Gewoon, omdat het kan

Iedere cultuur in Nederland kent zo zijn eigen beroepen. Gilden waar een bepaalde bevolkingsgroep zich in heeft bekwaamd en waar niemand anders zich nog aan durft te wagen. Je gaat de Poolse bouwvakker die vierentwintig-zeven bouwvakt echt niet vertellen dat hij zijn werk beter moet doen, toch?

Een Chinees wokt zich ongans in een restaurant met een onvermijdelijke naam als de Groene Draak of Lange Muur. Een Marokkaan rijdt als een idioot in een gedeukte Benz toeristen voor drie keer de aanbevolen prijs door de stad en Peruanen staan voor een hoerenfooi bij tochtige ingangen van winkelcentra met hun neven panfluit te spelen. En eenzame, ietwat zwerverachtige Indiërs? Die maken slechte polaroids en verkopen verlepte rozen.

Schaamteloos
Het vak van polariodmaker/rozenverkoper lijkt er één waar je niet graag in belandt als je als nieuwbakken Nederlander op de arbeidsmarkt komt. Niet in de laatste plaats omdat schaamteloosheid en zieligkijkerij behoren tot de basisvaardigheden van iedere ‘verkoper’ en je er waarschijnlijk geen reet mee verdient.

Schaamte heb je namelijk sowieso niet meer als je, avond in, avond uit dronken en/of verliefde mensen in gezellige dranklokalen lastigvalt voor een overpriced foto of roos. En om maar zo veel mogelijk te verkopen hebben deze mannen allemaal het boek ‘Zielig kijken voor Beginners’ gelezen. Helaas slagen er maar weinig, want de blikken roepen doorgaans meer ergernis dan medelijden op.

Op de spaarzame momenten dat iemand enige interesse veinst, krijgen de mannen het ook nog eens erg moeilijk. De Nederlander laat namelijk niet vaak zijn ware aard zien, maar als hij éénvijftig kan besparen ten koste van een straatarme Medelander, gaat hij over lijken. Met hangen en wurgen vindt er dus een ongemakkelijk gesprek plaats alvorens er voor drie klinkende euro’s een deal wordt gesloten. Voor ons een schijntje, voor die mannen toch al gauw weer twee broden, een pot witte bonen en een fles goedkope port.

Schrijnend
De aanblik van groepen Indiërs in krottige huizen zonder verwarming roept dan ook medelijden op, maar toch is het leed van deze mannen is schrijnender. Hun vak is namelijk uitstervende, aangezien de filmpjes die in de camera moeten niet meer worden gemaakt. Polaroid is vorig voorjaar al gestopt met de productie en de films zijn in het voorjaar echt op. Noem het jammer of noem het een zegen, feit is dat het beroep gedoemd is te verdwijnen. Middenin de kredietcrisis en met nog een paar maanden winter voor de boeg moeten ze er dus wel warmpjes bijzitten.

De enige redding zou zijn om te gaan fotograferen met de Fuijifilm rip-offs die her en der al op de markt zijn. Maar dat is het toch altijd net een beetje alsof je een RealDoll ligt te naaien. Het voelt lekker en ziet er van een afstandje wel oké uit, maar is het toch net niet.

Gewoon, omdat het kan
Zou het dus geen goed idee zijn om gewoon voor één keer om onze goed gevulde hand over ons hart te strijken, die vijf zloty’s te lappen en in plaats van een foto van jezelf te laten maken, een foto van de polariodmaker in kwestie te maken (met rozen natuurlijk)? Gewoon, omdat het nog kan. En omdat die mannen ook eens een fatsoenlijke maaltijd verdienen. Noem het met dit barre weer een stukje menselijkheid, waar onze neo-gristelijke landsbestuurders nog een puntje aan kunnen zuigen.

Mailen kan naar thomas@riddersvanhetvrijewoord.nl. Een expositie of mooi gebonden boek moet er wel in zitten, lijkt me. En aangezien iemand het goede voorbeeld moet geven:


1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren
(nog geen stemmen)
Loading ... Loading ...
Link naar deze pagina
Maak favoriet
Mail ons!
<<< Ga terug

Over de auteur

"I used to want to change the world. Now, I just want to leave the room with a little dignity."

2 Reacties op “Gewoon, omdat het kan”

  1. Prachtig idee! Die lui lopen hier echter niet rond, volgende keer dat ik in Amsterdam ben ga ik mijn best doen.

Laat een bericht achter