De stilte na de storm
Goh, wat saai. Barack Obama is nu echt president en de groote stilte is begonnen. Waren er maar ieder jaar verkiezingen.
Naar goed gebruik wachten de grote Amerikaanse nieuwszenders geduldig honderd dagen alvorens het beleid van Obama scherp onder de loep te nemen. Vooralsnog valt daar dus weinig spektakel van te verwachten. Misschien moeten we het van de entertainment-sector hebben? Helaas, de Late Night talkshows zijn de inspiratie een beetje kwijt nu de nieuwe president rustig aan het werk is.
Jon Stewart doet achter zijn desk bij The Daily Show hard zijn best om het niveau van vorig jaar te evenaren, maar zijn bronmateriaal leent zich er simpelweg niet meer voor. De montages blijven flitsend, en natuurlijk weet hij zo nu en dan de lachers op zijn hand te krijgen, maar er mist iets. Hetzelfde gemis is op te merken bij David Letterman en Conan O’Brien. Beide heren worstelen zich door hun openingsmonoloog om vervolgens een wat geforceerd applaus te oogsten. Die andere bekende talkshowhost, Jay Leno, zag de bui waarschijnlijk al hangen.
Zó 2008, maar zó veel leuker
Saturday Night Live misschien? De wereld lachte zich de afgelopen herfst collectief krom om de briljante persiflages van Sarah Palin, Hilary Clinton, John McCain en Barack Obama. Jammer genoeg zijn de komische breinen van NBC het spoor ook een beetje bijster. Matige sketches, matige gastacteurs en matige optredens van matige muzikanten. Ook het doorgaans zo geestige Weekend Update lijdt onder de creative dry spell van SNL. Seth Meyers doet zijn best om na het vertrek van Amy Poehler de eer hoog te houden, maar het is nergens meer zo leuk als pakweg drie maanden geleden.
Het is geen vetpot, zo’n post-verkiezingsjaar. De inauguratie van Barack Obama was het startschot voor een tv-seizoen vol middelmatigheid. Iedere vier jaar bloeien alle actualiteiten- en entertainmentrubrieken in de Verenigde Staten op, om vervolgens een paar maanden uit te hijgen en de kijker voor te schotelen met een slap aftreksel van betere tijden.
Waren er maar ieder jaar verkiezingen.
Loading ...
29 januari 2009 bij 11:35
Ik ben het gedeeltelijk met je eens, maar wie goed zoekt zal vinden. In dit geval buiten het televisiewereldje. Zo las ik dit artikel in de NYT. Misschien niet om (heel hard) te lachen maar wel een heel fijn kijkje in de keuken van de Oval-Office. En ik grinnikte toch een paar keer best hard.
http://www.nytimes.com/2009/01/29/us/politics/29whitehouse.html
29 januari 2009 bij 13:00
Wat is dat een briljant artikel in de NYT! Ook erg gelachen. Ja, ik mis het ook wel hoor, er was haast geen niet grappige tv meer te vinden eind oktober. Maar het is ook wel heel lekker er na al die maanden even niet meer mee bezig te zijn…
29 januari 2009 bij 16:13
Haha, Obama is nú al mijn favoriete president. ‘I’m not really a plates kind of guy’
Wehehe.
29 januari 2009 bij 19:51
En ik ga nog even door. Want ik was aan het genieten van mijn persoonlijke fascinatie: christenen in Amerika. Ted Haggard was weer even heteroseksueel, zei hij zelf. Ook al had hij kort daarvoor nog wel nagedacht over seks met mannen – maar het was een ongedwongen gedachte, zo bezwoer hij Oprah.
Ik zit dan te genieten, zo rond kwart over zeven ’s morgens op mijn computertje. I love Google.