Oh, mijn lieve Marie

Wat is het toch met Poolse vrouwen? Op de een of andere manier kan ik geen genoeg van ze krijgen. Neem nou mijn grootste stille liefde.

De aantrekkingskracht van de Polen is al jarenlang het lijdend voorwerp van vele onderzoeken, begreep ik tijdens mijn eindeloze tochten door de kelders van Wikipedia. Maar geen Pool zo mooi en lief als mijn schat Curie. Marie Curie. Zelfs alle stadsdichters van Nederland hadden niet zo’n mooie klank kunnen bedenken. Marie Curie. Ze is de ideale vrouw.

Jong en prachtig

En niet alleen om haar uiterlijk. Op een zeker moment in je leven ontdek je dat een lege huls vermomd als lekker wijf nog steeds een lege huls is. Nee, mijn Marie was meer dan alleen maar een aantrekkelijke Poolse sexbom. Ze was een wondervrouw, een femme fatale, een droomvlucht door vrouwlekkerland.

Marie had alle ingrediënten van de ideale vrouw. Niet alleen was ze lief, mooi en zorgzaam, ze was ook slim. Pas verhuisd naar Frankrijk en nauwelijks gesteund door haar slome man ontdekte zij wat radioactiviteit was. Zij verklaarde het verschijnsel dat iemand anders eerder al ontdekte. Zij wist van al, en kreeg daar als enige zelfs twee verschillende Nobelprijzen voor.

Toch was ze niet té slim. Te slimme vrouwen zijn eng en onbeminnelijk. Marie liep jaren rond met kilo’s uranium op haar armen. Hier een bergje, daar een bergje. En ze besloot soms lekker tussen het uranium te slapen in haar lab, als ze bleef werken tot ver voorbij de kleine uurtjes. Ze kuste het uranium, en proefde het. “Oh wonderspul!” riep ze uit. “Oh heerlijk wonderspul!” Heerlijk vind ik dat. Precies het beetje minder slim waar ik van houd. De kinderlijke onschuld, die heerlijke kinderlijke onschuld. De leukemie vloerde haar weliswaar op 66-jarige leeftijd, maar dat is alleen maar meer bewijs voor mijn punt: slim, maar niet té.

Nu is ze in het eeuwigdurende. In 1995 is haar lieve lijf bijgezet in het Panthéon in Parijs, als eerste Grote Vrouw van Frankrijk. Daar rust ze nu, radioactief als altijd, en nooit meer zal ze de mijne zijn.

Ik wil eens met een geigerteller naar het Panthéon. Kijken of ze nog steeds zo straalt als in haar jonge dagen. Knielen zal ik, en kussen haar met lood beklede graf.