De leugens van Web 2.0

Web 2.0 – wie dat ooit bedacht heeft mag zichzelf naar de hel Twitteren. Niet zonder trots geven de Ridders van het Vrije Woord u een inkijkje in de grootste farce van het web.

Web 2.0 is een zeepbel met aan alle kanten gaten, en alleen daarom al een natuurkundig wonder. Toegegeven: er zijn erg goede, leuke en bruikbare Web 2.0 toepassingen bedacht. Maar dat praat het nog niet goed. Ik bedoel, meneer Porsche en meneer Hitler hadden het heel gezellig ooit in Duitsland en ik ben dol op het werk van de eerste. Maar laten we voor die paar Volkswagens Kever niet direct de hele Tweede Wereldoorlog op gaan hemelen.

Brrrrrr... die kleur

Het stomste aan Web 2.0 is dat het een loze term is die bedacht is door een soort Dries Roelvink die al drie dagen niet op Nu.nl heeft gestaan. ‘En ik noem het web 2.0′ zei de goede man na het bouwen van zijn eerste site in Microsoft Frontpage. Gek genoeg is de term, die niets zegt, blijven hangen. Als je het internet dan toch in generaties zou willen indelen, dan zijn we al heel wat verder dan de tweede, neem dat maar even van me aan. De criteria zijn ook wat vaag, alleen al omdat niemand echt weet wat Web 2.0 is. In ieder geval heeft het te maken met een mooie, ‘glimmende’ layout, en daar ga ik nog wel in mee. Grote lettertypes, felle kleuren, prima. AJAX, PHP, Ruby, allemaal mooie nieuwe technieken en helemaal Web 2.0, maar geen enkel probleem voor mij.

Maar Web 2.0 geeft de macht aan de massa, en dat hadden ze nooit moeten doen. Opeens is Miep uit Meppel journalist en Joost uit Rotterdam is cameraman. Dat is niet erg zolang er maar een scheiding blijft tussen een professional en een hobbyist. Als die grens vervaagt heb je de dood in de pot. En het gebeurt nu al.

Ik stoor me mateloos aan websites die worden gemaakt in opdracht van mannen in pakken die zelf nog nooit verder zijn gekomen dan het bezoeken van telegraaf.nl via een snelkoppeling op hun Bureaublad, en die denken snel geld te kunnen verdienen met een site waarbij ‘jouw nieuws telt‘. Miep uit Meppel is namelijk een fantastische vrouw die appeltaarten bakt die beter zijn dan die van mijn oma, maar ze kan niet een ANP-bericht leesbaar herschrijven, of een genuanceerd beeld schetsen zoals een getraind journalist.

Toen ik ooit tijdens een stage bij de televisie een DVD moest omzetten naar professioneel Beta-formaat, mocht ik dat niet zelf doen op de PC, terwijl dat prima was gegaan. Het moest naar een speciaal bedrijf dat de maximale kwaliteit uit de schijf konden persen. Dat dat mijn complete maandinkomen kostte was geen enkel probleem, als het maar goed was. Die cultuur is bij de omroepen volledig verdwenen. Fragmenten worden niet meer opgevraagd bij Beeld en Geluid, maar simpelweg van YouTube getrokken. Die site is verschrikkelijk interessant door zijn omvang, maar heeft het moreel van Hilversum met een factor tien omlaag gebracht, waardoor een uitzending op het kwaliteitsniveau van 1960 gewoon kan.

Het internet is een fantastisch medium en een deel van de kracht is de onbeperkte grootte en de mogelijkheid voor iedereen om een website te beginnen. Dat oude media, in hun angst, krampachtig zijn en snel succes willen op het web begrijp ik. Maar in plaats van de slag naar kwaliteit te maken zijn er teveel die op verstikkende wijze proberen ‘jou’ te bereiken. En daar gaat het internet de komende tien jaar óf aan bezwijken, óf het gaat zich splitsen. En dan kan kwaliteit op het web, gemaakt door vakmensen of in ieder geval onder toezicht van vakmensen, echt beginnen.

