Cold Turkey kerstdiner

Kerstmis kwam en midden in de Ardennen zat ik aan het strikt verboden 5-gangenmenu van l’Ormille – geen haar op mijn hoofd die klaagt. De champagne met een framboosje en twee rode besjes, de champagne cocktail, de amuses waren zalig – de wijn bij het eerste voorgerechtje ook.

‘Moet je toch de foie gras eens proeven’, zei mijn tafelgenoot, wijzend op wat naast de wijn op mijn bordje lag. ‘Die is echt lekker, samen met de zoete wijn. Smelt op je tong, enzo.’ Nu is het zo dat ik over het algemeen geen vlees eet. Ooit begonnen na jarenlange buikpijn. Stoppen met alcohol, koffie en vlees. Eén voor één weer beginnen. En bij vlees begon de buikpijn weer. Exit vlees.

Maar hier is het menu van tevoren bepaald. En zit ik dus aan de foie gras. ‘Ook wel faux gras genoemd’, aldus mijn wijze tafelgenoot. Na één hapje verorber ik de rest – mijn god, wat is dat lekker. Smelten op je tong, smaaksensatie, oraal orgasme enzo. Vleesch! Hier houdt mijn tong van, meer! meer! De parelhoen verdwijnt zonder mogelijkheid tot smelten in mijn maag. De ober brengt meer. Meer! Meer!

De volgende ochtend wandel ik langs de woeste beken van de Ardenne, drink ik gloeiwijn en eet ik een luikse wafel. Alles valt op de betonnen vloer in mijn maag.

‘Al het wild op onze kaart is hier in de buurt geschoten’, meldt de kok, als we om negen uur zijn restaurant binnenwandelen. Mijn maag protesteert – mijn geweten waarschuwt.  Maar ik haal mijn schouders op en bestel de wildschotel.

Na een amuze, het voorgerecht van slakken, een glas champagne en een champagne cocktail (de tweede alweer!) krijg ik een volle rode wijn ingeschonken en tilt de hulpkok de zilveren schaal op: everzwijn en versgeschoten hert op mijn bord.

De volle smaak van het vlees, de bite, de structuur en de textuur, de zalige combinatie met de wijn – het is verslavend. Wat heb ik dat als vegetariër gemist.

Mijn mond is sneller dan mijn verstand. Wat mijn mond wil, weegt zwaarder dan wat mijn maag brult. Vlees eten is verslavend -ik ben verslaafd.

Bij het ontbijt de volgende ochtend is er ham, verse tartaar en koude kalkoen. Ik vind het een teken, en kies een blokje kaas.


1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren
(nog geen stemmen)
Loading ... Loading ...
Link naar deze pagina
Maak favoriet
Mail ons!
<<< Ga terug

Over de auteur

Jonkvrouw Jet is 28 en volgde vorig jaar de presidentsverkiezingen in de VS. Nu onderzoekt ze hoe Amerikanen worden geraakt door de economische crisis.

2 Reacties op “Cold Turkey kerstdiner”

  1. Principes, Schmincipes!

  2. [...] een etentje met acht ridders vertaalt mijn eigen spagaat zich zo: Ik doop een wortel in de kaasfondue (vrouw), maar drink bier (man). Ik ben journalist bij De Ridders (man), maar begin ik deze column [...]

Laat een bericht achter