I love fools’ experiments

De waardering voor het begrip award is naar een drastisch dieptepunt gedaald. Toch zijn er ook nog lichtpuntjes, zoals de Darwin Awards.

Toen ik vorige week las dat Lieke van Lexmond door de lezeressen van Cosmopolitan (het blad – niet de cocktail) werd uitgeroepen tot Fun Fearless Female 2008 realiseerde ik dat het met het begrip award slecht is gesteld. Want wat stelt het tegenwoordig nog voor als er voor iedere scheet een prijs bestaat?

De nobelste aller awards is zonder twijfel de Nobelprijs. Wetenschappers, auteurs of politici die iets wezenlijks betekent hebben voor de wereld krijgen naast de eeuwige roem ook een fijne 10 miljoen Zweedse Kronen mee naar huis, wat overeenkomt met ongeveer 1 miljoen Hollandse Zloty’s. Een echte prijs, een eerbetoon voor echte helden als Winston Churchill, Marie Curie of Paul Crutzen.

De Darwin Award is een prijs voor de wat minder bekende helden. Helden die op hun manier ook veel betekend hebben voor de wereld. De award wordt namelijk uitgereikt aan mensen die op een uitzonderlijk domme manier verongelukken en zich op die manier onttrekken aan de evolutie. De gedachte is dat de persoon zo dom is, dat hij erkenning verdient omdat hij zijn eigen (inferieure) genen uit de genenpool verwijderd. Het lijkt mij de meest zinnige award die er in de wereld te vergeven valt.

De award kent, zoals iedere fijne prijs, een paar voorwaarden. Zo moet je dood óf onvruchtbaar zijn en moet je het ongeluk zelf veroorzaakt hebben. Josti’s, Ron Brandsteder en andere gehandicapten zijn uitgesloten van mededinging en het ongeluk moet te checken zijn. Wanneer je aan deze voorwaarden voldoet kun je je inschrijven op de website van de Darwin Awards en daar je verhaal achterlaten.

Een voorbeeld van zo’n verhaal is dat van de Spanjaard die het, ondanks een storm en afgekondigde noodtoestand, toch een goed idee vond om met zijn kite het strand op te gaan. Na door de wind te zijn meegenomen en een paar gebouwen van (iets te) dichtbij te hebben ontmoet, is hij zijn vermogen tot reproductie verloren. Of de man uit Vancouver die de oven waarin hij pizza’s bakt aan het schoonmaken was met benzine, terwijl de waakvlam nog aan stond. Een explosie en een vlucht van dertig meter later, bleek ook deze man zichzelf onbewust te hebben genomineerd voor een Darwin Award.

De prijs bestaat uit de eeuwige roem en de troostende gedachte dat veel mensen jouw verhaal smakelijk zullen vertellen als ze met hun vrienden in de kroeg staan. En ik denk dat ergens in Downe, Engeland een man ligt de glimlachen in zijn graf. Want zoals Charles Darwin ooit zelf zei; “I love fools’ experiments. I am always making them.” En kijk waar dat hem heeft gebracht.


1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren
(nog geen stemmen)
Loading ... Loading ...
Link naar deze pagina
Maak favoriet
Mail ons!
<<< Ga terug

Over de auteur

"I used to want to change the world. Now, I just want to leave the room with a little dignity."

2 Reacties op “I love fools’ experiments”

  1. Een mooie is ook de twee jongens die op het hoogste punt van het viaduct een wedstrijdje hangen deden. Er was overigens ook een plek met slechts enkele meters hoogteverschil boven struikgewas, maar dat is natuurlijk niet stoer. De winnaar van de weddenschap heeft daarvoor een Darwin Award gekregen.

  2. Of de man die de oplegger van een vrachtwagen moest schoonmaken. Het betrof hier een oplegger die gebruikt wordt voor het bevoorraden van benzinestations. De beste man klom in de tank en wilde zeker weten of die wel echt helemaal leeg was. Maarja, het was nogal donker. Zijn aansteker bood uitkomst…

Laat een bericht achter