Als het aan mij ligt maken meer websites de slag naar kwaliteit en worden Web 2.0 elementen ingevoerd als daar goed over is nagedacht en echt iets kan toevoegen. Als middel, niet als doel. Daarom gaan we volgende week pas echt van start met het stevig onder de loep leggen van Web 2.0 mislukkingen in binnen- en buitenland, als onregelmatige rubriek. Want sommige sites kunnen echt niet.


1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren
(nog geen stemmen)
Loading ... Loading ...
Link naar deze pagina
Maak favoriet
Mail ons!
<<< Ga terug

Over de auteur

De digitale pen geslepen en klaar voor een joyride op de digitale snelweg. Vriendelijk waar dat kan maar streng waar dat moet.

6 Reacties op “De leugens van Web 2.0”

  1. Volledig, 100%, compleet, absoluut en definitief mee eens.

    Hulde!

  2. Goed punt. Maar om even een persoonlijk stokpaard te verdedigen: ‘moraal’ moet zijn: ‘moreel’. EN.nl is btw al drie minuten aan het laden en weigert te verschijnen. Wellicht web 3.0?

  3. Ik ben ZO blij dat wij pro’s zijn.

  4. “Dat is niet erg zolang er maar een scheiding blijft tussen een professional en een hobbyist.” Puur uit nieuwsgierigheid – hoe zie jij jezelf Ridder Pieter?

  5. Ok, nu heb je het vooral over burgerjournalistiek, waarvan de kwaliteit inderdaad soms abominabel is. Maar je kunt niet ontkennen dat *jeukterm* “user generated content” een veel grotere rol is gaan spelen in de mediawereld, simpelweg vanwege goedkopere en overal verkrijgbare elektronica. Zonder mobieltjes met camera geen foto’s van hét moment van de Londense aanslagen (http://tinyurl.com/6q79lz), zonder cheap-ass videocamera’s geen enorme toevloed van beelden van de tsunami, etc.
    Maar een discussie over burgerjournalistiek is een andere dan die over het nut van Web 2.0. YouTube is meer dan oude film- of omroepfragmenten, het nodigt ook uit tot creativiteit en samenwerking. Wikipedia is óók een directe exponent van Web 2.0 – als in: de massa weet meer dan één – en los van de betrouwbaarheid is het wel een puike bron van vermaak (en lering). Bloggen en vervolgens in discussie gaan met je lezers, ook dat is Web 2.0.
    Neemt niet weg dat het hijgerige business-sfeertje dat om sommige nauwelijks levensvatbare sites hangt zeer irritant is.
    Tip: ga eens bij je beeldscherm weg, en lees dit boek! http://tinyurl.com/29mojh

  6. @DD: Als professional.

    @Cecile: Je hebt volkomen gelijk. Ik schaam me diep, heb het aangepast en mezelf geslagen met een klein houten plankje met spijkers, dat ik daarvoor heb gemaakt.

    @Ex-Beatle: Daarom zei ik ook dat er ook (veel) goede Web 2.0 initiatieven zijn. Dat YT en consorten creativiteit stimuleren onderken ik en dat doet me ook goed. Maar de normverlaging die ermee gepaard gaat baart me zorgen. Bovendien zijn er erg veel technieken en initiatieven die het wat triest maken allemaal, en ze gaan allemaal klappen ook de komende jaren. Qua technieken denk ik dan bijvoorbeeld aan de – wie gebruikt hem ooit – tagcloud, qua sites volgen later honderden voorbeelden. Bovendien is wat de massa maakt of waardeert lang niet altijd het beste of het meest nodig. Veel web 2.0-vehikels drukken alles dat anders of eigen is naar de achtergrond. Daardoor krijgen dingen die niet binnen drie seconden grappig zijn, geen aandacht meer. Dat is juist weer een enorme rem op creativiteit en samenwerking.

    Bovendien ben ik erg tegen de naam, het naampje voor het beestje. Als je maar je best doet is tegenwoordig alles web 2.0 – of helemaal niets. Laten we interessante technieken en fenomenen gewoon bij hun naam noemen, in plaats van te vegen tot Web 2.0. Een titel die overigens ook taalkundig erg treurig stemt.

Laat een bericht achter