Jeugdhelden

Ik was een jaar of tien toen ik Paradise City voor het eerst hoorde. Ik was direct verkocht. Daarna is het snel gegaan.

Binnen de kortste keren was ik helemaal weg van Guns N’ Roses. Appetite For Destruction, G N’ R Lies, Use Your Illusion I & II en zelfs het bijzonder matige The Spagetti Incident waren binnen de korste keren in mijn bezit. Wat volgde waren jaren van frustratie omdat ik veel te jong was om een concert van deze spuitende en zuipende rockhelden te bezoeken. Mijn hoop was gevestigd op 1997, als ik 16 was zou ik toch zeker wel groen licht krijgen om mijn helden in een uitverkochte Kuip te mogen aanschouwen?

Helaas, Axl Rose en zijn gigantische ego verpeste mijn kansen. Terwijl ik de baard in de keel kreeg besloot Guns N’ Roses ermee te stoppen. De band viel uiteen en al het talent week uit naar andere projecten. Alleen zanger Axl Rose dacht dat er nog wel wat viel te behalen met de merknaam Guns N’ Roses. Jarenlang waren er geruchten van een nieuwe CD: Chinese Democracy. Niet dat die nieuwe CD er ooit kwam. Van uitstel kwam afstel en de weinig overgebleven fans hadden de hoop inmiddels opgegeven.

Echter, Pinksteren en Pasen vallen op dezelfde dag, varkens kunnen vliegen en het vriest in de Hel. Het is November 2008, zo’n anderhalf decennium na het laatste grote succes van Guns N’ Roses, en ineens verscheen daar het langverwachte nieuw album. Ik was het dan ook aan mijzelf verplicht om deze CD netjes in de winkel te kopen. Terwijl ik naar huis liep met mijn gloednieuwe schijfje herinnerde ik me hoe goed de band ooit was, en hoopte ik stiekem dat Axl Rose een groep goede muziekanten bij elkaar had gezocht en van deze plaat een klein meesterwerk had gemaakt.

Helaas…

Jeugdhelden kunnen maar beter jeugdhelden blijven. De oogst van de nieuwe CD? Eén goed nummer (de titeltrack Chinese Democracy), een zooitje middelmatigheid en een toefje absolute ruk.

En nu maar hopen dat Ludwig van Beethoven niet besluit een nieuwe CD op te nemen. Dat is namelijk een andere jeugdheld van me.