De kansen die Congo biedt

Ach en wee, dikke pech voor de Congolezen. Europa wil geen troepen sturen naar het door god, allah en satan vergeten oerwoud om orde op zaken te stellen. Jammer. Want er zijn genoeg redenen om het wel te doen.

Helmen zijn zo 1995...

De Standaard, de beste Nederlandtalige krant van de ex-kolonisator, heeft altijd wel goede voelsprieten in diplomatiek Brussel. Daarom geloof ik ze ook op hun woord als zij zeggen dat Europa er niet over peinst om zelf extra militairen te leveren voor de nu al 27.000 koppen tellende VN-macht MONUC. Kennelijk vinden ze het koddige aanzicht van tulbanden van de Indiase militairen veel te vermakelijk en achten ze hun eigen soldaten veel te druk in het Midden-Oosten. Een gemiste kans. Hieronder vier redenen waarom.

Reden 1: grondstoffen

Leopold II had een baard en de kansen van Congo door

We kunnen wel idealistisch gaan doen met het helpen van 200K op drift geraakte negertjes en opstekende cholera-epidemieën, maar laten we wel wezen: een bijdrage aan een VN-macht is doorgaans een verdomd handig visitekaartje, als je niet in Srebenica verzeild raakt tenminste. De aanwezigheid van een goed bataljon en alvast wat eerste opbouw- en handelscontacten biedt een uitgelezen gelegenheid om als land een serieuze handelspartner te worden en dat is in het geval van Oost-Congo razend interessant. De bodem zit er namelijk tjokvol met delfstoffen. Daar kwam koning Leopold II van België ook al snel achter toen hij min of meer bij toeval een lap grond in het midden van Afrika toebedeeld kreeg dat niemand toch wilde hebben tijdens de conferentie van Berlijn. Goud, diamant, coltan -het zit in ieder mobieltje, het ligt er zo ongeveer voor het oprapen. Het is niet voor niets dat Rwanda maar wat graag rebellenleider Nkunda een handje helpt. Helaas zijn we als westen dan weer gedwongen om tegen een veel te hoge prijs die waardevolle grondstoffen van de Rwandezen te kopen. Veel beter zou het zijn om een EU-macht orde op zaken te laten stellen, het liefst met Finland aan het roer, zodat we onze Nokiaatjes wat goedkoper kunnen slijten aan een steeds welvardender wordend Afrikaans continent; een win-winsituatie dus.

Reden 2: een beter front

In vredestijd mag Nkunda er ook best zijn

Nkunda met z’n grote bek. Zegt dat ‘ie vrijheidstrijder is en voor z’n volk vecht. Knap wat Oost-Congolezen zijn het met hem oneens, helemaal nadat zijn legertje plunderend en verkrachtend weer een dorpje met de grond gelijk heeft gemaakt. En hij weet het zelf als geen ander: heel Congo krijgt ‘ie nooit onder controle, daarvoor is Kinshasa gewoon te ver sjouwen. Nkunda is waarschijnlijk prima af te kopen met een of twee diamantmijnen, een zak geld, een vrijstaatje of een combinatie van die drie. Een stuk makkelijker dan je maar steeds weer stukbijten op geharde Talibanstrijders die nog meer gelijk denken te hebben dan Mao ooit heeft gedacht toen hij een gooi deed naar het wereldrecord verspringen voor landenteams. Bijkomend voordeel van een inzet in Oost-

Zo gaan we niet met elkaar om

Congo ten koste van Afghanistan is dat we de toch ietwat gespannen relaties tussen “de Islam” en “het Westen” weer even wat kunnen laten afkoelen. Na een jaar of zeven geklooi om een aanslag hebben beide partijen de boodschap wel begrepen: we kunnen gewoon niet zo goed met elkaar overweg. En mocht een mullah weer een boodschap willen afgeven, gebruik dan de volgende keer gewone luchtpost, beste man.

Reden 3: de kosten

Een missie in Oost-Congo kost een fractie van wat we nu in Afghanistan uitgeven. Waarom? Ons materieel is er veel beter voor geschikt. Bij bosjes gaan de voertuigen en aggregaten kaduuk vanwege zand en stof. Blijkt toch niet helemaal zo te werken als gepland, waardoor Apaches en F16’s er ook tijdens een vlucht wel eens mee ophouden, wat gek genoeg behoorlijk duurder uitvalt dan een storing op de grond. De missie in Afghanistan kost Nederland zo’n twee miljoen per dag, terwijl een diamantbedrijf als De Beers 1,25 miljoen per dag pure winst maakt. In euro’s. Alleen een klein deel van die winst al zou de kosten van een missie flink drukken om maar te zwijgen over het feit dat het in tijden van crisis beter is om in grondstoffen te doen. Komt daar nog eens bij dat het grootste deel van Oost-Congo bestaat uit bos en modder, twee belangrijke bestanddelen die we ook vaak tegenkomen op een gemiddelde Defensie-oefening op de Veluwe in een novembermaand, dus onze troepen zijn al bij voorbaat scherp ingesteld.

Reden 4: men werkt mee

Vroeger was de Congolees al niets te gek

Congolezen hebben het keer op keer bewezen: ze zijn goed onder de duim te houden. Of het nu Leopold I, II, de Belgische blanke in het algemeen, Laurent of Joseph Kabila was, de Congolees laat het gelaten over zich heen komen en pakt zijn of haar biezen maar weer als het moet. Dat is nog wat anders dan de gemiddelde Afghaan, van wie je ten eerste niet kan zien of het een Talib is of niet en die ten tweede soldaten sowieso zo spuugzat zijn, dat ze weigeren ook maar een heel klein beetje mee te werken als je de deur van hun quala intrapt. Een en ander blijkt ook wel uit het feit dat, in tegenstelling tot het Afrikaanse continent, het nooit redelijk doenlijk is gebleken om het Midden-Oosten te koloniseren. Onze Oosterse medemens zit helemaal niet op Westerse interventie te wachten. De Afrikaan misschien ook niet, maar ze werken in ieder geval wel een beetje beter mee. Verleg je concentratie dus, Europa. Congo biedt kansen.