Vlieg maar, Vogelaar, vlieg!

Ze mag weer door. Gekooid als ze was door de boze journalisten, haar vervelende persvoorlichter en een volk dat haar steeds op de korrel nam. En nu fladdert Ella Vogelaar weer verder.

Wat moet dat zuur zijn. Als je eigen partij het vertrouwen in je opzegt, als je eigen partij niet meer wil dat jij minister bent met hun sticker op je buik. Ik vind het bijna zielig, maar het medelijden komt zo pas.

Ella Vogelaar

Ella Vogelaar

Want het was natuurlijk ook wel een draak van een minister. Niet alleen was ze schandalig slecht in haar omgang met de media, ze kreeg ook om de haverklap heftige kritiek. Als het dan al niet was van Geert “knettergek” Wilders, dan was het wel van woningcoöperaties of de SP. In de lijst ‘prachtwijken’ ontbraken de slechtste wijken van Nederland, en het plan werkte toch al voor geen meter. Of het was simpelweg de Kamer, die haar keer op keer op de vingers moest tikken. Om woonboten, wijken of uitspraken over joods-christelijke-islamistische cultuur.

Maar dat is niet alleen haar schuld. Een minster van Wonen, Wijken en Integratie slaat natuurlijk ook als een tang op een varken. Je hebt wonen, dat doe je in wijken. En je hebt integratie. En het is heel simpel en heel duidelijk: wonen valt onder Volkshuisvesting. Dat zegt de naam eigenlijk zelf ook al wel. Integratie is eventueel Justitie of liever gewoon Binnenlandse Zaken. Zegt de naam eigenlijk ook al een beetje. En dan ben je al snel het zielige vogeltje van de groep: niet eens een eigen echte portefeuille, maar een beetje weggemoffeld in een hoekje van VROM.

Dus ergens is het ook wel zielig. Het is zielig om zo incompetent te zijn en dan op zo’n belangrijke stoel te moeten zitten. Dat moet een beetje voelen als een operatiekamer in worden geduwd, een scalpel te krijgen, en iemands leven te moeten redden met een hersenoperatie, terwijl je net heel trots je VMBO-huidverzorging hebt gehaald. Het lieve mens heeft sociale academie gedaan for crying out loud. Maar, even eerlijk: niemand kan die loze portefeuille goed doen. Maar als je dan ook nog eens wat onhandig bent in het debat heb je al snel een groot probleem.

Goed, één ding vind ik wel echt wat sneu. De manier waarop. Ella is blijkbaar een gevoelig type, lief misschien wel, of gewoon een beetje dom. Dus waarschijnlijk voelt ze zich nu alsof ze zojuist is verkracht door een goederentrein op topsnelheid. En dat is niet alleen sneu, het is ook wat onkies. Want je kunt het arme mens niet gaan kwalijk nemen dat ze daar nooit had moeten zitten in de eerste plaats. Dat haar functie nooit had moeten bestaan. Dat ze lekker bij de vakbond had moeten blijven. Dat ze, kortom, nooit had moet worden gekooid in het pluche van Vak K. Want vogels moeten vliegen.

Het beleid van het zielige vogeltje:


1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren
(nog geen stemmen)
Loading ... Loading ...
Link naar deze pagina
Maak favoriet
Mail ons!
<<< Ga terug

Over de auteur

De digitale pen geslepen en klaar voor een joyride op de digitale snelweg. Vriendelijk waar dat kan maar streng waar dat moet.

Een reactie op “Vlieg maar, Vogelaar, vlieg!”

  1. [...] alleen je belabberde communicatievaardigheden zijn? Je lijkt haast het hyperactieve broertje van onze Ella: net zo onhandig in menselijke omgang, maar dan door te veel woorden in plaats van te weinig. Die [...]

Laat een bericht achter