… tot de paaltjes… tot de weg.
14.13: Zes kilometer gestiefel, gehobbel, gekreun, gesteun en gemopper. Maar ik heb het gehaald. Ik heb geen kracht meer om mijn handen in de lucht te gooien en een fictief lint omver te rennen.
14.14: Als ik ben uitgepuft kroon ik mezelf tot Hardloop Ridder van de Week. Ook al ben ik jonkvrouw.


1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren
Gemiddelde: 5,00
Aantal stemmen: 1
Loading ... Loading ...
Link naar deze pagina
Maak favoriet
Mail ons!
<<< Ga terug

Over de auteur

Jonkvrouw Jet is 28 en volgde vorig jaar de presidentsverkiezingen in de VS. Nu onderzoekt ze hoe Amerikanen worden geraakt door de economische crisis.

3 Reacties op “Dagboek van een hardloper”

  1. ‘t Is wat laat, maar: Yes you can!

  2. Herkenbaar +1
    Gezond +1
    Hou’m vast!

  3. Neem gewoon een squashabonnementje!

Laat een bericht achter