Cultuurgoed voor allen

Is het al Thanksgiving?

Is het al Thanksgiving?

Eigenlijk is, naar goed azijnpissend gebruik, vrijwel elk moment geschikt om te klagen over de teloorgang van een fenomeen dat ons allemaal ter harte gaat. Een evenement waar de Verenigde Staten van Europa zich ooit van hun beste, nobelste, creatiefste en welwillendste kant lieten zien, maar wat inmiddels is verworden tot een ordinaire voetbalwedstrijd vol nepviolisten, GWAR-pakken en opgezette kalkoenen.  Ik heb het natuurlijk over het pandemonium van de camp, het Eurovisie Songfestival.

Je zou de laatste jaren door alle consternatie rond de Oost-Europese vriendjespolitiek, Oekraïense travestieten en de erbarmelijke inzendingen van ons land – ja, ik bedoel inderdaad die trommeljosti’s – bijna vergeten dat het ooit nog ergens om ging, daar bij dat toernooi. Schoonheid. Ontroering. Troost. Onopgesmukte geiligheid.

Schalks
Dat laatste slaat natuurlijk op de allerbeste inzending aller tijden, zoals beoordeeld door de thuisjury van de Baron en velen met mij. Zo ontroerend onnozel als de schalkse France Gall in 1965 zong dat ze toch eigenlijk maar een pop van was en zaagsel was, zo hoor je ze zelden.

Zeventien prille lentes is ze hier, aan alle kanten ontluikend, naïef, en een schoolvoorbeeld van de generatie van Yé-yé-meisjes. Die oude snoeperd Serge Gainsbourg had maar wát goed door dat hij hier goud in handen had. Zowel qua performance, arrangement, melodie, thematiek en tempo – de eerste non-ballad die een songfestival won – een prachtlied.

Later zou Gall nog best een paar aardige plaatjes maken, maar het megasucces dat ze als tiener had met Poupée de cire, poupée de son wist ze niet te herhalen (het kan nog altijd, ze is op dit moment nog maar 61 en God weet dat leeftijd voor Willeke Alberti ook nooit een bezwaar is geweest).

Blozen
Het zou daarom te makkelijk zijn om Gall weg te zetten als een eendagsvlieg, als de Vanessa Paradis van de jaren zestig. Want je briljante aanstekelijke superhit ook nog eens zonder blikken of blozen in het Japans weten te verkondigen, dat heb ik La Paradis nog nooit zien en horen doen. Daar buig ik diep voor.


1 ster2 sterren3 sterren4 sterren5 sterren
Gemiddelde: 4,00
Aantal stemmen: 1
Loading ... Loading ...
Link naar deze pagina
Maak favoriet
Mail ons!
<<< Ga terug

Over de auteur

L'homme nait sans dents, sans cheveux et sans illusions, et il meurt le meme, sans cheveux, sans dents et sans illusions

3 Reacties op “Cultuurgoed voor allen”

  1. En deze dame heeft nog een relatie gehad met Claude Francois, de originele vertolker van My Way. Hij kwam wat minder prettig aan zijn einde:

    ‘Claude François stierf op zaterdag 11 maart 1978 in Parijs, geëlektrocuteerd in zijn badkamer toen hij staande in z’n met water gevulde bad een loszittende lamphouder wou rechtzetten. Zijn bijna maniakale zin voor orde en stiptheid is hem fataal geworden.’ (Wiki)

  2. Claude Francois is een held. Zijn laatste hit was trouwens een geniale en werd pas een hit toen ‘ie dood was.

    http://www.youtube.com/watch?v=BpacvA_ZQQc

  3. Een tragisch figuur inderdaad. Maar hij kon wel puik dansen!
    Overigens, la Gall maakte ook nog een Italiaanse versie van de Poupée!

    http://www.youtube.com/watch?v=d0Qf4piXoG0

Laat een bericht achter