Bill de wereldkampioen
Nog minder dan een week te gaan; aanstaande dinsdag kiezen de Verenigde Staten van Amerika hun nieuwe president. De debatten tussen McCain en Obama waren weinig inspirerend. In het verleden is dat echter anders geweest. Tijd voor een terugblik op één van de mooiste debat-momenten uit de recente geschiedenis.
Het jaar is 1992. President George Bush senior en Bill Clinton zijn verwikkeld in een groots gevecht om de belangrijkste baan ter wereld, geplaagd door outsider Ross Perot. Clinton, tot dan toe gouverneur van Arkansas, neemt het tijdens een tv-debat op tegen de zittende president. Het specifieke format van die avond is een ‘town-hall’. Burgers in het publiek mogen de kandidaten bestoken met hun eigen vragen.
Een Afro-Amerikaanse vrouw staat op en krijgt de microfoon. De kijker ontwikkelt vrijwel onmiddellijk sympathie voor deze dame. Ze heeft duidelijk haar best gedaan om er keurig uit te zien voor dit avondje politici pesten, maar ze slist en hakkelt zich naar het einde van haar vraag. “Hoe heeft de staatsschuld jullie geraakt, en zo niet, hoe kunnen jullie dan iets voor ons doen?” Ze haalt de termen ’staatsschuld’ en ‘recessie’ door elkaar, maar de strekking is voor de meeste kijkers wel duidelijk.
Niet voor president Bush. Hij staat op en probeert haar vraag te beantwoorden. Al na een paar woorden wordt hij onderbroken door de slissende vrouw en de debat-leidster. Bush is zichtbaar geïrriteerd en weet zich geen raad met de vraag. Hij moet de vrouw vragen wat ze nu eigenlijk bedoelt en oppert een aantal standpunten die weinig te doen hebben met het onderwerp.
Na het onbevredigende antwoord van Bush staat Bill Clinton op en loopt rechtstreeks naar de slissende vrouw. In tegenstelling tot Bush reageert hij direct op haar vraag. Hij oogt scherp en weet de zorgen van de vrouw te koppelen aan het falende beleid van president Bush.
De rest is geschiedenis. Veel analisten beweren dat dit het moment is waarop Clinton een definitieve voorsprong nam. Gelukkig kunnen we dit moment op YouTube terugvinden:














1 november 2008 bij 17:06
Toch heb ik altijd wel iets van sympathie voor die ouwe H.W. gevoeld. Het lijkt me iemand waar je bij Skull and Bones prima een pilsje mee kunt drinken.