Josti Hero

Vroeger zag je zulks alleen bij Sylvia Millecam en Marnix Kappers.

Vroeger zag je zulks alleen bij Sylvia Millecam en Marnix Kappers.

Er was een tijd dat Nederland een collectief zwak had voor de Josti Band. Er ging geen week voorbij of de vrolijk rood bevlinderstrikte Josti’s mochten wel ergens op een publieke zender hun minimalistische versie van Stille Nacht of De Sambaballensamba ten gehore brengen.

Voor het onwaarschijnlijke geval u de Josti Band niet kent: dit gezelschap van mensen met het syndroom van Down of een andere verstandelijke beperking vergaarde met name in de jaren negentig roem als aandoenlijk muziekensemble. Elk lid speelt een of twee (soms zelfs drie) noten op zijn of haar instrument. En als je dan genoeg leden bij elkaar zet, krijg je vanzelf een klank die zich in het gunstigste geval laat omschrijven als ‘eclectisch’.

Overigens doet de mare de ronde dat de keyboards van sommige zwakke broeders onder de Josti’s niet zijn aangesloten. Volgens een nog vuiger gerucht heeft dat niet hun ondermaatse muzikale kwaliteiten als oorzaak, maar het feit dat lekkende kwijl wel eens een gemene kortsluiting zou kunnen veroorzaken. Maar dat terzijde.

Ondanks hun hoge sympathiegehalte is de Josti Band nooit als ‘cool’ ervaren. Pubers liepen (en lopen) niet met T-shirts van hun favoriete Down-fluitist rond, zeg maar. Sterker nog: het woord ‘Josti’ is tegenwoordig synoniem voor iemand met beperkte verstandelijke vermogens. Een simpele ziel, een ramenlikker.

De Josti Band maakt voor het spelen van haar muziek gebruik van een vernuftig kleurensysteem. Omdat het beheersen van het notenschrift om voor de hand liggende redenen niet mogelijk is, zijn de toetsen van de Josti-instrumenten met verschillende kleuren stickers beplakt. Een intellectuele zin als ‘Blauwe Ruis, in mijn ziel en in mijn oren’ laat zich in Josti-taal ongeveer vertalen als: ‘rood, groen, rood, geel, blauw, rood..’ etcetera.

Een briljante zet. Maar Nederland vond het maar stom. Het roepen van ‘Rood, blauw, rood’ -al dan niet met een uit de mond hangende tong- werd een manier om slechte muziek te beschimpen. De Josti Band verdween langzaam weer in de anonimiteit van het schnabbelcircuit.

Jan-Joost speelde Guitar Hero binnen een dag uit.

Jan-Joost speelde Guitar Hero binnen een dag uit.

Het wordt tijd om het Josti-oeuvre te herwaarderen. Want dankzij het spel Guitar Hero zijn er in deze dagen tienduizenden Josti’s in ons land. Guitar Hero is het Josti-spel bij uitstek. De enige verschillen zijn dat de muziek nu wordt afgelezen van een scherm en dat de aandoenlijke stickertjes zijn vervangen door knoppen op een te kleine gitaar. En vooruit: Klein Klein Kleutertje heet nu Ace of Spades of Bark at the Moon.

Zie ze voor hun televisie staan. Volwassen mannen en vrouwen vaak. Ingespannen turend welke kleur knopje ze nu moeten indrukken. Als de knoppen op een normale controller zouden zitten, was er niks aan. Maar door de kindergitaar wanen ze zich een echte muzikant. Net als een ‘echte’ Josti eigenlijk. De professionals kopen er een drumstelletje met gekleurde knoppen bij. Daarmee kun je gezellig je eigen Josti Band vormen.

Met een Guitar Hero shirt ben je tegenwoordig helemaal het mannetje. Maar bedenk dat u voor dat geld ook een Josti-Cap of een wagonlading Josti-stickers kunt kopen. Het is nog niet te laat om de Josti Band het respect te geven dat ze verdient.


1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren
Gemiddelde: 5,00
Aantal stemmen: 2
Loading ... Loading ...
Link naar deze pagina
Maak favoriet
Mail ons!
<<< Ga terug

Over de auteur

Bekendheid kreeg hij met de presentatie van de AVRO's Wie-kent-kwis met de zogenaamde marmotten-race, waarbij het echter om cavia's ging. Hij werd verkozen tijdens het Conclaaf van april 2005 en is auteur van onder meer het boek: "Standing Firm: A Vice-Presidential Memoir".

2 Reacties op “Josti Hero”

  1. …aldus de man die virtueel golft op zijn Wii.

  2. hahahahaha

Laat een bericht achter