Allemaal jokken ze! Allemaal!

Jaja, de media liegen en bedriegen dat het eenen lieve lust is. Maar kunstmarketeers kunnen er ook wat van.

Je hoort ze vaak genoeg klagen, die schrijvers of filmmakers. Een recensent schrijft een snedige kritiek

Ik geloof alleen maar in de waarheid

Ik geloof alleen maar in de waarheid

van het geesteskind, een enthousiaste uitgever of promotor knipt het commentaar – volledig uit de context van het beoordelend betoog – en plakt het op de boekomslag of filmposter.

Niets mis mee, zou je zeggen als argeloze consument. ‘Kijk, de Volkskrant vond deze film over Oegandese diamantzoekers goed!’ ‘Een aanrader, zegt de recensent van de VN over dit boek over 17e eeuwse Poolse landarbeiders, nou, dat-koop-ik-dan-maar!’

Jokken
Leugens! Vertrouw die kreten niet! Een prachtvoorbeeld kwam ik toevallig vandaag tegen in een theaterreview van de New York Times. (overigens: het hoofd van de theaterrecensenten  aldaar – Ben Brantley – is de klassieke toneelcriticus: vlijmscherp, gevreesd, gehaat, en zeer homofiel. Met meer vijanden dan vrienden, wat alleen maar benadrukt hoe belangrijk zijn oordeel is. Check ook didhelikeit.com, een site compleet gewijd aan Ben Brantley voor mensen die te lui zijn om zijn – vaak onleesbare – reviews te lezen).

Knussig voor de open haard, kadootjes en sneeuw...hmmm!

Eén van Brantleys onderknuppels, Charles Isherwood, schreef onlangs een recensie van de mierzoete Amerikaanse kersmusical White Christmas. Zang, dans, wintertruien, ijsbloemen op de ramen, en verlangen naar tijden zonder terroristen en kredietcrises.

Isherwood vond’m matig tot slecht, en steekt dat niet onder stoelen of banken. Hij schrijft: The romantic heat generated by both couples put together wouldn’t melt a snowflake. Zijn uitsmijtende conclusie daarentegen is nog wel een tandje feller:

If some old-school Broadway escapism is what you’re looking for, and the prospect of singing the title tune along with a bright-beaming Broadway cast in festive sweaters fills you with seasonal cheer — at a time when cheer of any kind is in scant supply — “White Christmas” should be put somewhere on your wish list. For anyone else, however, the show will seem about as fresh and appealing as a roll of Necco wafers found in a mothballed Christmas stocking.

Oef, take that.

Nouja, take that…wat doet de beledigde, maar gezellig opportunistische producent: hij pakt de schaar en de lijmpot, en plakt de quote van Isherwood vrolijk op de musicalposter en banner. Een tikje ingedikt, ja, dat dan weer wel. Wat staat er namelijk op de banner (die ironisch genoeg boven de recensie wordt afgebeeld – zie dit screenshot): This cosy trip down memory lane should be put on your wish list – The New York Times.

Het – is – een – schande.

Werkelijk.


1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren
Gemiddelde: 5,00
Aantal stemmen: 1
Loading ... Loading ...
Link naar deze pagina
Maak favoriet
Mail ons!
<<< Ga terug

Over de auteur

L'homme nait sans dents, sans cheveux et sans illusions, et il meurt le meme, sans cheveux, sans dents et sans illusions

Laat een bericht achter